Ερευνα και από τη Βουλή

Προϊόν του… πρωινού καφέ είναι, μαθαίνω, η παρέμβαση του Πρωθυπουργού στον Πρόεδρο της Βουλής Κώστα Τασούλα να συγκληθεί αμέσως η Μόνιμη Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, προκειμένου να εξετάσει τη (βαριά) καταγγελία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Νίκου Ανδρουλάκη, ότι έγινε απόπειρα παρακολούθησης του τηλεφώνου του με το σύστημα Predator – που έχει καταγγελθεί ως το υπερκατασκοπευτικό σύστημα παρακολούθησης πολιτικών, δημοσιογραφων, οικονομικών παραγόντων.

Οπως, προφανέστατα, εκτιμήθηκε στην καθημερινή ενημέρωση στο Μέγαρο Μαξίμου, η υπόθεση Ανδρουλάκη παίρνει σοβαρές διαστάσεις, οι οποίες μπορεί και να λάβουν ανεξέλεγκτη πορεία και να πλήξουν την εικόνα και της κυβέρνησης και της χώρας, ειδικά μετά το «ενδιαφέρον» που άρχισε να επιδεικνύει ο διεθνής Τύπος (πρόσφατο παράδειγμα, δημοσίευμα των «New York Times»). Διότι μέχρι τώρα αυτού του είδους τα «φαινόμενα» αφορούσαν κάτι τύπους σαν τον Ορμπαν ή τους πολωνούς συντρόφους (του). Οχι μια δημοκρατική χώρα, όπως η Ελλάδα, που διαθέτει μια ισχυρή δημοκρατία.

Στο πλαίσιο αυτό, η κίνηση του προέδρου Κυριάκου μάλλον ως πυροσβεστικού χαρακτήρα πρέπει να αποτιμηθεί, καθώς η απόπειρα δολιοφθοράς του τηλεφώνου του Ν. Ανδρουλάκη προστίθεται σε μια σειρά άλλων υποθέσεων, οι οποίες σιγά σιγά βάζουν την κυβέρνηση στη γωνία, απολογούμενη.

Και δεν είναι για τέτοια, τώρα…

Αντίδραση με χρονοκαθυστέρηση

Πάντως, ακόμη και έτσι, μια χρονοκαθυστέρηση στην αντίδραση της κυβέρνησης απέναντι στις καταγγελίες του προέδρου του ΠΑΣΟΚ που συνοδεύτηκαν και από μηνυτήρια αναφορά στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου πρέπει να επισημανθεί. Η καταγγελία έγινε την Τρίτη το πρωί, η κυβέρνηση έκανε μια γενικόλογη τοποθέτηση μέσω του κυβερνητικού εκπροσώπου, αλλά άφησε να παρέλθει ένα ολόκληρο 48ωρο πριν πράξει το αυτονόητο: Να ανταποκριθεί στο αίτημα που διατύπωσε το ΠΑΣΟΚ να συγκληθεί εκτάκτως η Επιτροπή Διαφάνειας της Βουλής και να εξετάσει τις καταγγελίες.

Σημειώνω επίσης ότι μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση από μέρους της κυβέρνησης στο επίσης υποβληθέν αίτημα από το ΠΑΣΟΚ να κληθούν ενώπιον της Επιτροπής για εξηγήσεις σχετικά με την υπόθεση οι επικεφαλής της ΕΥΠ και της ΑΔΑΕ (Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών). Φαντάζομαι ότι θα το αποφασίσει η Επιτροπή Διαφάνειας της Βουλής αυτό. Ωστόσο περί το μεσημέρι, ύστερα από μια επικοινωνία που είχα με τον Πρόεδρο της Βουλής Κώστα Τασούλα, διευκρινίστηκε ότι η Επιτροπή θα συνέλθει παρουσία του κυρίου Κοντολέοντος, επικεφαλής της ΕΥΠ, και του κυρίου Ράμμου, επικεφαλής της ΑΔΑΕ. Η καθυστέρηση οφειλόταν στο γεγονός ότι δεν είχαν βρεθεί από τις υπηρεσίες της Βουλής οι δύο παράγοντες – εικαζόταν ότι βρίσκονταν σε διακοπές. Τελικά εντοπίστηκαν εν Αθήναις και η Επιτροπή θα συγκληθεί, παρουσία τους, στις 2 το μεσημέρι σήμερα.

Τη δε κυβέρνηση θα εκπροσωπήσουν ο Γιώργος Γεραπετρίτης, ο οποίος είναι καθ’ ύλην αρμόδιος για την ΕΥΠ, και ο Κυριάκος Πιερρακάκης ως προϊστάμενος του αρμόδιου υπουργείου για τις Επικοινωνίες.

Προβλέπω μάχη – και περιορίζομαι μόνο σε αυτό…

«Το μαντολίνο»

Στο μεταξύ ρώτησα διαφόρους δικούς μου αν το σύστημα αυτό, το οποίο έχει καταγγελθεί ως σούπερ κατασκοπικό, το έχει προμηθευτεί και η Ελλάδα για λογαριασμό της ΕΥΠ ή άλλης μυστικής υπηρεσίας. Δεν βρήκα άκρη πουθενά. Ενας πάντως, πρώην, στον οποίο επέμεινα ιδιαίτερα, άρχισε να μου τραγουδάει (κακόηχα, ομολογώ – πόνεσαν τα αφτιά μου) τον ακόλουθο στίχο από το άσμα υπό τον τίτλο «Το μαντολίνο»: «Τι με νοιάζει κι αν χαθώ, αφού θα ‘χω γίνει κρίνο, φέρτε μου ένα μαντολίνο».

– Χατζιδάκις, τον διέκοψα. Μην μπορώντας να υποστώ περαιτέρω αυτή τη δοκιμασία – και δη από τηλεφώνου.

– Χατζιδάκις, ναι. Αλλά να αναζητήσεις στο YouTube μια «πειραγμένη» σε ρυθμούς τζαζ εκτέλεση του τραγουδιού, από τον… Λαβράνο!

Μου έπεσε το ακουστικό από τα χέρια. Φυσικά τον έκλεισα. Εγώ αναζητούσα μια πληροφορία επί του προαναφερθέντος (αν η ΕΥΠ προμηθεύτηκε, και πότε, το σύστημα παρακολούθησης Predator) κι εκείνος μου έδινε πληροφορίες για τη μουσική του Χατζιδάκι και τις διασκευές… Λαβράνου (Γεράσιμος, το μικρό του όνομα, για να μην παρεξηγηθούμε. Διάσημος συνθέτης στις δεκαετίες ’60 και ’70 – έγραψε μουσική για πολλές ελληνικές ταινίες).

Τελικά δεν τους βρίσκεις πουθενά μερικούς μερικούς.

Απαντήσεις από ΕΥΠ και ΑΔΑΕ

Επανέρχομαι λοιπόν στο βασικό ζήτημα που έκανε επιτακτική την παρουσία των επικεφαλής της ΕΥΠ και της ΑΔΑΕ στη Βουλή, προκειμένου να δώσουν απαντήσεις στα ερωτήματα που θα τους τεθούν από τα μέλη της Επιτροπής Διαφάνειας του Κοινοβουλίου. Επειδή κανείς δεν έχει την πρόθεση να θίξει την κυβέρνηση (παρότι η ευθύνη της για ό,τι συμβαίνει στη χώρα και τους πολίτες είναι δεδομένη και αδιαμφισβήτητη), μια απλή απάντηση στο ερώτημα αν η ΕΥΠ διαθέτει αυτό ή άλλο, παρεμφερές προς το Predator – Pegasus σύστημα παρακολούθησης θα έλυνε πολλές απορίες, σχετικά με τη φύση της υπόθεσης. Διαθέτει; Δεν διαθέτει; Αν η απάντηση είναι αρνητική και υπάρχει τρόπος να ελεγχθεί αυτό προς διακρίβωση της αλήθειας (αυτή είναι άλλωστε η δουλειά και του εισαγγελέα, ο οποίος είναι εγκατεστημένος μονίμως στην ΕΥΠ και δίνει ή απορρίπτει εγκρίσεις τηλεφωνικών παρακολουθήσεων, και της ίδιας της ΑΔΑΕ), το επόμενο ερώτημα δεν μπορει να είναι άλλο από το αν η κυβέρνηση γνωρίζει αν το συγκεκριμένο σύστημα παρακολούθησης το κατέχει στην Ελλάδα ιδιώτης ή κάποια εταιρεία. Και αυτό εύκολα μπορεί να το διαπιστώσει από την έρευνά της. Εχει συγκεκριμένες υπηρεσίες και υπάρχει και η Ανεξάρτητη Αρχή.

Θέληση (καλή θέληση για την ακρίβεια) να υπάρχει…

Ευθύνες για τη φτώχεια

Κανείς δεν μπορει να είναι ήσυχος (πολύ περισσότερο περήφανος, αν είναι μέλος της κυβέρνησης) που σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ σχεδόν το 30% των Ελλήνων φλερτάρει με τη φτώχεια, ένα στα δέκα παιδιά αυτής της χώρας δεν έχει να φάει και περίπου οι μισοί εξ όσων βρίσκονται στο όριο της φτώχειας πηγαίνουν σουπερμάρκετ και αγοράζουν τα απολύτως απαραίτητα. Αν έπειτα από τρία Μνημόνια και δώδεκα χρόνια και βάλε οικονομική κρίση η ελληνική κοινωνία βρίσκεται εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε, συγγνώμη, αλλά δεν έχει πάει τίποτα καλά στο μεσοδιάστημα. Οι ευθύνες του πολιτικού προσωπικού που κυβέρνησε και κυβερνά τη χώρα είναι τεράστιες και δεν υπάρχει η παραμικρή δικαιολογία. Ούτε εξωτερικοί παράγοντες ούτε η διεθνής συγκυρία. Η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά όλους όσοι όλα αυτά τα χρόνια υποσχέθηκαν καλύτερο βιοτικό επίπεδο ειδικά για τις ασθενέστερες εισοδηματικά τάξεις και απέτυχαν να επιφέρουν αυτή τη βελτίωση.

Αν ο κόσμος υποφέρει, εξακολουθεί να υποφέρει για την ακρίβεια, παρά τα όσα έχει υποστεί όλα αυτά τα χρόνια, κάτι δεν έχει πάει καλά. Κι αυτό που δεν έχει πάει καλά είναι ακριβώς το μοντέλο διαχείρισης της οικονομικής κατάστασης. Υπόλογοι είναι οι πάντες λοιπόν και επ’ αυτού δεν χωράει καμία απολύτως δικαιολογία ή υπεκφυγή. Ούτε φυσικά επιτρέπει οποιαδήποτε αντιπολίτευση. Γιατί το πράγμα θα ακούγεται σαν την κολοκυθιά, το γνωστό παιχνίδι των παιδικών μας χρόνων: «Εσύ φταις». «Οχι, εσύ φταις». «Και γιατί φταίω εγώ;». «Αμ, ποιος θέλεις να φταίει;». «Να φταίει αυτός». «Και γιατί να φταίει αυτός;», και πάει λέγοντας!