Οι δρόμοι που γνωρίσαμε

Το πρόσφατο βιβλίο της έχει τίτλο: «Η επιμέλεια του βλέμματος». Το όνομά της, ιδιαίτερα σπάνιο, έχει ιστορία πολλών αιώνων στη Θεσσαλία: Ως Σύρα αναφέρεται από την ελληνιστική εποχή. Η Συραγώ Τσιάρα είναι η νέα επικεφαλής της Εθνικής Πινακοθήκης. Η 54χρονη Λαρισαία με πείρα στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και στη Μπιενάλε Θεσσαλονίκης έχει, μεταξύ άλλων, επιμεληθεί εκθέσεις που πραγματεύονται κυρίως τη σχέση της τέχνης με τη μνήμη και τη δημόσια σφαίρα.

Υψηλή ραπτική στην καρδιά του Αουσβιτς. Ενα ραφείο που έφτιαχνε ρούχα για τις συζύγους υψηλόβαθμων ναζί. Ενα ραφείο όπου 25 γυναίκες  δούλευαν νυχθημερόν. Η συγγραφέας Λούσι Αντλινγκτον κατέγραψε τις ιστορίες, γυναικών όπως οι αδελφές Μπράτσα και Κάτκα Μπέρκοβιτς που πέρασαν 1.000 ημέρες ράβοντας ρούχα για τους εκτελεστές. Οπως λέει η Μπράτσα: «Αισθάνομαι σαν να ήμουν στο Αουσβιτς για 1.000 χρόνια. Κάθε μέρα θα μπορούσα να έχω πεθάνει 1.000 φορές».

Η σχολική χρονιά έκλεισε. Οχι με τον ίδιο τρόπο, παντού. Στο Τσερνίχιβ της Ουκρανίας, μια από τις πρώτες πόλεις που έγιναν στόχοι της ρωσικής εισβολής με ανελέητο βομβαρδισμό τον Φεβρουάριο, τα σχολεία παρέμειναν κλειστά από τότε. Οι μαθητές της τελευταίας τάξης του λυκείου αποφοίτησαν, σε μια χώρα που ποτέ δεν θα είναι ίδια. Κάποιοι συγκεντρώθηκαν στα ερείπια του σχολείου τους και έφτιαξαν ένα άλμπουμ αποφοίτησης μέσα στα απομεινάρια του πολέμου. Τελετή ενηλικίωσης σ’ έναν άγριο κόσμο.

Γεννήθηκε στην Ακτή Ελεφαντοστού. Μετανάστευσε στη Γαλλία το 2000. Εργάστηκε ως κομμώτρια και καμαριέρα. Ηταν από τους επικεφαλής μιας επιτυχημένης απεργίας των καθαριστριών σε μεγάλη ξενοδοχειακή μονάδα, μεγαλώνοντας παράλληλα τα πέντε παιδιά της. Η 48χρονη Ρασέλ Κεκέ εξελέγη βουλευτής στις πρόσφατες γαλλικές εκλογές κερδίζοντας μια δημοφιλή πρώην ολυμπιονίκη. «Εκπροσωπώ τη Δημοκρατία. Μια Δημοκρατία που δεν προωθεί ανθρώπους σαν κι εμένα», λέει. Τα κατάφερε και μόνη της.

Ηταν καλοκαίρι του 2000 όταν ο Ηλίας Ζούρος έφερε τον 15χρονο Γιώργο Πρίντεζη από τον Αστέρα Αγίου Δημητρίου στον Ολυμπιακό. Είκοσι δύο χρόνια μετά, ο δις πρωταθλητής Ευρώπης, κρεμάει τη φανέλα του, έχοντας διανύσει μια εντυπωσιακή καριέρα στο μπάσκετ. Ο δρόμος του δεν υπήρξε στρωμένος με ροδοπέταλα, καθώς αρκετοί τον αμφισβήτησαν. Ομως, «δεν το έβαλα ποτέ κάτω. Μέχρι τα 26 χρόνια μου δεν μου χαρίστηκε τίποτε, δεν βρήκα στρωμένο τραπέζι και όλα τα διεκδίκησα με μόχθο. Είδα τον εαυτό μου από 15ος παίκτης της ομάδας, να φθάνει στην κορυφή. Γιατί δεν το έβαλα κάτω».

Ο Μοϊσές Ναΐμ κατανοεί την εξουσία. Είχε διατελέσει υπουργός Εμπορίου στη Βενεζουέλα και σήμερα μέσα από διεθνείς θεσμούς καταγράφει τις εξελίξεις. Τον ανησυχεί η υποχώρηση της δημοκρατίας διεθνώς και η άνοδος των «μαφιόζικων κρατών που μασκαρεύονται σε δημοκρατίες». Θεωρεί ότι η πόλωση και ο λαϊκισμός, παράγουν την αποκαλούμενη «μετα-αλήθεια». «Πρόκειται για μια άλλη μορφή προπαγάνδας, που προωθεί μια εναλλακτική παρουσίαση της πραγματικότητας. Η δημοκρατία καταστράφηκε την τελευταία δεκαετία και δεν το έχουμε καταλάβει».