Σαγιονάρες και σορτσάκια

Η αστυνομία της μόδας, όπως και η κανονική, είναι πολύ βοηθητική όταν καλείται να επιτελέσει το καθήκον της: σώζει στις δύσκολες καταστάσεις, προσφέρει «ασφαλείς» λύσεις για κάθε περίσταση, πιάνει τις αντιγραφές, θέτει έναν κώδικα ενδυματολογικής συμπεριφοράς που λειτουργεί ακόμα κι όταν υπάρχουν μικρές παραβάσεις προσωπικού στυλ – η μοναδική κοινωνική εκδήλωση που θα μπορούσε να συναντηθεί ένας τύπος με στολή Οβελίξ και ένας άλλος με καπέλο καουμπόι και σπιρούνια είναι ένα πάρτι μασκέ.

Οπως ακριβώς και η κανονική αστυνομία, όμως, η αστυνομία της μόδας είναι προβληματική: είναι ρατσιστική με την ενδυματολογική διαφορετικότητα, ειδικά αν αυτή έχει τις ρίζες της σε μια εθνολογική παράδοση που δεν έχει πολιτογραφηθεί ως «ιν». Είναι πικρόχολα ειρωνική στις εμφανίσεις εκτός κουτιού, όταν αυτές δεν έχουν εγκριθεί ως αβανγκάρντ. Είναι συντηρητική, γιατί παίρνει ως δεδομένο πως οι αριστεροί και οι λαϊκοί τύποι «δεν το ‘χουν» σε συνάξεις που απαιτούν «αστική αυτοπεποίθηση», ενώ οι φιλελεύθεροι ξέρουν πάντα να ελίσσονται αναλόγως. Είναι και σεξιστική, με υψηλά στάνταρντ για τις γυναίκες και χαμηλά για τους άνδρες – εκείνες ντύνονται γνωρίζοντας πως είναι οι πρώτες που θα σχολιαστούν, εκείνοι ξέρουν πως, ακόμα κι αν δεν ταιριάξουν πλήρως στην περίσταση, το «σώζουν» αν έχουν πετύχει τα βασικά. Κανείς δεν θα απαιτούσε από έναν άνδρα Πρόεδρο της Δημοκρατίας να φοράει τακούνια κατά την προσγείωσή του στο αεροδρόμιο ενός ακριτικού νησιού της Ελλάδας. Σίγουρα κανείς δεν θα ζητούσε από έναν άνδρα πολιτικό να μη «φαίνεται κουρασμένος και ατημέλητος» έχοντας στο σπίτι ένα μωρό που ακόμα δεν είχε καλά καλά χρονίσει. Η αστυνομία της μόδας ενοχλεί, βέβαια, αλλά κανείς δεν θέλει να την καταργήσει. Πόσω δε μάλλον εκείνοι που φαινομενικά αδιαφορούν για την ύπαρξή της. Καλύτερο παράδειγμα από αυτό δεν υπάρχει: ο Αλέξης Τσίπρας ταύτισε την απουσία της γραβάτας με πολιτική δήλωση και ο Κυριάκος Μητσοτάκης φρόντιζε πάντα να φοράει μία για να οπτικοποιήσει τη διαφορά.

Ποιο από όλα τα στραβά της αστυνομίας της μόδας τέθηκε σε εφαρμογή την επομένη της δεξίωσης για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στο Προεδρικό Μέγαρο; Σίγουρα όχι ο σεξισμός, μια και οι σαγιονάρες του Ιωάννη Στρατάκη και το σορτσάκι της Εύης Καλογηροπούλου είχαν ακριβώς την ίδια αντιμετώπιση – μπορεί μάλιστα τα όσα ακούστηκαν για τη δεύτερη να ήταν επιεικέστερα. Το επιχείρημα το ίδιο, πάντως, και στις δύο περιπτώσεις: η περίσταση, δηλαδή ο εορτασμός των 48 χρόνων της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας, δεν σηκώνει παντόφλες θαλάσσης, ούτε κοντά σορτσάκια. Ενδεχομένως ξύπνησε το πολιτικά ορθό προηγούμενο, το ίδιο που μας κάνει να διπλοτσεκάρουμε καμιά φορά την τσάκιση στον γιακά και να φτιάχνουμε δικές μας λίστες κανόνων για καλοντυμένους, παίρνοντας τον νόμο στα χέρια μας, γιατί διαφωνούμε με τις τάσεις της εποχής. Ξύπνησαν όμως κι εκείνοι που λατρεύουν να τα χώνουν στην αστυνομία της μόδας και για όσα ευθύνεται και για άλλα, για τα οποία καθόλου δεν φταίει, αλλά τα ακούει γιατί έτσι πρέπει. Οπως ακριβώς συμβαίνει με την κανονική αστυνομία.

Τι θα κάναμε χωρίς αστυνομία της μόδας; Δεν χρειάζεται καν απάντηση στο ερώτημα. Το πιο πιθανό είναι ότι σε όλα τα παράλληλα σύμπαντα την έχουμε εφεύρει. Αν δεν υπάρχουν κανόνες, δεν χρειάζεται να σπάσεις τίποτα – και αυτό, ειδικά όταν μιλάμε για ρούχα, παπούτσια και μαλλιά, ακούγεται βαρετό και θλιβερό. Είναι, άρα, μια λύση. Βοηθητική, απ’ όλες τις απόψεις.