Η πιο καλή γκαρσόνα

Σάββατο να ‘ναι μάστορα. Ή Κυριακή, ή Δευτέρα, ή Τρίτη, πάντως ποτέ την Παρασκευή. Γιατί εκείνη την ημέρα διάλεξε η κυβέρνηση να μας ενημερώνει, άπαξ της εβδομάδος, για την επέλαση της πανδημίας. Εκείνη ειδικά την ημέρα, καθίστε σπίτι και κάντε την προσευχή σας. Ολες τις άλλες ξεσαλώστε οι λωτοφάγοι, οι εφησυχασμένοι, οι χαλαροί. Ο περιορισμός της ενημέρωσης των πολιτών έχει ασφαλώς τους λόγους του. Ποιο το όφελος να κρατάς στην τσίτα έναν κόσμο που έχει ήδη πάρει το σύνθημα του «ξεσαλώστε άφοβα»; Τον τρομάζεις, τον μπερδεύεις, του κόβεις την τύχη ν’ αρπάξει τον ιό με τις ευλογίες της Πολιτείας, αχαχούχα. Τον κουράζεις επίσης, κι αρχίζει να σε βαριέται, κι εσένα και τις προειδοποιήσεις σου. Αυτό ακριβώς έχουμε πάθει εμείς οι βαρετοί μέχρι να μας σιχτιρίσετε τελείως.

Κι αφού η μασκοφορία τελείωσε, αναρωτιέμαι γιατί να μην τελειώσουμε με τους ερυθρούς φωτεινούς σηματοδότες, τα σαμαράκια στους δρόμους, το κρέας στην κατάψυξη, το στρώμα του φακίρη, το πάτημα του αχινού, τον βιτριολισμό, την ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο;

Η ζωή είναι γεμάτη ηδονικές εκπλήξεις που μας τις στερούν με το έτσι θέλω. Μερικές απ’ αυτές δοκίμασα κι εγώ όταν κλήθηκα να στριμώξω τη μούρη μου στο εξεταστικό μηχάνημα που προηγουμένως είχαν εναποθέσει τη δική τους, αμάσκωτοι εξεταζόμενοι. «Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Η μάσκα δεν είναι πια μέτρο, είναι ισχυρή σύσταση», μού είπε ο τσουρουφλισμένος γιατρός όταν του επισήμανα τι ρισκάραμε κι οι δυο μας. Το αυτό και στο διανυκτερεύον φαρμακείο που επισκέφτηκα λίγη ώρα αργότερα. Ουρά απέξω οι μασκωμένοι, και μέσα αμάσκωτη και σβέλτη η φαρμακοποιός της γειτονιάς, στα πεταχτά να μοιράζει τις μισές, στο πιάτο κι ο μεζές, μαρίδα και τυρί. «Αν αισθάνεστε ανασφαλής, να φύγετε», μου λέει η ιέρεια των οφθαλμικού σκευάσματος για τη μυδρίαση, σίγουρη ότι το επόμενο ανοιχτό φαρμακείο βρίσκεται σε άλλο Δήμο, σαράντα λεπτά με το αυτοκίνητο, χώρια τα φανάρια και οι μαραθώνιοι.  Να φύγω, μάλιστα. Να μείνω δηλαδή στραβή, κουτσή, ξεδοντιάρα για να μην κολλήσω Κόβιντ. Κάποιοι παίζουν χοντρό παιχνίδι με τη ζωή μας κι αυτοί δεν είναι κατ’ ανάγκην οι επαγγελματίες υγείας.