Ενα λογικά ασύντακτο βούλευμα

Το βούλευμα 25/2022 του Δικαστικού Συμβουλίου του Ειδικού Δικαστηρίου του άρθρου 86 παρ. 4 του Συντάγματος για τη «σκευωρία Νοβάρτις» δημοσιεύθηκε στις 30.6.2022, σχεδόν τα μεσάνυκτα, λίγο πριν αποχωρήσουν από τη δικαστική υπηρεσία, λόγω ορίου ηλικίας, δύο μέλη του. Ομως, όπως βεβαιώνει το ίδιο το βούλευμα, το Δικαστικό Συμβούλιο διεξήγαγε προκειμένου να διαμορφώσει την αμετάκλητη δικανική του κρίση μια και μόνη διάσκεψη στις 26 Ιουνίου 2022. Σε αυτή τη μοναδική διάσκεψη, που ας υποθέσουμε ότι είχε πολύωρη διάρκεια, αξιολογήθηκε μια τεράστια σε όγκο δικογραφία, η άκρως επιμελής και επίπονη δικανική εργασία της αρεοπαγίτη – ανακρίτριας κας Κωνσταντίνας Αλεβιζοπούλου που διήρκησε πολλούς μήνες και περιλάμβανε αναλυτικά κατηγορητήρια και η πρόταση της αντεισαγγελέως του ΑΠ κας Ελένης Μετσοβίτου – Φλουρή, έκτασης 228 σελίδων για την παραπομπή της κας Ελένης Τουλουπάκη (αλλά και των τότε επίκουρων εισαγγελέων διαφθοράς) ως φυσικού αυτουργού και του κ. Δ. Παπαγγελόπουλου ως ηθικού αυτουργού κακουργηματικής κατάχρησης εξουσίας για την υπόθεση Νοβάρτις.

(…) Το Δικαστικό Συμβούλιο, αποφασίζοντας ομόφωνα, δεν βρήκε τίποτα το ποινικά επιλήψιμο σε σχέση με τον χειρισμό της υπόθεσης Νοβάρτις από την κα Ελένη Τουλουπάκη και κατ’ επέκταση από τον κ. Δ. Παπαγγελόπουλο. Εκρινε όμως κατά πλειοψηφία ότι η κα Τουλουπάκη πρέπει να κατηγορηθεί ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου για κακουργηματική κατάχρηση εξουσίας με ηθικό αυτουργό τον κ. Δ. Παπαγγελόπουλο γιατί εν γνώσει της παρέλειψε να διώξει τον πρώην υπουργό της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ κ. Π. Κουρουμπλή, υπαίτιο για κακούργημα που αφορά την τιμολόγηση φαρμάκων μεταξύ άλλων εταιρειών και της Νοβάρτις. Το Δικαστικό Συμβούλιο έκρινε επίσης ομόφωνα ότι πρέπει να κατηγορηθεί ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου για παράβαση καθήκοντος ο κ. Δ. Παπαγγελόπουλος γιατί το 2017 άσκησε παράνομη πίεση στην τότε εισαγγελέα διαφθοράς κα Ελένη Ράικου προκειμένου να εμπλέξει δικαστικά στην υπόθεση Νοβάρτις πολιτικά πρόσωπα αντίπαλων πολιτικών χώρων για τα οποία δεν υπήρχαν στοιχεία και πίεσε προς τον σκοπό αυτό την κα Ράικου μέσω κατασκευασμένου σκηνικού που οδηγούσε στην πειθαρχική και ενδεχομένως στην ποινική της δίωξη με αποτέλεσμα αυτή να αναγκαστεί να παραιτηθεί και να ανοίξει ο δρόμος για την αντικατάστασή της από την κα Ελένη Τουλουπάκη. Ολο δε αυτό, κατά την κρίση του Δικαστικού Συμβουλίου, έγινε «με σκοπό να βλάψει τρίτους, δηλαδή αντίπαλα πολιτικά πρόσωπα και δη υπουργούς τα οποία θα καθίσταντο αδίκως ύποπτοι για τέλεση από αυτούς πράξεων δωροληψίας».

Αυτά όμως τα «αντίπαλα πολιτικά πρόσωπα» κατέστησαν λίγους μήνες αργότερα «αδίκως ύποπτοι για τέλεση από αυτούς πράξεων δωροληψίας» χωρίς, κατά την ομόφωνη κρίση του Δικαστικού Συμβουλίου, να υπάρχει τώρα ποινική ευθύνη ούτε του κ. Δ. Παπαγγελόπουλου ούτε της κας Ε. Τουλουπάκη.

(…) Αυτή είναι η συνοπτική συνολική εικόνα της δικανικής κρίσης του Δικαστικού Συμβουλίου. Αυτή δηλαδή είναι η σύνοψη των πραγματολογικών και δικανικών αντιφάσεων μιας δικαστικής κρίσης που προδήλως στερείται λογικής και δικανικής συνοχής και ως εκ τούτου δεν διαθέτει την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία που απαιτεί το Σύνταγμα και η ΕΣΔΑ ως εγγύηση του κράτους δικαίου και ως προϋπόθεση σεβασμού του δικαιώματος στη δίκαιη δίκη.

(…) Αντικείμενο της κριτικής μου δεν είναι οι κατηγορούμενοι αλλά η δικανική κρίση του Δικαστικού Συμβουλίου. Τους συγκεκριμένους κατηγορούμενους, όπως και κάθε κατηγορούμενο, τους αντιμετωπίζω με απόλυτο σεβασμό στο τεκμήριο αθωότητας που τους περιβάλλει και στα δικονομικά τους δικαιώματα. Αλλωστε για εμένα το ζήτημα δεν ήταν ποτέ οι πράξεις ή παραλείψεις της κας Ε. Τουλουπάκη ή του κ. Δ. Παπαγγελόπουλου αλλά η οργανωμένη σε υψηλό πολιτικό επίπεδο υπονόμευση του δημοκρατικού και δικαιοκρατικού πολιτεύματος, η προσβολή θεμελιωδών αρχών και θεσμών του πολιτεύματος. Η σκευωρία Νοβάρτις ήταν, όπως είχα τονίσει στη Βουλή, η μεγαλύτερη και πιο πρόχειρη θεσμική σκευωρία της μεταπολιτευτικής περιόδου. Προσωπικά βρέθηκα στο στόχαστρο χωρίς να έχω οποιαδήποτε, έστω παρεμπίπτουσα, επαφή με την υπόθεση Νοβάρτις. Ημουν όμως θύμα της σκευωρίας Νοβάρτις και αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να υπερασπιστώ τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου. Υπενθυμίζω ότι έχω την ιδιότητα του μηνυτή και του παρισταμένου προς υποστήριξη της κατηγορίας και έχω καταθέσει ως μάρτυρας ενώπιον της ανακρίτριας του Ειδικού Δικαστηρίου. Εχω όμως πρωτίστως την ιδιότητα του καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου και ως θεμελιώδη προτεραιότητα την υπεράσπιση της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου.

(…) Μας λέει λοιπόν το βούλευμα ότι: «Κάθε δικαστική απόφαση υπόκειται και πρέπει να υπόκειται σε επιστημονική και λογική κριτική, αλλά όχι σε μη επιστημονική αποδοκιμασία». Προβαίνω με το κείμενο αυτό σε επιστημονική και λογική κριτική και σε επιστημονική αποδοκιμασία του συγκεκριμένου βουλεύματος για τους λόγους που εξήγησα και οι οποίοι το καθιστούν λογικά ασύντακτο, αντιφατικό και αναιτιολόγητο.

Αναρωτιέμαι όμως, η μόλις παραπάνω προεισαγωγική δήλωση του βουλεύματος που θέλει να προστατεύσει τον δικαστή ακόμη και όταν η γνώμη του «είναι αντίθετη με τη νομολογία και τη νομική διδασκαλία», ποιον αφορά, την πρώην εισαγγελέα διαφθοράς και τους επίκουρούς της ή τα ίδια τα μέλη του Δικαστικού Συμβουλίου;

Αναρωτιέμαι επίσης, αυτή η πανηγυρική υπεράσπιση του δικαιώματος του δικαστή να λέει και να κάνει ό,τι θέλει ακόμη και αν αυτό είναι αντίθετο «με τη νομολογία και τη νομική διδασκαλία», συνάδει με την αρχή του κράτους δικαίου και την ειδικότερη αρχή της ασφάλειας δικαίου που ανήκει στον πυρήνα του Συντάγματος και των ευρωπαϊκών αξιών όπως τις αντιλαμβάνονται το ΔΕΕ και το ΕΔΔΑ;

Αναρωτιέμαι, τέλος, αυτή η αυτοπροστατευτική της δικαστικής κρίσης διακήρυξη που θέλει να αποτρέψει «κάθε ανάμειξη ή παρακίνηση ή παραίνεση στους δικαστές για οποιονδήποτε λόγο», που τονίζει ότι «ούτε στο όνομα του κοινού περί δικαίου αισθήματος ή της λαϊκής κυριαρχίας επιτρέπονται τέτοιες παρεμβάσεις», που επιμένει ότι «ούτε με την κριτική ή τον σχολιασμό επιτρέπεται να τίθεται σε αμφισβήτηση η δικαστική ανεξαρτησία και το κύρος της δικαιοσύνης», τι σχέση έχει με όσα συμβαίνουν τώρα στον δημόσιο βίο με αφορμή δικαστικές αποφάσεις και με την περί θεσμών και δικαιοσύνης πραγματική αντίληψη αυτών που υποδέχθηκαν με μεγάλη ικανοποίηση το συγκεκριμένο βούλευμα;

Απόσπασμα από άρθρο του Ευάγγελου Βενιζέλου στο Constitutionalism.gr – Ομιλος «Αριστόβουλος Μάνεσης»