Τα αιτήματα της «κίτρινης φυλής»

Ο Θύμιος (Λυμπερόπουλος) είναι πλέον αρχηγός της «κίτρινης φυλής» (διότι παλιός στο κουρμπέτι του συνδικαλισμού, κατάφερε και το έφτιαξε όπως μου έλεγε χθες, το διακομματικό προεδρείο, με εκείνον επικεφαλής – μέχρι και έναν πασόκο κατάφερε να πάει μαζί του) και δικαιωμένος εξαιτίας του παγκόσμιου σάλου για τις αθέμιτες πρακτικές της Uber, βγαίνει πλέον μπροστά, και δεν τον πιάνει κανείς. «Δαφνοστεφανωμένος» δε όπως αισθάνεται (διότι αυτός «τα ‘λεγε»!), συναντήθηκε χθες με τον «Λεγάμενο», ο οποίος είναι αποφασισμένος να εντάξει και το θέμα της Uber στην προεκλογική του ατζέντα. Θα εγκαλεί συγκεκριμένα στελέχη της κυβέρνησης (Αδωνη, Χατζηδάκη κ.ά.) για ευνοϊκή αντιμετώπιση του πολυεθνικού κολοσσού στην Ελλάδα.

Ο Θύμιος, πιο συγκρατημένος, καταπώς μου ανέφερε ο ίδιος, το μόνο που θέλει είναι «να διορθωθούν οι αδικίες σε βάρος του κλάδου, που έχουν οδηγήσει το ταξί στην καταστροφή». Και όχι τόσο «να κάνει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, ούτε είναι αυτός που θα ζητήσει να διερευνηθεί από τον εισαγγελέα η εμπλοκή και ελλήνων πολιτικών στις πρακτικές της Uber. Εγώ τα προβλήματα του κλάδου μου θέλω να λύσω, και πιστεύω ότι τώρα, μετά τις αποκαλύψεις, δεν θα πουν όχι».

Βασικά έτσι πιστεύω κι εγώ. Δεν θα πουν όχι στην κυβέρνηση στα αιτήματα που θα προβάλει ο Λυμπερόπουλος. Αν πάλι πουν, δεν θα είναι καλή ιδέα, νομίζω…

Θέλει κι άλλα ραντεβού

Μια και μιλήσαμε με τον πρόεδρο Θύμιο, φυσικά έκανα και τη σχετική πλάκα (πώς αλλιώς) με αφορμή τη χθεσινή συνάντηση του προεδρείου των ταξιτζήδων με τον «Λεγάμενο», στα γραφεία του κόμματος, στην Κουμουνδούρου.

– Μα καλά κι εσύ, σου έχουν σύρει τόσα για τις «εξαγγελίες» σου προεκλογικά, όταν αγκαλιά με τον Σπίρτζη δήλωνες ότι θα μεταβάλεις τα ταξί σε πολιτικά γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, την πρώτη επίσημη συνάντηση που κάνεις, την κάνεις με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ;

– Αδερφέ μην το λες αυτό, σε παρακαλώ, δεν ισχύει. Με όλους έχω ζητήσει να συναντηθώ, για να τους εκθέσω τα θέματα των ταξί. Μέχρι στιγμής, μόνο εκείνος ανταποκρίθηκε στο αίτημα. Τι να κάνω, να του πω δεν έρχομαι; Γινόταν;

Οχι δεν γινόταν, και το λέω, σοβαρά τώρα…

«Φτάνει»!

Η «είδηση» είναι λίγο-πολύ γνωστή. Σκάει μύτη στο Διαδίκτυο «πληροφορία» από τον… απόπατο, ότι τάχα μου, ο Αδωνις χτύπησε τη σύζυγό του Ευγενία Μανωλίδου επειδή τον συνέλαβε να την απατά. Για μερικές, αρκετές, ώρες είναι trend στο Twitter, επειδή αρχικά το αναπαρήγαγαν μερικά τελειωμένα νούμερα που κινούνται στο έρεβος του Διαδικτύου, αλλά μετά πήραν μπρος οι μηχανές του στρατού των τρολ του ΣΥΡΙΖΑ. Κι έγινε το έλα να δεις. Γράφτηκε σε βάρος ό,τι μπορείς να φανταστείς. Μέχρι που ο άνθρωπος, φτάνοντας στο αμήν πια, ζήτησε έλεος. «Σεβαστείτε μια γυναίκα, μια μάνα και μια σύζυγο που βλέπει αυτά τα αίσχη. Φτάνει!».

Δυστυχώς δεν «φτάνει». Το δηλητήριο με το οποίο έχει ποτιστεί η κοινωνία όλα τα προηγούμενα χρόνια θα εξακολουθεί να διαχέει τοξικότητα παντού. Ποιος να δείξει σεβασμό, και σε ποιον/α, όταν ο σεβασμός ως έννοια δεν υπάρχει πλέον στην πολιτική ορολογία και πρακτική της χώρας. Ζητώντας τον σεβασμό από όλους αυτούς, είναι σαν να ζητάς καλλιγραφίες από τον κ… της μαϊμούς, Αδωνη…

Η Δικαιοσύνη και ο ΣΥΡΙΖΑ

Η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη. Η Δικαιοσύνη είναι και αντικειμενική. Η Δικαιοσύνη είναι τυφλή. Η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη, αντικειμενική, τυφλή και επιπλέον δίκαιη. Για τους άλλους. Για όταν μας συμφέρουν οι αποφάσεις της. Οταν δεν μας συμφέρουν, η Δικαιοσύνη είναι κατευθυνόμενη. Η Δικαιοσύνη είναι υποχείριο της κυβέρνησης. Η Δικαιοσύνη «βλέπει». Η Δικαιοσύνη δεν είναι δίκαιη. Η Δικαιοσύνη είναι κυβερνητικό όργανο, ενεργεί κατά τη βούληση των κυβερνητικών επιλογών, δεν είναι δίκαιη, και επιπλέον αποφασίζει με βάση το ότι «βλέπει», άρα δεν είναι δίκαιη.

(Μικρό σχόλιο, με αφορμή την ίδια αυτή Δικαιοσύνη που αποθεώθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ διότι δεν παρέπεμψε τον Παπαγγελόπουλο για τη σκευωρία με αφορμή το σκάνδαλο της Novartis, αλλά τώρα που ζητάει την αναθεώρηση της απόφασης για την απαλλαγή της Ρένας Δούρου για την τραγωδία της Μάνδρας, είναι φυσικά… ενεργούμενο της κυβέρνησης. Κατά τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η λογική του Καραγκιόζη στην πολιτική. Τα δικά μας, δικά μου, τα δικά σου κι αυτά δικά μου…)

ΥΓ. Το σχόλιο δεν έχει καμία σχέση με τη Ρένα Δούρου. Μακάρι, να απορριφθεί η εισαγγελική παρέμβαση κατά της απαλλαγής της…

Η Κύπρος και το σχέδιο Ανάν

Εχω λάβει ένα πλήθος επιστολών αναφορικά με όσα έγραφα προ ημερών, σχετικά με τα τραγικά λάθη της κυβέρνησης Καραμανλή το 2004 στο Κυπριακό, τα οποία οδήγησαν στο να χαθεί η τελευταία ευκαιρία για την επίτευξη μιας (κάποιας) λύσης στο εθνικό μας θέμα. Οι περισσότεροι επιστολογράφοι μου, είναι στην ίδια πάνω-κάτω γραμμή – αν η ελληνική κυβέρνηση είχε ταχθεί ξεκάθαρα υπέρ του σχεδίου Ανάν, και είχε «πείσει» και τον ακραία εθνικιστή πρόεδρο της Κύπρου Τάσσο Παπαδόπουλο, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ασφαλώς και θα ήταν υπέρ του σχεδίου. Ομως η κυβέρνηση Καραμανλή, και προσωπικά ο ίδιος, δεν έκανε τίποτε προς αυτή την κατεύθυνση, αντιθέτως έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της παρασκηνιακά για να προκύψει το «Οχι», και κάπως έτσι φτάσαμε 18 χρόνια μετά, να βρισκόμαστε προ (πιθανών) τετελεσμένων!

Μεταξύ των επιστολογράφων μου, συγκαταλέγεται και ο Κύπριος Κώστας Μαυρίδης, ευρωβουλευτής του ΔΗΚΟ και μέλος του κόμματος των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, πρόεδρος της Πολιτικής Επιτροπής για τη Μεσόγειο. Κάνω ειδική αναφορά στην επιστολή του κ. Μαυρίδη (δημοσιεύεται ολόκληρη στις επιστολές της εφημερίδας, σελ. 52), επειδή διαφωνεί κάθετα με όσα αναφέρω, επικεντρώνοντας την αμφισβήτησή του στο σχέδιο Ανάν ότι δεν προνοούσε τίποτε για τις θαλάσσιες ζώνες, και είχε κενά όσον αφορά τον ρόλο των εγγυητριών δυνάμεων της Βρετανίας και της Τουρκίας στο νησί.

Οι επιμελείς αναγνώστες της στήλης, και θέλω να ελπίζω και μεταξύ αυτών και ο κύριος Μαυρίδης, υποθέτω θα ενθυμούνται ότι ποτέ δεν χαρακτήρισα το σχέδιο Ανάν ως πανάκεια για την επίλυση του εθνικού μας θέματος. Είχε θετικά σημεία, και είχε και αρνητικά. Θεωρώ ότι τα πρώτα, υπερτερούσαν των δεύτερων. Δική μου άποψη. Πιστεύω όμως – και μαζί μου και πολλοί άλλοι – ότι ήταν πραγματικά η τελευταία καλή ευκαιρία να επιλυθεί το Κυπριακό. Αλλά αυτή η ευκαιρία χάθηκε εξαιτίας της εμπάθειας του έλληνα πρωθυπουργού για τον προκάτοχό του και εξαιτίας των μαξιμαλιστικών αντιλήψεων ενός προέδρου στην Κύπρο, ο οποίος ήταν η χειρότερη επιλογή στην πλέον κρίσιμη στιγμή για το Κυπριακό. Αυτά.