Μία ζεστή, ελληνική, αγκαλιά

Για μια γυναίκα ο ερχομός του παιδιού της είναι ιερός. Είναι μια στιγμή που την περιμένει εννέα ολόκληρους μήνες. Προετοιμάζεται η ίδια, η οικογένεια και ο περίγυρός της. Προσπαθεί να τα έχει όλα έτοιμα για να ζήσει εκείνα τα μαγικά λεπτά  που θα κρατήσει τελικά στα χέρια της το βρέφος, που τόσο καιρό κουβαλούσε. Ολα αυτά, όμως, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν.

Γιατί υπάρχουν και περιπτώσεις – πάρα πολλές στην πραγματικότητα – που γυναίκες, οι οποίες κυοφορούν, ζουν σε απειλητικό, βίαιο, χωρίς δικαιώματα περιβάλλον. Που δεν έχουν την πολυτέλεια να ζήσουν ή να προετοιμάσουν τη στιγμή του ερχομού – αυτονόητα πράγματα για τον δυτικό κόσμο.

Το μόνο ίσως που δεν αλλάζει – είτε ζουν σε ευνοϊκές, είτε σε ακραίες καταστάσεις – είναι η προσμονή για την πρώτη ανάσα του μωρού και η λαχτάρα για την πρώτη σφιχτή αγκαλιά. Απλά στη λίστα των συναισθημάτων αυτών των γυναικών προστίθεται και ο φόβος, για τον τρόπο, τον τόπο και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες θα έρθει στον κόσμο το παιδί τους. Κοιτάζοντας, λοιπόν, τις συγκλονιστικές φωτογραφίες αυτής της γυναίκας από την Ερυθραία να κρατά με στοργή το νεογέννητο γιο της, ναι διέκρινα την προσμονή και την αγάπη – πως θα μπορούσε άλλωστε να μην υπάρχει – για το μικρό αυτό ανθρωπάκι. Κι ας μην έγιναν όλα όπως ενδεχομένως τα περίμενε. Κι ας μη γέννησε σε κάποια αίθουσα μαιευτηρίου αλλά στα βράχια μιας ελληνικής νησίδας.

Στα μάτια της, όμως, υπήρχε και η αγωνία για το τι θα γίνει από εδώ και πέρα. Δεν ήταν πλέον μόνη της, τώρα θα πρέπει να κοιτάξει πρωτίστως εκείνο. Προφανώς αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα της, έκανε ένα επικίνδυνο ταξίδι, στα μισά του οποίου έφερε μια νέα ζωή στον κόσμο, και βρέθηκε σε μια χώρα που μπορεί να ήταν ή και όχι ο τελικός προορισμός.

Το θέμα είναι τι κάνει αυτή η χώρα; Αυτό το αγόρι γεννήθηκε στην Ελλάδα κι οφείλει αν μη τι άλλο να το αγκαλιάσει.