Θέατρο του παραλόγου

Θέατρο του παραλόγου

Για τα μάτια του κόσμου ήταν τελικά όλο αυτό το «νταηλίκι» που πούλησε ο πρόεδρος Ερντογάν στο ΝΑΤΟ, με το βέτο που υποτίθεται ότι είχε θέσει, και για το οποίο (ξαναϋποτίθεται) ήταν αμετακίνητος, στην ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στη συμμαχία. Μια χαρά έβαλε την υπογραφή του στο μνημόνιο της ένταξης, και τώρα, αν υπάρχει κάτι που είναι προς συζήτηση, είναι το πώς θα εφαρμοστεί η συμφωνία που έκανε με τις δύο σκανδιναβικές χώρες για την τάχα μου αντιμετώπιση της τρομοκρατίας των Κούρδων. Θα τους συλλάβουν οι άλλοι, και θα του τους παραδώσουν; Δεν θα τους συλλάβουν αλλά θα τους απελάσουν από τις χώρες στις οποίες είναι εγκατεστημένοι; Κι αν τους απελάσουν, πού θα τους απελάσουν; Σε χώρα φιλική προς την Τουρκία, ώστε οι άλλοι να τους μαζέψουν και να τους στείλουν πακέτο στην Αγκυρα; Σε χώρα ουδέτερη; Ή θα φτιάξουν κάποιο ωραίο πακετάκι το οποίο θα στείλουν στην Ελλάδα; Το μνημόνιο που υπογράφηκε πάντως προβλέπει ότι θα παραλάβουν στοιχεία από την ΜΙΤ, την τουρκική υπηρεσία πληροφοριών, και με βάση αυτά τα στοιχεία (χωρίς αξιολόγηση;) θα συλλάβουν τρομοκράτες εντός ή εκτός εισαγωγικών, και θα τους στείλουν στην Τουρκία. Για να δούμε πώς θα γίνει αυτό, διότι Σουηδία και Φινλανδία είναι προηγμένες δυτικές δημοκρατίες, δεν είναι ενός ανδρός αρχή, δικτατορία. Οι κυβερνήσεις ελέγχονται για το τι κάνουν, και πώς το κάνουν…

Η επόμενη μέρα

Ειλικρινά δεν βλέπω ποια θα είναι η συνέχεια όλου αυτού που συμφωνήθηκε στη Μαδρίτη, και το οποίο εξ αρχής μοιάζει με θέατρο του παραλόγου. Εγώ στην αρχή, όταν ξεκίνησε αυτή η υπόθεση, πίστευα ότι ο πρόεδρος Ερντογάν, που είναι μεγάλη μανούλα στους τακτικισμούς, έβαζε βέτο στην ένταξη των δύο σκανδιναβικών χωρών με φερετζέ την τρομοκρατία, απλώς και μόνο για να κάνει τη χάρη στον Πούτιν, που είναι φίλος του. Χθες αποδείχθηκε στην Ισπανία ότι ο κ. Ερντογάν δεν έχει φίλους…

Αντιθέτως, είχε στρατηγική. Μέχρι και τον εκσυγχρονισμό των F-16 φαίνεται ότι κέρδισε – με το σπαθί του πρέπει να πω. Εκβιαστής; Εκβιαστής. Τραμπούκος; Τραμπούκος. Συκοφάντης; Ανερμάτιστος; Αντιευρωπαίος; Τον σκοπό του, τον πέτυχε, και η χρυσή ευκαιρία γι’ αυτόν ήταν η ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ.

Το θέμα για μας τώρα, είναι κατά πόσο θα ισχύσουν οι δηλώσεις των Αμερικανών (χθεσινές δε) ότι η αμερικανική κυβέρνηση στηρίζει τον εκσυγχρονισμό των τουρκικών πολεμικών αεροσκαφών, διότι αυτό ενισχύει και τις δομές του ΝΑΤΟ.

Εχει πολλή δουλειά νομίζω από εδώ και πέρα το ελληνοαμερικανικό λόμπι στην Ουάσιγκτον. Πολλή δουλειά. Οπως και ο επικεφαλής της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας, γερουσιαστής Μενέντεζ, ο οποίος έχει διαμορφωμένη άποψη για τον ρόλο της Τουρκίας ως παράγοντα αποσταθεροποίησης στην περιοχή μας…

«Ποτέ ξανά»

Σε ένα άλλο πλαίσιο τώρα, εσωτερικού χαρακτήρα, δεν μπορεί να αφήσω ασχολίαστο το γεγονός ότι ο γνωστός… στρατηγικός νους του «Λεγάμενου» τον καιρό που υποδυόταν τον πρωθυπουργό, ο αξέχαστος Νίκος Καρανίκας, την έπεσε κανονικά χθες στον Γαβριήλ Σακελλαρίδη, επειδή ο Σακελλαρίδης ηγείται του αριστερού think tank «Ετερον». Δεν του αρέσει αυτό του Καρανίκα, ο οποίος ως γνωστόν είναι «πούρος» αριστερός, και τη λέει κανονικά στον Σακελλαρίδη, προφανώς μην ξεχνώντας ότι το 2015, ο Γαβριήλ, τους πέταξε την παραίτησή του στα μούτρα και αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ – και την πολιτική. Αντιγράφω, λίγο Καρανίκα, για να λάβει ο τακτικός μου αναγνώστης, μια μικρή γεύση της χολής κατά του πρώην συντρόφου:

«Ετερον εκάτερον μια διευκρίνιση – πριν γλιστρήσουμε στην ιδεολογική γλίτσα των αστών και των αριστεριστών. Οταν οποιοδήποτε ιδιωτικό ινστιτούτο κάποιου κεφαλαιοκράτη μαζέψει αριστεριστές πρώην συντρόφους και συντρόφισσες για να μιλήσει πολιτικά, τότε πρέπει να κάνουμε την κριτική μας κρατώντας αποστάσεις και όχι να στεκόμαστε γονυπετείς στις αναλύσεις του χαρακτηρίζοντάς το αριστερό (…) Αριστερά είμαστε και όχι απελπισμένοι μικροαστοί και αριστεριστές που χαιρόμαστε με την κατάντια».

Εμείς πάλι αυτή την κατάντια βλέπουμε, και σκεφτόμαστε «ποτέ ξανά»!

Και κερατάδες και δαρμένοι

Αν πιστέψει κανείς τα μέσα ενημέρωσης που στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, στη Γερμανία έχει ξεσπάσει σάλος με τις περίφημες επαναπροωθήσεις των βαρκών που κουβαλάνε στην Ελλάδα πρόσφυγες και μετανάστες από την Τουρκία. Κατά τα ίδια μέσα ενημέρωσης, έχουν ξεσηκωθεί ορισμένοι γερμανοί βουλευτές (δύο ή τρεις αν κατάλαβα σωστά) και μία αντιπρόεδρος της γερμανικής κυβέρνησης, η οποία ανήκει στο κόμμα των Πρασίνων, και ζητάει να επιβληθούν κυρώσεις στην Ελλάδα, διότι επιχειρεί επαναπροωθήσεις μεταναστών και προσφύγων στην Τουρκία, πριν οι βάρκες των διακινητών τούς αποβιβάσουν σε κάποια ελληνικά παράλια.

Δεν ξέρω τι έκταση έχει πάρει το πράγμα, αλλά αν οι Γερμανοί κόπτονται τόσο για την ομαλή ροή του μεταναστευτικού κύματος προς την Ελλάδα, δεν έχουν παρά να πιέσουν την ηγεσία της χώρας τους να ανοίξει τα δικά της σύνορα γι’ αυτούς τους φουκαράδες. Οι οποίοι προφανώς, όπως έχει αποδειχθεί και στο παρελθόν, δεν επιθυμούν ούτε το επιδιώκουν να παραμείνουν στην Ελλάδα. Αυτό που θέλουν είναι να μεταβούν, και να ζήσουν σε κάποια από τις βορειοευρωπαϊκές χώρες, και ειδικότερα σε Γερμανία, Ολλανδία, Σουηδία κ.λπ.

Αντί λοιπόν να ψέγουν όλοι αυτοί οι ευαίσθητοι, τους ανθρώπους μας, που δίνουν καθημερινά μάχη στο Αιγαίο πολλές φορές κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες, να στραφούν προς τις κυβερνήσεις τους, που δεν δέχονται μετανάστες στις χώρες τους. Οχι και κερατάδες και δαρμένοι οι Ελληνες – νομίζω…

Βιομηχανία αγωγών

Επιτέλους, κάποιος από τους 300 της Βουλής, αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι ουσιαστικό, που αφορά τον Τύπο, και την πολλαπλή επίθεση που υφίσταται από διάφορες πλευρές. Και δεν εννοώ μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ, που μας θεωρεί όλους εξωνημένους και στην υπηρεσία του προέδρου Κυριάκου, εννοώ και κάτι άλλους, όπως αυτόν τον «βιομήχανο» μηνύσεων και αγωγών Παναγιώτη Δημητρά. Ο τύπος, που μήνυσε εσχάτως και «ΤΑ ΝΕΑ», τον Γ. Μαντέλα και εμένα, άνευ λόγου και αιτίας, αποτελεί πλέον θέμα για τη Βουλή, έπειτα από σχετική ερώτηση που κατέθεσε ο βουλευτής Α’ Πειραιά και Νήσων της ΝΔ κ. Χριστόφορος Μπουτσικάκης.

Στην ερώτησή του, ο κ. Μπουτσικάκης, αφού ερωτά τον υπουργό Δικαιοσύνης τι προτίθεται να κάνει με τον πολυμηνυτή Δημητρά, διατυπώνει τα εξής τρία ερωτήματα:

1. Πώς θα προστατευθεί η ελευθερία του Τύπου και των άλλων ΜΜΕ από τη βιομηχανία μηνύσεων ενός δικομανούς που επιδιώκει να τα φιμώσει, διαθέτοντας προς τούτο έναν τεράστιο μηχανισμό, ο οποίος ασχολείται καθημερινώς μόνο με μηνύσεις και καταγγελίες κατά κανόνα φανταστικών αδικημάτων, ακόμη και εγκλημάτων και δολοφονιών, όπως εκείνων που δήθεν διαπράττει το Λιμενικό;

2. Γιατί οι παρόμοιες και σχεδόν πανομοιότυπες μηνύσεις ενός πασίγνωστου στα δικαστήρια επαγγελματία μηνυτή ανατίθενται σε διαφορετικούς εισαγγελείς, χωρίς ποτέ να συσχετίζονται, ώστε να «σαλαμοποιούνται», και να έχουν διαφορετική αντιμετώπιση παρόμοιες ή πανομοιότυπες μηνύσεις;

3. Πόσες μηνύσεις έχει υποβάλει ο Π. Η. Δημητράς και οι ποικιλώνυμες ΜΚΟ στις οποίες συμμετέχει κατά εισαγγελικών και δικαστικών λειτουργών;

Ο λόγος τώρα στον κ. Τσιάρα, και στον νέο εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ο οποίος θα διαδεχθεί τον αποχωρούντα σήμερα κ. Βασίλη Πλιώτα…