Βραδυπεψία πραγματικότητας

Ο μεν  ένας κύριος είναι πανεπιστημιακός, ο δε έτερος γιατρός – και οι δύο στηρίγματα της κοινωνίας – και ο ένας συναγωνίζεται σε κομψότητα λόγου τον δεύτερο. Είναι πρότυπα για μέρος της νεολαίας και απορούμε πραγματικά γιατί κάποιοι άλλοι νέοι εκτρέπονται όταν έχουν τέτοιους καθηγητές και τέτοιους ιατρούς- υποδείγματα, που διαθέτουν επιπλέον την ικανότητα του χαριέντως λαλείν και των εκλεπτυσμένων διατυπώσεων. (Μας δουλεύεις τώρα;).

Αυτοί οι  άνθρωποι, εκτός απ’ την κύρια δουλειά τους είναι και πολυδαείς, έχουν σοφή άποψη επί παντός, απλώς διότι πιστεύουν ότι είναι «προοδευτικοί», άρα πνευματικώς ανώτεροι όλων των άλλων. Τα γνωρίζουν όλα εκ γενετής σε σημείο που μπορούν ακόμα και να δικάζουν και να καταδικάζουν, ή να αθωώνουν κατά βούληση – πάντα με βάση την ιδεολογία, ή σύμφωνα με εκείνο που έλεγε ένας γάλλος συγγραφέας: «Η αγάπη για την αλήθεια είναι η αγάπη για τις δικές μου απόψεις».

Τεκμήριο αθωότητας δεν υπάρχει γι’ αυτούς: η κ. Πισπιρίγκου είναι υπόδικη μεν, και άσχετα τι πιστεύουμε, δεν έχει καν δικαστεί, πόσο μάλλον καταδικαστεί – αλλά είναι εξ υπαρχής ένοχη διότι μάλλον δεν είναι δηλωμένη «προοδευτική», δηλαδή δεν έχει στο DNA της το ηθικό πλεονέκτημα (όπως ο Κουφοντίνας). Δεν είναι κομματική, άρα είναι τετελεσμένα ένοχη, ανεξαρτήτως τι θα βγάλουν τα δικαστήρια – εξάλλου σε αυτό συνηγορούν και αρκετά πρωινάδικα και καφενεία των οποίων η γνώση και η κρίση είναι πάντα αλάνθαστη. (Τώρα πώς τους ξέφυγε η Μπίκα με τους κατασκευασμένους βιασμούς και τη διαπόμπευση τόσων ανθρώπων είναι μια άλλη ιστορία, και καλύτερα να θυμόμαστε μόνο όσα μας συμφέρουν).

Ο κ. καθηγητής των αιθέριων διατυπώσεων, λοιπόν, μετά τον ορυμαγδό,  μετάνιωσε, λέει, που είπε «Πισπιρίγκου» την Κεραμέως και στη συνέχεια χρησιμοποίησε μια πιο ευγενική έκφραση: την είπε «Μήδεια», χωρίς  να αποφύγει, επιπλέον, και τον σεξισμό, ο οποίος ενοχλεί κάποιες οργανώσεις επιλεκτικά, βεβαίως, και αν βολεύει στο κόμμα. Επιμένει, δηλαδή,  με το «Μήδεια» και με βάση εκείνο που έγραψε ο αμερικανός παραγωγός Σαμ Γκόλντουιν: «Είμαι πρόθυμος να δεχτώ ότι δεν έχω πάντα δίκιο, αλλά δεν έχω ποτέ άδικο». Και ο εγγλέζος σκιτσογράφος Brilliant: «Μπορεί η γνώμη μου να έχει αλλάξει, αλλά αυτό που δεν αλλάζει είναι ότι έχω δίκιο».

Ο κ. καθηγητής δεν έβγαλε ακόμα ετυμηγορία για τον κ. Λιγνάδη, αλλά είναι βέβαιο πως κι αυτό θα γίνει σύντομα – βέβαια δεν είχε βγάλει απόφαση και για τον πρέσβη εκ Βενεζουέλας, αλλά εκείνη είναι μια δυσάρεστη ιστορία από άποψη ιδεολογική, οπότε δέον κι αυτή να ξεχαστεί.  Ομως, απεφάνθη ήδη ο κρητικός γιατρός, από καιρό, για τον κ. Λιγνάδη, οπότε τι χρείαν έχουμε της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ; Βέβαια εδώ υπάρχει μια μικρή αγκίδα: ο κ. Λιγνάδης αθωώθηκε για τους δύο από τους τέσσερις βιασμούς, που σημαίνει ότι οι δύο ήταν κατασκευασμένοι, στημένοι, αναληθείς, με βάση την απόφαση του δικαστηρίου;  Και αν όντως είναι αθώος γι’ αυτούς, τότε ποιος και γιατί τον κατήγγειλε ψευδώς, ποιοι το έστησαν (αν το έστησαν κάποιοι) και με ποια σκοπιμότητα; Μήπως πρέπει κάποτε να δημοσιοποιηθούν τα σχετικά πρακτικά, οι διάλογοι εντός του δικαστηρίου, να τους διαβάσουμε κι εμείς; Και, εάν και εφόσον τελεσίδικα αθωωθεί ο Λιγνάδης για τους δύο βιασμούς, δεν θα μηνύσει στη συνέχεια κάποιους για συκοφαντία; (Με βάση, πάντα, την απόφαση ενόρκων και δικαστηρίου, όχι τη δική μας που δεν έχουμε, εφόσον δεν γνωρίζουμε τα στοιχεία, τα πρακτικά και τη λογική ακολουθία των συλλογισμών εντός της δίκης). Πάντως είναι μια έξωθεν αυτονόητη απορία: αν οι δύο βιασμοί ήταν επινοημένοι, πώς συνδυάζονται με τους άλλους δύο που υποτίθεται δεν ήταν;  Περίεργο. (Κράτα μικρό καλάθι).

Βέβαια, αν αποδειχτεί τελικά η ενοχή του κατηγορουμένου βάσει ακλόνητων στοιχείων να καταδικαστεί αυστηρά – όχι όμως επειδή αυτό απλώς το ζητάει η κερκίδα, το πρωινάδικο, ο Φούφουτος, ή ο κάθε κ. Κωλοτρυπιδοπινελάκης. Εστιν δίκης οφθαλμός. Δεν αρκεί ο κ. Λιάγκας και η θεαματικότητα. Ούτε οι κατάρες της κυρα-Πελαγίας απ’ το Κακοσάλεσι. Φανατικοί μονόφρονες και μονάντεροι που βγάζουν απωθημένα, ή ψάχνουν αντιπολίτευση εν ου παικτοίς δεν έχουν σχέση με καμιά δικαιοσύνη. Ούτε «καλοπροαίρετος είναι μόνο κάποιος που συμφωνεί μαζί μου» (Frank Moore Colby).

Βέβαια ο κ. καθηγητής τα έβαλε με την Κεραμέως, επειδή τους χαλάει το ιδεολογικό «παιδομάζωμα» στα πανεπιστήμια, αυτό είναι όλο το ζουμί. Τους χαλάει τη δική τους κομματική «αστυνόμευση» – όποιος πήγε πανεπιστήμιο τα ξέρει. Αλλά απ’ αυτό το σημείο μέχρι το ακραία μελοδραματικό «Πισπιρίγκου» (που δεν του έχει κάνει ακόμα μήνυση να του πάρει εκατό μισθούς) υπάρχει βάραθρο, σεξισμός, έλλειψη καλού γούστου και βέβαια πλήρης απώλεια αίσθησης ορίων – μόνο αλλόφρων φανατισμός, αφού και το «Μήδεια» το θεωρεί κομψότητα. Πάλι καλά που ξέχασε  τη Φραγκογιαννού – ίσως τη θυμηθεί στην τρίτη φάση.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά θα πέσουν ο φιλελευθερισμός και ο ιμπεριαλισμός – τρίζουν τα θεμέλια. Ισως, όμως, το πράγμα να είναι πιο απλό: κάποιοι, ό,τι δεν ελέγχουν, το μισούν.  Θέλουνε τους αρμούς, μέχρι και τους αρμόστοκους της εξουσίας. Παράνομο, βέβαια, αλλά επιπλέον δεν έχουν και την επάρκεια, το ταλέντο, την επιδεξιότητα, την αγωγή, το γνωστικό τους πεδίο είναι πολύ περιορισμένο και επιμένουνε να παίζουνε σκάκι με όρους τάβλι (ταβλιού, δηλαδή).

Ουφ, δύσκολα διασκεδάσαμε και σήμερα εκτός πραγματικότητας. Μήδεια σαχανάκι, κομψότητα, Φιρφιρίγκοι – το μόνο που λείπει είναι καμιά ανάρτηση του Καρανίκα για τη σκέψη του Πλάτωνα ή του Φόιερμπαχ.  Φτάνει ως εδώ. Αντε τώρα να μυρίσουμε λίγο αέριο Πούτιν και να δούμε λίγη Ουκρανία στην τηλεόραση να στανιάρουμε.