Στην οδό Σουμσκάια

Oι αριθμοί είναι ψυχροί, μονότονοι, κουραστικοί, τους προσπερνάς πλέον σηκώνοντας τους ώμους: είκοσι άμαχοι σκοτώθηκαν, λέει, στη δεύτερη σε μέγεθος πόλη της Ουκρανίας, το Χάρκοβο, το οποίο οι Ρώσοι βομβαρδίζουν αυτόν τον καιρό όπως τη Μαριούπολη με στόχο να τρομοκρατήσουν τον πληθυσμό. Η γιαγιά του Μικίτα, πάντως, δεν τρομοκρατήθηκε, αρνήθηκε να φύγει, δεν είχε άλλωστε και πού να πάει. Προχθές μάζεψαν το πτώμα της από τα ερείπια ενός καμένου γκαράζ και το φόρτωσαν σε ένα βανάκι. «Ηταν 85 ετών», είπε ο εγγονός της. «Παιδί του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Επέζησε από τον έναν πόλεμο, αλλά σε αυτόν εδώ δεν τα κατάφερε».

Δεν το λες και ιστορικά ευλογημένο το Χάρκοβο. Ο Χίτλερ θεωρούσε την πόλη αυτή του ενός εκατομμυρίου κατοίκων κλειδί για την εξουδετέρωση ενός από τους βιομηχανικούς πυρήνες της παλιάς Σοβιετικής Ενωσης. Στους πρώτους μήνες της εισβολής, το 1941, ήθελε επίσης να δείξει σε όλους τις συνέπειες της ανυπακοής. Και ξεκίνησε φυσικά με τους αγαπημένους του Εβραίους, τους οποίους είτε απαγχόνιζε για παραδειγματισμό μπροστά στην παλιά έδρα του Κομμουνιστικού Κόμματος, στην οδό Σουμσκάια, είτε τους φόρτωνε κατά εκατοντάδες στα περίφημα Gaswagen, κινητούς θαλάμους αερίων δηλαδή όπου διοχετευόταν σιγά-σιγά μονοξείδιο του άνθρακα ώστε ο θάνατος να κρατάει ώρες.

Μέσα σε τέσσερα χρόνια, λέει στην El Pais ο καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρκοβο Παβλό Γερεμιέιεφ, δολοφονήθηκαν στην πόλη 15.000 Εβραίοι. Η πόλη άλλαξε χέρια στη συνέχεια τρεις φορές, θρηνώντας συνολικά 260.000 νεκρούς. Το 1954, εκεί ακριβώς που ήταν η έδρα του ΚΚ, κτίστηκε το σημερινό δημαρχείο, μια τεράστια εξαώροφη κατασκευή μπροστά στην πλατεία Ελευθερίας. Αυτό το κτίριο βομβαρδίζουν σήμερα με μανία οι Ρώσοι. Στο πλαίσιο φυσικά της «αποναζιστικοποίησης», ενός επιχειρήματος με το οποίο συντάσσεται το 46,7% των Ελλήνων, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της διαΝΕΟσις/ΕΛΙΑΜΕΠ/MRB που δημοσίευσαν το περασμένο Σάββατο «ΤΑ ΝΕΑ».

Aλλά έχουν διεισδύσει παντού οι άτιμοι οι Ναζί, κι έτσι πρέπει να καταστραφεί ολόκληρη η πόλη, τα σχολεία της, τα νοσοκομεία της, τα μουσεία της, η περίφημη βιβλιοθήκη Κορολένγκο, οι τράπεζες, τα εστιατόρια, τα σουπερμάρκετ, τα καταστήματα με ρούχα. Κι όταν γκρεμιστούν τα πάντα, και κατατροπωθεί ο εχθρός, θα μπουν στην πόλη οι Ρώσοι ως θριαμβευτές, όπως μπήκαν στη Μαριούπολη, την οποία υπερασπίστηκαν με μάταιο πάθος κάτι άλλοι «Ναζί», εκείνοι του Τάγματος Αζόφ που έκαναν τον Νίκο Φίλη να αποχωρήσει οργισμένος από τη Βουλή και τον αρχηγό του να ζητάει έξαλλος εξηγήσεις από τον Τασούλα, εκείνοι οι «Ναζί» που βρίσκονται τώρα σε κάποια σύγχρονα ρωσικά γκουλάγκ και πεθαίνουν σιγά-σιγά όπως οι Εβραίοι στα Gaswagen.

Kι όταν τελειώσουν οι πανηγυρισμοί, ίσως να γίνουν στην οδό Σουμσκάια μερικές δημόσιες εκτελέσεις, λίγες, για συμβολικούς λόγους, για να γίνoυν σαφείς οι συνέπειες της ανυπακοής.