Περί αυτοδιαθέσεως του σώματος

Ως είναι γνωστόν, το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών έκρινε ότι η άμβλωση είναι παράνομη. Την έκδοση της αποφάσεως έκριναν και κατέκριναν, (παγκοσμίως), πολλοί και διάφοροι, με επί κεφαλής, τις γυναίκες. Αυτές, σε διαδηλώσεις, έψεξαν το Δικαστήριο για την απόφασή του, υπενθυμίζοντας ότι αγνόησε το δικαίωμά τους «επί του ιδίου σώματος». Είπαν ξεκάθαρα, ότι αφού το σώμα είναι δικό τους, μπορούν άνετα και χωρίς να διαπράττουν κάτι παράνομο, να το διαθέτουν όπως θέλουν, επομένως να προχωρούν σε άμβλωση, αφού αυτή γίνεται στο σώμα τους και στους άλλους δεν πέφτει λόγος.

Είναι έτσι; Ας το δούμε λοιπόν (πέρα από νομικίστικες θεωρίες): Πράγματι, οι γυναίκες είναι κύριες του σώματός τους. Μπορούν να  πραγματοποιήσουν «επανορθωτικές» επεμβάσεις, να κάνουν μπότοξ ή λίφτινγκ, ή να ακρωτηριάσουν το σώμα τους, ή και να αυτοκτονήσουν. Τι γίνεται, όμως, με το έμβρυο; Αυτό δεν είναι σώμα τους. Είναι στο σώμα τους. Είναι μία «προ-νύμφη» ανθρώπου. Από τη στιγμή της συλλήψεως, αρχίζει η πορεία του γονιμοποιημένου ωαρίου προς ενανθρώπισή του. Διανύει ένα προκαθορισμένο χρονικό διάστημα, κατά τη διάρκεια του οποίου φιλοξενείται στην μήτρα της γυναικός και τρέφεται από το σώμα της. Δεν είναι σκωληκοειδής απόφυση, κήλη, ή χοληδόχος κύστη. Είναι κάτι ιδιαίτερο, αυτοτελές και αυθύπαρκτο, είναι ένας άνθρωπος υπό «κατασκευήν». Δεν είναι, λοιπόν, σώμα της γυναικός που το φιλοξενεί. Η προοπτική του γονιμοποιηθέντος ωαρίου, είναι προκαθορισμένη.

Η άμβλωση, παρεμβαίνει στη φυσική πορεία του εμβρύου και το θανατώνει. Και το κάνει αυτό ποια; Η μητέρα του, αυτή που για να ζήσει κάποιες στιγμές ηδονής (όπως το δικαιούται), δεν θέλησε να λάβει αντισυλληπτικά μέτρα (όπως δεν το δικαιούται). Και δεν το δικαιούται, διότι, δημιουργεί μόνη της την ανάγκη να διακόψει την «ανεπιθύμητη κύηση», αφού δεν έκανε εκείνο που όφειλε να κάνει και προβαίνει, ως μη όφειλε, στο ποινικό και ηθικό αδίκημα, δηλαδή σε δολοφονία. Οταν μάλιστα, για τις περιπτώσεις που αμέλησε να λάβει τα μέτρα αυτά, υπάρχει το λεγόμενο «χάπι της επόμενης μέρας», το οποίο, όχι μόνο εμποδίζει την «ανεπιθύμητη σύλληψη»!!, αλλά καθιστά την απρόσεκτη γυναίκα, παντελώς αδικαιολόγητη.

Και μπορεί το έμβρυο να μην είναι ακόμη άνθρωπος, αλλά του στερεί το αναφαίρετο δικαίωμα να γίνει (σκεφθείτε ότι σε έμβρυο 25 ημερών, χτυπάει η καρδιά του). Μα, λένε, αφού δεν είναι άνθρωπος (ακόμη) δεν έχει νόμιμο δικαίωμα. Το δικαίωμά του είναι φυσικό και ηθικό, αφού τέθηκε με τη σύλληψή του σε κίνηση η διαδικασία να γίνει άνθρωπος. Ετσι θέλησε ο Θεός, ή η Φύση (επιλέγετε) και όποιος διακόπτει αυτή τη διαδικασία, πράττει εναντίον του Θεού ή της Φύσης. Επομένως, δεν υπάρχει δικαιολογία για την άμβλωση. Πολύ περισσότερο, διότι αυτή που την επιθυμεί, είναι εκείνη που την έκανε (κατά την άποψή της) αναγκαία. Το άρθρο 304 του Ποινικού Κώδικα, ρυθμίζει ορθά, πότε η άμβλωση είναι επιτρεπτή και δεν τιμωρείται και πότε δεν είναι επιτρεπτή και τιμωρείται. Η αναζωπύρωση του θέματος, εξέθεσε όσες γυναίκες αντέδρασαν τόσο έντονα,  διότι κατέδειξε την εγωιστική και εσφαλμένη αντιμετώπιση ενός προβλήματος, που η δική τους, βαρύτατη αμέλεια, δημιούργησε.

Ο Λουκάς Λυμπερόπουλος είναι επίτιμος αρεοπαγίτης, Δ.Ν.