Δικηγόροι

Να πούμε την αλήθεια. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι το πρώτο κόμμα παγκοσμίως που έχει μετεξελιχθεί σε δικηγορικό γραφείο.

Τις τελευταίες μέρες τσακώνεται με τον Κούγια για τον Λιγνάδη!

Καταλαβαίνω να υπάρχει ένα ενδιαφέρον για τα Ειδικά Δικαστήρια όπου εμπλέκονται δικοί τους και (ας πούμε) τα πράγματα έχουν και μια πολιτική διάσταση.

Αλλά τι ζόρι τραβάει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να έχει άποψη για κάθε δίκη που διεξάγεται στην Ελλάδα;

Για το αίτημα κάθε κατάδικου να αποφυλακιστεί ή να μεταταχθεί; Για τους συνήγορους υπεράσπισης ή την πολιτική αγωγή;

Για αναστολές ή ελαφρυντικά; Για την αυστηρότητα ή την επιείκεια των δικαστικών αποφάσεων;

Και μιλάμε για βιασμούς, ληστείες, παιδεραστίες ή φόνους. Οπου χρειάζεται μεγάλη δόση αφόρητης ανοησίας να ανιχνεύεις «νίκη του δικού μας ηθικού και αξιακού συστήματος» (Σία Αναγνωστοπούλου, 13/2)

Σε λίγο θα βγάζουν ανακοινώσεις και για τα τροχαία. Ποιος πέρασε με κόκκινο.

Αν είναι απλή ανακατωσούρα ή γραφικότητα, μικρό το κακό. Αν έχουν δει πολύ Netflix, να το προσέξουν. Αν όμως είναι ένα είδος πολιτικοποίησης του ποινικού, τότε τα πράγματα μοιάζουν σοβαρότερα.

Η αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα περίεργο παρελθόν. Οταν ήταν κυβέρνηση τους ένοιαζαν τα δάνεια των εφημερίδων και των ιδιωτικών σταθμών, οι συναλλαγές των καναλαρχών ή των εκδοτών με τις Τράπεζες, μάλλον περισσότερο κι από τις ίδιες τις Τράπεζες.

Το δικαιολογήσαμε ότι είναι «παιδική ασθένεια» και θα περάσει.

Δεν ξέρω αν πέρασε. Αλλά πάντα αιωρείται η υποψία ότι πίσω από το δικηγορικό ενδιαφέρον κρύβεται μια φιλοδοξία ελέγχου της δημόσιας ζωής. Των πολυπόθητων «αρμών της εξουσίας».

Τότε προσπαθούσαν να εξουδετερώσουν τους αντιπάλους τους δια της δικαιοσύνης κι απέτυχαν.

Τώρα ο Πολάκης που είναι ο πιο ακατέργαστος επιμένει να καταγγέλλει ακατανόητες υποθέσεις και να απειλεί ανοιχτά. Είναι μόνο ακατέργαστος; Ή μήπως λέει φωναχτά αυτό που σκέφτονται όλοι;

Η άλλη εξήγηση είναι ότι απλώς ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε το τρένο της μόδας.

Μια νοσηρή μόδα που συντηρείται ανοιχτά κι απροκάλυπτα από κάποια μέσα ενημέρωσης σε αναζήτηση ρόλου, σημασίας ή χαρτζιλικιού.

Εκδίδουν βουλεύματα σε προβεβλημένες δίκες. Στέλνουν κόσμο στα δικαστήρια να αποθεώσει ή να καταδικάσει. Διεκδικούν να αποτελέσουν καθοδηγητικό μέρος της διαδικασίας. Και προσπαθούν να καταστούν «δια βοής δικαστές».

Αυτό όμως δεν είναι έννομη τάξη. Είναι «λαϊκή δικαιοσύνη». Είναι Φαρ Ουέστ.

Και θα περιμέναμε στοιχειωδώς από ένα κοινοβουλευτικό κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ να συνταχθεί με την έννομη τάξη κι όχι με τον περιοδεύοντα όχλο.

Περιμένουμε.