Εκτσογλανισμός

Μία λέξη σφράγισε τη χθεσινή πολιτική επικαιρότητα: «εκτσογλανισμός», ουσιαστικό αρσενικού γένους, δευτερόκλιτο. Τη χρησιμοποίησε ο Πρωθυπουργός, χθες στη Βουλή, για να περιγράψει την ηθική εξαχρείωση της αντιπολίτευσης, με αφορμή τη γνωστή ηλιθιότητα του καθηγητή (sic) Χρ. Βερναρδάκη. Η πατρότητα του όρου, όμως, ανήκει στον Ευάγγελο Βενιζέλο. Αυτός τον χρησιμοποίησε πρώτος και μάλιστα μέσα στη Βουλή, για να περιγράψει το ίδιο ακριβώς πράγμα: την κατάδυση του ΣΥΡΙΖΑ στα απύθμενα βάθη της χυδαιότητας. (Η συγκεκριμένη επιλογή εκ μέρους του Πρωθυπουργού ενδέχεται να σημαίνει κάτι για το πολιτικό μέλλον του Βενιζέλου. Μπορεί όμως και να μη σημαίνει τίποτε. Αφήνω τη συνέχεια στη φαντασία σας…)

Αντιλαμβάνομαι ότι οι οπαδοί του ευπρεπισμού και των φύλλων συκής θα ανατρίχιασαν επί τω ακούσματι, τέτοια όμως είναι η κατάσταση την οποία διαμορφώνει ο ΣΥΡΙΖΑ με την αντιπολίτευση που ασκεί. Γιατί να βάζουμε όρια στη γλωσσική ακρίβεια και στην αναζήτηση της «mot just»; Θα ήταν σαν να κλείναμε τα μάτια στην πραγματικότητα. Εκτσογλανισμός είναι το επιχείρημα που εξισώνει την Κεραμέως με την Πισπιρίγκου, ακόμη και αν ο Βερναρδάκης το είπε λόγω κουταμάρας. Γιατί και η αποενοχοποίηση της βλακείας εν τέλει στον εκτσογλανισμό των ηθών της δημόσιας ζωής συμβάλλει.

Η απουσία του Αλέξη Τσίπρα χθες από τη Βουλή ήταν προφανές ότι είχε σκοπό να τον προστατεύσει από τα θραύσματα της υπόθεσης Βερναρδάκη. Θα έχετε προσέξει, φαντάζομαι, πόσο έχει αναβαθμισθεί ενδυματολογικά ο Αλέξης. Επόμενο, λοιπόν, να μη θέλει λεκέδες από περιττώματα στα ωραία του, ιταλικά σακάκια. Τελικά, πολύ ακριβά πληρώνει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ την ατυχή περίπτωση Βερναρδάκη. Εκείνος τον είχε πείσει ότι οι εκλογές του 2019 μπορούσαν να κερδηθούν από τον ΣΥΡΙΖΑ – ήταν ο «in-house» εκλογολόγος του Μαξίμου τότε και τον θεωρούσαν σοφό. Τώρα, εξαιτίας του ο Τσίπρας υποχρεώνεται σε μια κοινοβουλευτική φυγομαχία.

Τη φυγομαχία προσπάθησαν να καλύψουν από τον ΣΥΡΙΖΑ, με τον θόρυβο για την αναφορά του Πρωθυπουργού στον εμπρησμό των γραφείων του «Real». Η ιερά αγανάκτησις του ΣΥΡΙΖΑ ήταν υποκριτική – πόσο μάλλον όταν εκδηλώνεται από τον Νάσο Ηλιόπουλο, τον ίδιο που ζητούσε προχθές την αποφυλάκιση ενός τρομοκράτη. Ο Μητσοτάκης απλώς επεσήμανε τη χρονική σύμπτωση των δύο γεγονότων, όχι την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ τους. Ολος ο θόρυβος ήταν ένας αυτοσχέδιος αντιπερισπασμός.

Υστερόγραφο. Δεν κατάλαβα, ομολογώ, ποιος ήταν αυτός «ο κ. Λυμπερόπουλος», τον οποίο ανέφερε ο Πρωθυπουργός εν παρόδω, καθώς σχολίαζε την απουσία του αρχηγού της αντιπολίτευσης από τη Βουλή. Αν πρόκειται για τον γνωστό κ. Λυμπερόπουλο, τον εμβληματικό πρόεδρο των ταξιτζήδων, που έχει δημιουργήσει ένα «cult» γύρω από το πρόσωπό του, χάρη στις τολμηρές κομμωτικές και ενδυματοτολογικές προσαρμογές του, τότε, ναι! Ηταν δικαιολογημένα απών ο Τσίπρας, αν εκείνη την ώρα είχε συνάντηση με τον Θύμιο Λυμπερόπουλο!

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΗΓΕΤΗΣ
Από τους οκτώ που ανταποκρίθηκαν στην αγγελία του Συντηρητικού Κόμματος στη Βρετανία και συμμετείχαν στην πρώτη ψηφοφορία, διαπιστώνω υποεκπροσώπηση των προνομιούχων τάξεων από τις οποίες παραδοσιακά επιλέγονται οι ηγέτες του κόμματος. Μόνο δύο από τους υποψηφίους, ο Τζέρεμι Χαντ και ο Τομ Τάγκενχατ, ανήκουν αμιγώς στις προνομιούχες τάξεις και πληρούν όλες τις σχετικές προϋποθέσεις: προέλευση από παλαιά, πλούσια και ισχυρή οικογένεια, σπουδές σε κάποιο ιστορικό ιδιωτικό σχολείο και, τέλος, πανεπιστήμιο στην Οξφόρδη ή το Κέιμπριτζ.

Στην κατηγορία τους, μπορεί να προσέθετα τη Λιζ Τρας και τον Ρίσι Σούνακ, αλλά ούτε η νυν υπουργός Εξωτερικών ούτε ο πρώην υπουργός Οικονομικών είναι τυπικές περιπτώσεις. Η μεν Τρας προέρχεται από οικογένεια εκπαιδευτικών της άκρας Αριστεράς – ο πατέρας της αρνήθηκε να τη βοηθήσει όταν έθεσε υποψηφιότητα για πρώτη φορά. Ο δε Σούνακ, μπορεί να είναι από τους πλουσιότερους Βρετανούς, είναι όμως γιος ινδών μεταναστών και αυτοδημιούργητος. Ολοι οι υπόλοιποι είναι τους είδους που θα λέγαμε στην Ελλάδα αγωνιστές της ζωής που τα κατάφεραν. Η Κέμι Μπάντεχοχ, είναι γόνος μεταναστών από τη Νιγηρία, η Σουέλα Μπρέιβερμαν παιδί Ινδών, ο Ναντίμ Ζαχάουι είναι Κούρδος και έφθασε στη χώρα ως πρόσφυγας, τέλος η Πένι Μόρντοντ, που είναι η δημοφιλέστερη στη βάση του κόμματος, δούλευε σε εργοστάσιο για να σπουδάσει.

Δεν σπεύδω σε συμπεράσματα. Απλώς, καταγράφω την εντύπωσή μου ότι, μετά την ακραία εμπειρία Τζόνσον, το είδος του δεν έχει πέραση στον κόσμο των βρετανών συντηρητικών…