Καθεστώς

^«Είναι η μοναδική χώρα όπου άνθρωποι πυροβολούνται γιατί τυλίχθηκαν σε μια ευρωπαϊκή σημαία». Η φράση με την οποία η πρόεδρος της Κομισιόν εξήγησε γιατί η Ουκρανία θα αποκτήσει το καθεστώς της υποψήφιας προς ένταξη στην ΕΕ μόλις τέσσερις μήνες αφότου υπέβαλε αίτηση ίσως ακούστηκε σε κάποια αφτιά μελοδραματική. Ωστόσο, πρόκειται για μια ακριβή περιγραφή της ουκρανικής καθημερινότητας. Οι ευρωπαϊστές υποδέχθηκαν τη χθεσινή απόφαση των ευρωπαίων ηγετών σαν μια αντίδραση με ταχύτητα φωτός – μια κι η Ενωση συνήθως χρειάζεται χρόνια προτού δώσει σε ένα κράτος την ελπίδα ότι θα μπορούσε να το τεστάρει ως υποψήφιο μέλος του κλαμπ. Το Κίεβο, π.χ., επιθυμεί να μπει σ’ αυτό ήδη από την περίοδο της Πορτοκαλί Επανάστασης το 2004, ενώ με το Μαϊντάν έδιωξε έναν φιλοκρεμλινικό πρόεδρο που είχε διαφορετική άποψη. Από την άλλη, όσοι αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερο σκεπτικισμό τους ρυθμούς με τους οποίους ανταποκρίνεται στις προκλήσεις η Ευρώπη, λένε ότι η προσφορά του εν λόγω καθεστώτος δεν την κάνει περισσότερο αλτρουίστρια απ’ ό,τι πραγματικά είναι.

Προφυλάξεις

Κανένας δεν αμφισβητεί πως έτσι θα χορηγηθεί μια τεράστια ένεση ηθικού στους Ουκρανούς. Η τόνωση του φρονήματος, όμως, έχει πεπερασμένη επίδραση στην εξέλιξη μιας ένοπλης σύρραξης, η οποία δεν φαίνεται να τελειώνει γρήγορα. Τα όπλα και τα χρήματα θα άλλαζαν τους όρους του παιχνιδιού διατείνονται εκείνοι που αμφιβάλλουν για την απόλυτη ειλικρίνεια της ευρωπαϊκής υποστήριξης των αμυνομένων. Για να δικαιολογήσουν την επιφυλακτική τους στάση επικαλούνται και το προσχέδιο των συμπερασμάτων της Συνόδου, που γράφει ότι η πρόοδος μιας υποψήφιας προς ένταξη χώρας θα εξαρτηθεί από «τη δική της αξία» και «θα λαμβάνει υπόψη τη δυνατότητα της ΕΕ να απορροφήσει νέα μέλη». Αυτές οι διατυπώσεις τούς κάνουν να σκέφτονται πως η Ευρώπη έχει ήδη σχεδιάσει τον τρόπο για να αποφύγει τη διεύρυνση προς τα ανατολικά αν κρίνει ότι οι τροποποιήσεις στις συνθήκες της, που θα απαιτηθούν ώστε να καλωσορίσει την Ουκρανία και τη Μολδαβία, δεν την εξυπηρετούν. Ψυχολογικά μιλώντας πάντως, η Ενωση για άλλη μια φορά δείχνει ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος στη ζωή της είναι πως παίρνει υπερβολικά πολλές προφυλάξεις.