Εμείς, του ’80 οι εκδρομείς  

Το φοβόμασταν, μας ήρθε. Σαν το χρονικό μίας προαναγγελθείσης οπισθοδρόμησης. Η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ που καταργεί το κατοχυρωμένο σε ομοσπονδιακό επίπεδο δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση μοιάζει σαν το εναρκτήριο λάκτισμα ενός αγώνα όπου το χρονόμετρο μετράει ανάποδα. Μια στοιχειώδη εμπειρία του κόσμου να έχει κάποιος, καταλαβαίνει ότι πρόκειται για μια κερκόπορτα από την οποία θα εισβάλουν και άλλες αναστολές δικαιωμάτων και κατακτήσεων που θεωρούσαμε απολύτως δεδομένες. Και ναι μεν η συγκεκριμένη απόφαση είναι το αποτέλεσμα της πλειοψηφίας που «κλείδωσε» στο Ανώτατο Δικαστήριο η θητεία Τραμπ, τέτοιες αποφάσεις όμως δεν παίρνονται όταν δεν υπάρχει ευεπίφορο έδαφος στην κοινωνία.

Ναι, πιστεύω ότι ζούμε σε μια συντηρητική εποχή, την πιο συντηρητική από τότε που ενηλικιώθηκα εδώ και πάνω από σαράντα χρόνια. Είναι ένας συντηρητισμός ύπουλος, με πολύχρωμη βιτρίνα όπου όμως, πίσω από την απενοχοποίηση των ΛΟΑΤΚΙ pride, την καλή σχέση των γυναικών με το σώμα τους ανεξαρτήτως βάρους και διαστάσεων και ό,τι άλλο θέλετε να προσθέσετε, κυκλοφορεί μεταμφιεσμένος ένας δογματισμός έτοιμος να κατασπαράξει ό,τι τον αμφισβητεί. Μια νέα καθεστηκυία τάξη sur mesure ηθικής που θέλει να αστυνομεύσει τη σκέψη, τη γλώσσα, την αισθητική, τη λογοτεχνία, την Τέχνη. Ενα απόλυτο άσπρο – μαύρο που επιζητά να εξοστρακίσει τις «φωτοσκιάσεις», τις περιοχές δηλαδή του νου και της ψυχής όπου ακμάζουν η ελεύθερη σκέψη και η ελεύθερη βούληση. Και αυτός ο δογματισμός – συντηρητισμός διατυπώνεται έντονα και ποικιλοτρόπως. Από την εκδικητική διαστρέβλωση του metoo έως τις οργίλες ιερεμιάδες της Γκρέτας Τούνμπεργκ και τα διαδικτυακά ήθη και κινήματα που βρίθουν αφέλειας (στην καλύτερη περίπτωση), άγνοιας, ημιμάθειας, φανατισμού και τοξικότητας. Ποτέ άλλοτε, τις τελευταίες δεκαετίες, ο δρόμος προς την πιο μαύρη κόλαση δεν ήταν στρωμένος με τόσο καλές (;) προθέσεις.

Ναι, οι διορισμένοι από τον Τραμπ δικαστές αποφάσισαν αυτό που αποφάσισαν. Ολο αυτό το «ναι μεν αλλά» όμως που κυκλοφορεί εκεί έξω; Οι αναφορές, για παράδειγμα, στις εβδομάδες κύησης ως δικαιολογητικό για τον περιορισμό των αμβλώσεων; Οι, υποτίθεται, «ψύχραιμες» φωνές που επιδιώκουν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα; Ως «ώριμο τέκνο» της δεκαετίας του 1980, της δεκαετίας που νομιμοποιήθηκαν οι αμβλώσεις στη χώρα μας και συντελέστηκε η μεγαλύτερη εξέλιξη (εντάξει, και με την πολιτική βούληση του ΠΑΣΟΚ για να μην αδικώ τους πασοκτζήδες φίλους μου) θεωρώ ότι μπορώ να κάνω αναγωγές.

Από το «Μάνα, μητέρα, μαμά»
στις «μανούλες»

Εχω κάνει αμβλώσεις πριν από το 1986 που νομιμοποιήθηκαν. Στη μία μάλιστα είχα συμπληρώσει την 17η εβδομάδα. Πώς την πάτησα; Οπως την πατάνε τα κορίτσια σε αυτήν την ηλικία, από άκρατη διάθεση για την απόλαυση της ζωής. Δεν ήξερα για αντισύλληψη; Φυσικά και ήξερα. Αλλά τα αντισυλληπτικά με πρήζανε, το σπιράλ μου προκαλούσε μολύνσεις, για προφυλακτικά δεν υπήρχε περίπτωση σε εποχές προ AIDS, οπότε, κατά περιόδους, αποφάσιζα να το ρισκάρω – κάτι που φυσικά δεν θα συνιστούσα σε νέα κορίτσια.

Είχα γνώση, τότε, ότι οι αμβλώσεις ήταν παράνομες; Είχα γι’ αυτό και, αργότερα, υπέγραψα δήλωση ότι έχω κάνει άμβλωση άρα έχω παρανομήσει άρα πρέπει να συλληφθώ (ήταν ένα μέσον ώστε να πιέσουμε για την ψήφιση του νόμου). Και ερχόμαστε στο σημαντικό. Γιατί δεν κράτησα το παιδί; Διότι δεν ήθελα. Διότι με τον «πατέρα» είχα περιστασιακή σχέση. Διότι ήταν άλλα τα σχέδια για τη ζωή μου. Διότι δεν θεωρούσα τη μονογονεϊκή οικογένεια απελευθέρωση, για τα δικά μου δεδομένα, αλλά δέσμευση. Διότι τότε αποθεώναμε το «Μάνα, μητέρα, μαμά» του Διαλεγμένου και όχι τις «μανούλες» του Διαδικτύου. Διότι δεν υπήρχαν τα baby shower party και, γενικά, αυτή η σύγχρονη δοξολογία της γέννας. Διότι ούτε οι φίλες μου είχαν παιδιά και δεν ήθελαν να αποκτήσουν.

Κακά τα ψέματα. Οιασδήποτε μορφής αναστολή του δικαιώματος στην άμβλωση είναι, επί της ουσίας, περιορισμός του ελεύθερου έρωτα. Της μεγαλύτερης κατάκτησης της μεταπολεμικής κοινωνίας.