Εκείνο το καλοκαίρι…

Σαν το νερό που κυλά. Οπως ο χρόνος που φεύγει. Οι κόκκοι της κλεψύδρας που πέφτουν. Κι όμως, από τότε πέρασαν (κιόλας!) 18 χρόνια. Το καλοκαίρι του 2004 ήταν μια άλλη Ελλάδα. Μια Ελλάδα πετούσε στα σύννεφα και όλοι απολάμβαναν ψεύτικα και ενίοτε… ρηχά μεγαλεία. Ηταν μια άλλη χώρα. Πίστευε πως ήταν ισχυρή αλλά τα θεμέλια δεν ήταν τόσο γερά. Εκτός από τον αθλητισμό. Και κυρίως στο ποδόσφαιρο έδειχνε τη δύναμή της. Τότε που σάρωσε τους πάντες στο διάβα της σε εκείνο το αξέχαστο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Πορτογαλίας.

Αδύνατο κάποιος να το προσπεράσει, όσοι το έζησαν να μην ανακαλέσουν στη μνήμη τους εκείνη την εποχή. Τότε που οι πάντες έδιναν υπαίθρια ραντεβού, καθόλου μυστικά φυσικά, καθόσον έδινε το παρών όλη η Αθήνα. Ναι, το καλοκαίρι ποτέ η πρωτεύουσα δεν κοιμάται, αλλά ποιος αλήθεια πίστευε πως στα στενά γύρω από το Σύνταγμα ή τα άλλα στέκια, όλα τα μπαρ και τα εστιατόρια δεν θα περίμεναν τους θαμώνες φορώντας κάτι σε γαλάζιο; Ηταν η μόδα του 2004 – το μπλε και όλα τα υπόλοιπα απέναντί του. Ε, λοιπόν, το μπλε ήταν το χρώμα της αισιοδοξίας, της προσμονής, των προσδοκιών και εν τέλει της νίκης. Ο όμιλος δεν ήταν παιχνιδάκι. Αλλά εκεί, στις 12 Ιουνίου όταν ήρθε η νίκη επί της Πορτογαλίας που τότε ήταν αφελής και καθόλου στέρεα ως ομάδα, οι υποψιασμένοι κάτι αντιλήφθηκαν. Ενα χτύπημα στην καρδιά, ένα νεύμα ώστε να χαμογελάσουν. Ποιος όμως να εκστομίσει,  να ομολογήσει το όνειρο; Η πορεία σαν παραμύθι. Συντροφιά για όλους, κορίτσια και αγόρια στους δρόμους να πανηγυρίζουν, να γιορτάζουν, να χαίρονται. Ολη η Αθήνα, όλοι οι δρόμοι της Ελλάδας μια ατέλειωτη αγκαλιά. Αυτό που έγινε τότε δεν θα ξαναγίνει ποτέ – είναι βέβαιο, τουλάχιστον με τον τρόπο που το βίωσαν οι νέοι που τώρα έχουν μεγαλώσει και μοιάζουν γεμάτοι εμπειρίες. Στη συνέχεια οι Γάλλοι. Οι Τσέχοι. Κανείς δεν πίστευε όσα έβλεπε και όλοι είχαν έτοιμο το «έως εδώ η Ελλάδα». Εκείνη, όμως, η ομάδα διέθετε πίστη πως θα φτάσει έως το φινάλε και ήταν ένα σύνολο με σφρίγος και απαράμιλλη θέληση. Και όταν πήγε στον τελικό, έγινε η μεγάλη μετακόμιση φιλάθλων από την Αθήνα στην Πορτογαλία. Οι γηπεδούχοι χωρίς τουπέ πλέον, δίχως όμως και τη βεβαιότητα που συνήθως νιώθουν όσοι παίζουν στο δικό τους σπίτι. Ποιο σπίτι τους όμως με τέτοια ηχηρή ελληνική εκπροσώπηση; Και όταν ο Χαριστέας έγινε ο «ήρωας ενός ολόκληρου λαού», εκείνο το γκολ του στράικερ μπήκε στο εξώφυλλο της ωραιότερης αθλητικής ιστορίας. Του καλοκαιριού που σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά – τη δική μας γενιά.