Στην Ταϊλάνδη και στην Αυστραλία…

Ενας καλός φίλος της στήλης με ένα mail, που μου έστειλε χθες, με ρώταγε ευγενικά γιατί δεν έγραψα τίποτε για την επέτειο της κατάκτησης του Εuro από την Εθνική μας. Η απάντησή μου είναι ότι δεν μου αρέσει η υποκρισία. Δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται η ποδοσφαιρική μας ομοσπονδία π.χ. να γιορτάζει κάθε χρόνο το κατόρθωμα κάποιων ποδοσφαιρικών ηρώων, που κατά τα άλλα οι παράγοντες, που τη διοικούν, τους «μαυρίζουν» στις εκλογές της ομοσπονδίας. Εχω σε τρομερή εκτίμηση το σύνολο των παικτών εκείνης της ομάδας κι έχω και την τύχη να τους έχω εκφράσει τον θαυμασμό μου. Το να τους γιορτάζουν όσοι διοικούν την ομοσπονδία μία φορά τον χρόνο για ό,τι έκαναν το 2004, ενώ τους θεωρούν ανάξιους να προσφέρουν οτιδήποτε το 2022, δεν μου κάθεται καλά.

Αργία

Και υπάρχει και κάτι ακόμα. Ποτέ δεν μου άρεσε η απόφαση της ΕΠΟ να ανακηρύξει την ημέρα της 4ης Ιουλίου αργία. Αντί η ημέρα να ήταν μια μέρα προβληματισμού για το μέλλον των εθνικών ομάδων π.χ. αποφάσισαν ότι θα είναι κλειστή κάθε χρόνο τέτοια μέρα η ομοσπονδία και θα εορτάζεται η κατάκτηση του Euro με αραλίκι. Βέβαια πάλι καλά που δεν αποφάσισαν να γίνονται παρελάσεις ή πορείες διαμαρτυρίας. Μόνο αυτά μας έλειπαν…

Καβγάς

Κοιτούσα από αγία περιέργεια τις λεπτομέρειες του τελευταίου καβγά της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με τον Κριστιάνο Ρονάλντο και ομολογώ ότι λίγα έχω καταλάβει για το πώς το πράγμα έφτασε στο απροχώρητο. Θέλει να φύγει ο Ρονάλντο και γι’ αυτό δεν κατεβαίνει στις προπονήσεις; Δεν τον θέλει η αγγλική ομάδα και ο νέος της προπονητής και του έστειλαν μήνυμα αποχώρησης; Δεν βγάζω άκρη. Ωστόσο, αυτό που τράβηξε την προσοχή μου είναι κάτι άλλο: ο Ρονάλντο διαβάζω ότι αρνήθηκε να ακολουθήσει την προετοιμασία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που θα γίνει στην Ταϊλάνδη και στην Αυστραλία. Το ξαναλέω. Στην Ταϊλάνδη και στην Αυστραλία.

Πριν

Από πότε μια «περιοδεία ομάδας» ονομάζεται «προετοιμασία ομάδας» δεν το ξέρω. Αυτό που ξέρω – γιατί το βλέπω – είναι ότι η αγγλική ομάδα θα κάνει ένα είδος παγκόσμιας τουρνέ έναν μόλις μήνα πριν αρχίσει το αγγλικό πρωτάθλημα! Τα χρήματα που πρέπει να πληρώνουν οι Ταϊλανδοί και οι Αυστραλοί πρέπει να είναι εξωπραγματικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως επειδή μια ομάδα πληρώνεται μπορεί και να μην κάνει προετοιμασία. Διότι σε μια περιοδεία προετοιμασία δεν γίνεται. Διπλές προπονήσεις δεν υπάρχουν, τα ταξίδια είναι ασταμάτητα, τα φιλικά ματς γίνονται όχι απλά σε διαφορετικά γήπεδα αλλά σε διαφορετικές χώρες. Το πώς τόσο μεγάλες ομάδες, με τόσο βαρύ πρόγραμμα, μπορεί να αντιμετωπίζουν σκληρότατες σεζόν χωρίς προετοιμασίες είναι ένα μεγάλο μυστήριο…

Προβλήματα

Δεν είναι ένα παράξενο καλοκαίρι μόνο για τον Ρονάλντο το φετινό. Αν είναι αλήθεια όσα κυκλοφορούν στον ευρωπαϊκό Τύπο και ο Λίο Μέσι και ο Νεϊμάρ έχουν τα προβλήματά τους στον παράδεισο της Παρί Σεν Ζερμέν. Ο Μέσι, καταπώς φαίνεται, δεν χάρηκε για την απόλυση του συμπατριώτη του προπονητή Μαουρίσιο Ποτσετίνο από τους καταριανούς ιδιοκτήτες της Παρί και θα ήθελε να επιστρέψει στην Μπαρτσελόνα – μόνο που δεν τολμάει να το πει δημοσίως. Ο Νεϊμάρ ενεργοποίησε μόνος του (!) τη ρήτρα ανανέωσης του συμβολαίου του κι αυτό δεν άρεσε και πολύ στον πρόεδρο Αλ Κελαϊφί και στους ανθρώπους του, που έτσι κι αλλιώς δεν είναι ενθουσιασμένοι από την προσφορά του. Από όσα κυκλοφορούν θα βόλευε την Παρί να εμφανιστεί και να ζητήσει τον Βραζιλιάνο η Γιουβέντους που γράφεται ότι ενδιαφέρεται. Ενδιαφέρεται όμως; Νομίζω όσο η Μπαρτσελόνα να πάρει πίσω τον Μέσι. Θεωρητικά πολύ. Στην πραγματικότητα νομίζω καθόλου.

Κασέ

Ποδοσφαιριστές με τα κασέ του Ρονάλντο, του Μέσι, του Νεϊμάρ, γίνονται λίγο πρόβλημα όταν μεγαλώσουν. Στις μεγάλες ομάδες όπου αυτοί αγωνίζονται λόγο έχουν πάντα και οι οικονομικοί διευθυντές. Δεν υπάρχει ομάδα, όσο πλούσια κι αν είναι, που θέλει να πετάει χρήματα. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ π.χ. τρέχει καλοκαιριάτικα στην Ταϊλάνδη και στην Αυστραλία. Αλλά αν όλα τα χρήματα που θα πάρει, καταλήγουν στον Κριστιάνο, κανείς σήμερα δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένος.

Κύργιος

Μιλώντας για προβλήματα, το ξεκίνημα του φετινού καλοκαιριού ανήκει σε έναν αληθινά προβληματικό: τον Νικ Κύργιο. Ο ελληνικής καταγωγής Αυστραλός ζει μέρες δόξας χάρη στην πορεία του στο Γουίμπλεντον καθώς έχει αναγκάσει τα ΜΜΕ να ασχολούνται μαζί του όσο ποτέ. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα μάθουμε για αυτόν κάτι καλό. Μόνο χθες μάθαμε ότι το 2018 για να αγωνιστεί κόντρα στον Ναδάλ τον έβγαλε χαράματα ο μάνατζέρ του από μια παμπ του Λονδίνου, ότι κατηγορείται πως έδερνε τη γυναίκα του, ότι πληρώνει πρόστιμα γιατί φοράει κόκκινα παπούτσια, ενώ αυτό στο Γουίμπλεντον δεν επιτρέπεται κ.λπ. Το ωραίο είναι ότι ο Κύργιος για όλα αυτά δήλωσε ότι αποτελούν απλά ευκαιρίες για να γίνεται διαφήμιση στο όνομά του.

Παραξενιές

Ομολογώ ότι το να κάνει κάποιος καριέρα πουλώντας παραξενιά, δείχνοντας επιτηδευμένα ανυπακοή και κάνοντας λογιών λογιών ανοησίες ποτέ δεν μου άρεσε. Πάντα προτιμούσα τους πρωταθλητές από όσους επεδίωκαν τα φώτα της δημοσιότητας δείχνοντας τη δήθεν τρέλα τους. Ωστόσο  καταλαβαίνω την επιτυχία του Κύργιου και την ειδωλοποίησή του. Πόσοι μπορούμε να γίνουμε πρωταθλητές; Ελάχιστοι. Ενώ το να κάνουμε ανοησίες είναι εντυπωσιακά εύκολο. Τον Κύργιο δεν τον αγαπάμε: τον ζηλεύουμε. Για την ικανότητά του να κάνει καριέρα (;) κοροϊδεύοντας τον κόσμο…

Γελούσα

Ασχολήθηκα με τα διεθνή θέματα σήμερα γιατί στην Ελλάδα δεν υπήρχε κάτι ενδιαφέρον. Χθες γελούσα με τις δημοσιογραφικές επιθέσεις που έκαναν στον πρόεδρο του ΠΑΟ Γιάννη Αλαφούζο διάφοροι που θα ήθελαν μάλλον την σύμπλευσή του με την ΑΕΚ παρά με άλλες δέκα ομάδες για το θέμα της παραμονής του Κλάτενμπεργκ. Εχει ενδιαφέρον ότι τον αποκαλούν ανακόλουθο κ.λπ. – μόνο και μόνο γιατί ο ΠΑΟ είχε βγάλει ανακοινώσεις εναντίον του αρχιδιαιτητή παλιότερα.

Κορόιδο

Δεν ξέρω αν είναι ανακόλουθος ο Αλαφούζος: ωστόσο δεν είναι κορόιδο. Κορόιδο θα ήταν, αν στο θέμα του αρχιδιαιτητή, συμπορευόταν με την ΕΠΟ και τους φίλους της. Που δεν θέλουν απλώς να αντικαταστήσουν τον Κλάτενμπεργκ, αλλά να γυρίσουν το ποδόσφαιρό μας στις όχι και τόσο μακρινές εποχές που τα πρωταθλήματα τα έκρινε ο Κομίνης και που για τις τοποθετήσεις ελλήνων διαιτητών στα ντέρμπι λόγο είχαν οι πάντες – κι όχι μόνο οι αρχιδιαιτητές. Ο Αλαφούζος βρίσκω λογικό να θέλει τον Κλάτενμπεργκ. Για να διαμαρτύρεται σε αυτόν αν γίνονται λάθη. Κι όχι να ψάχνει ποιοι τον αρχιδιαιτητή τον διορίζουν και ποιοι κήνσορες και θεράποντες της διαιτησίας τον κερνάνε καφέδες…