Στην απομόνωση του κορωνοϊού

Στην απομόνωση του κορωνοϊού
Χαλάρωσε λιγάκι ο πρόεδρος Νίκος (Ανδρουλάκης) – για την ακρίβεια χαλάρωσε και αυτός, όπως όλοι μας, και το αποτέλεσμα φάνηκε χθες το πρωί, ενώ ετοίμαζε βαλίτσες για Βρυξέλλες: «συναντήθηκε» και αυτός με τον κορωνοϊό. Νωρίτερα όμως ο ίδιος είχε συναντηθεί με εκατοντάδες στη Θεσσαλονίκη, από Γιαννιτσά μέχρι Τούμπα, και στα Δωδεκάνησα, από Κω μέχρι Κάλυμνο, είχε ανταλλάξει χαιρετούρες, κόσμος τον έσφιξε στην αγκαλιά του, κυρίες, πολλές κυρίες, όλων των ηλικιών τον φίλησαν (στα μάγουλα) και κάπως έτσι, τον «τσίμπησε» τον ιό.

Με ελαφρά συμπτώματα είναι ο πρόεδρος, στο σπίτι του, ακολουθεί πιστά το πρωτόκολλο της αυτοαπομόνωσης, μιλάει στα τηλέφωνα, και στενοχωριέται που δεν θα μπορέσει να παραστεί στην επικείμενη κρίσιμη σύνοδο των ηγετών του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, του PES. Οπου – ήταν αποφασισμένος – θα τα έριχνε κανονικά σε όλους εκείνους που στηρίζουν τις τουρκικές θέσεις (λέγε με Σάντσεθ), σε βάρος των ελληνικών δικαίων.

Αποφεύγω να τον πειράξω, λέγοντας ότι «δεν πειράζει, θα πάει ο “Λεγάμενος” στη σύνοδο», διότι αν και τον περνάει με ήπια συμπτώματα τον ιό, δεν θέλω να τον επιβαρύνω περισσότερο.

Περαστικά του εύχομαι μόνο…

Mykonos verboten!
Κάνουν ό,τι μπορούν οι άνθρωποι να μας προκαλέσουν ζημιά στον τουρισμό, και να βοηθήσουν από την άλλη πλευρά την Τουρκία, την αγαπημένη τους. Αλλά δεν τα καταφέρνουν – το παραδέχονται πλέον και οι ίδιοι. Σοβαρή (λέμε τώρα) γερμανική εφημερίδα, η «Handelsblatt», ενημέρωνε χθες τους αναγνώστες της ότι η Ελλάδα είναι ακριβός προορισμός, σε αντίθεση με την Τουρκία που είναι φθηνή χώρα, ιδανική για τους γερμανούς τουρίστες. Και ανέφερε ως παράδειγμα ότι στη Μύκονο μπορεί να πληρώσει κανείς ακόμη και 79 ευρώ τα καλαμαράκια ή 15 ευρώ τον καφέ. Παρ’ όλα αυτά, σημείωνε με εμφανή πικρία η εφημερίδα, η Ελλάδα είναι από τους δημοφιλέστερους προορισμούς παγκοσμίως για διακοπές. Και ότι μόνο η TUI, ο γερμανικός ταξιδιωτικός κολοσσός, θα μεταφέρει στη χώρα 3 εκατομμύρια τουρίστες φέτος – δείγμα λέω εγώ, ευκαιρίας δοθείσης, της πολύ καλής δουλειάς που κάνει ο Βασίλης Κικίλιας, και στο Τουρισμού.

Από την άλλη, δεν ξέρω γιατί πρέπει ο γερμανός φουκαράς, βιομηχανικός εργάτης από το Ντύσελντορφ, να θέλει να πάει διακοπές στη Μύκονο. Πήγαινε Σίκινο, mein freund, Σέριφο, Αμοργό, Λέρο, Χάλκη, Ικαρία. Θες Επτάνησα, Επτάνησα. Μυτιλήνη; Σάμο, Κρήτη. Οπουδήποτε. Κι εκεί θα βρεις λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και (μπορεί) και τ’ αγόρι ή το κορίτσι σου. Αν θες Μύκονο, θα την πληρώσεις, όπως την πληρώνουμε κι εμείς οι Ελληνες, mein freund. Μύκονος και φτηνές διακοπές, είναι έννοιες ασύμβατες. Αυτή είναι η αλήθεια. Mykonos, nein. Verboten, πώς το λένε. Hast du verstanden;

Ο ξεχασιάρης μαντιναδολόγος
Ενα γεύμα έκανε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος στο ησυχαστήριό του στη Βοιωτία, με προσκεκλημένους υπουργούς της κυβέρνησης, προεξάρχοντος του Αδώνιδος, τα «πήρε» κανονικά ο ΣΥΡΙΖΑ, διότι ο άλλοτε λατρεμένος (του) προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας δείχνει (;) αλλού τώρα, τις προτιμήσεις του. Εξού κι ανατέθηκε στον γνωστό Πολάκη, τον «πολλά βαρύ και όχι» Πολάκη να τον περιλάβει ένα χεράκι.

Κι εκείνος το έκανε με χαρά, και διά μαντινάδας, βλακώδους περιεχομένου (του είχε τελειώσει η έμπνευση ή ήταν η ώρα της ρακής – αγνοώ…), την οποία και μεταφέρω ως έχει, έτσι για να υπάρχει:

«Αλλο να ΕΙΣΑΙ χριστιανός κι άλλο να μασκαρεύεις

Ή τους φτωχούς θα βοηθάς ή ΕΣΠΑ θα γυρεύεις…

Αλλο να κάνεις το σταυρό με το δεξί σου χέρι

κι άλλο να κάνεις δέηση για του Καρατζαφέρη…».

Παρότι όπως προανέφερα, το περιεχόμενο της πολάκειας μαντινάδας είναι μια ανοησία, θα μπω στον πειρασμό να το σχολιάσω το ασεβές «εγχείρημα». Διότι αυτό που ξεχνάει ο περί ου ο λόγος… μαντιναδολόγος, αλλά όχι εμείς, είναι πως ο Αρχιεπίσκοπος είχε υιοθετήσει πολιτικά τον «Λεγάμενο» αρχηγό του, επί χρόνια. Και δεν είναι ψέμα πως παραμονές των εκλογών του 2015, οι εκκλησίες και τα φιλόπτωχα ταμεία, μαζί με τις ενοριακές επιτροπές, είχαν μεταβληθεί σε εκλογικά κέντρα του «δικού» μας παιδιού. Τώρα τον βρίζουν, διά του Πολάκη. Χαιρέκακος δεν είμαι. Να πω όμως ότι στενοχωριέμαι κιόλας, ψέματα θα πω. Μια ευχαρίστηση, όσο να πεις όμως, την αισθάνομαι…

Οι νεκροί και οι αμαρτίες τους
Δεν γνωρίζω τι είπε με τους υπουργούς ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος στο γεύμα (μπορεί να υποθέσω από κάτι ακριτομυθίες που περιήλθαν σε γνώση μου, και εν πολλοίς δικαιώνουν τον Πολάκη), αλλά περί του αν «δεδικαίωνται» οι νεκροί (λόγω της περιπτώσεως Τράγκα…), συζήτηση δεν έγινε. Θα τη συνεχίσω λοιπόν εγώ, από εκεί που την άφησα προ ημερών. Αφορμή, σημείωμα που μου κοινοποίησε ο (εκ της ευάνδρου Ηπείρου επίσης έλκων την καταγωγή) Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος, με αφορμή σημείωμα που μου είχε αποστείλει ο – μη ιερωμένος εισέτι – Γιώργος Φλωρίδης. «Είναι λάθος αυτό που υποστήριξε ο κ. Φλωρίδης», μου είπε ο σεβασμιώτατος Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου όπως είναι ο πλήρης τίτλος του. Και ιδού, γιατί:

“Τό χωρίον «ὁ γάρ ἀποθανών δεδικαίωται ἀπό τῆς ἁμαρτίας»

ἀναγράφεται στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου

κεφ. 6, στίχος 7. Ἡ ὅλη συνάφεια τοῦ κειμένου ἀναφέρεται στό

μυστήριο τοῦ βαπτίσματος μέ τό ὁποῖο νεκρώνεται «ὁ παλαιός

ἄνθρωπος» καί ὁ βαπτισμένος ζῆ «ἐν καινότητι ζωῆς» (Ρωμ. 6, 1-14)

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος χρησιμοποιώντας τό παράδειγμα τοῦ

νεκροῦ ἀνθρώπου γράφει ὅτι «ὥσπερ ὁ ἀποθανών ἀπήλλακται τοῦ

λοιποῦ ἁμαρτάνειν, νεκρός κείμενος, οὕτω καί τόν ἀναβάντα ἀπό τοῦ

βαπτίσματος, ἐπειδήπερ ἅπαξ ἀπέθανεν ἐκεῖ, νεκρόν δεῖ μένειν

διαπαντός τῇ ἁμαρτίᾳ». Γι’ αὐτό συνιστᾶ: «Εἰ τοίνυν ἀπέθανες ἐν τῷ

βαπτίσματι, μένε νεκρός». Δηλαδή τό χωρίον «ὁ ἀποθανών ἀπήλλακται

τοῦ λοιποῦ ἁμαρτάνειν» εἶναι παράδειγμα γιά νά δείξη ὅτι ὁ

βαπτισμένος πρέπει νά μένη νεκρός ὡς πρός τήν ἁμαρτία.

Εἶναι σαφέστατο ὅτι τό χωρίο αὐτό «ὁ γάρ ἀποθανών δεδικαίωται ἀπό

τῆς ἁμαρτίας» εἶναι παρεξηγημένο ἀπό πολλούς, γιατί δέν συνδέεται μέ

τόν βιολογικό θάνατο, ἀλλά συνδέεται μέ τήν θεολογία τοῦ μυστηρίου

τοῦ βαπτίσματος, ἀφοῦ προηγεῖται ἡ διαδικασία τῆς κατηχήσεως ὅπως

τήν περιγράφει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων καί ἀκολούθως ὁ

βαπτιζόμενος «δικαιωνόταν», δηλαδή συμμετεῖψε στόν δοξασμό τοῦ

Χριστοῦ, στήν δόξα τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι, τόσο τό «ἀποθανών» ὅσο καί τό

«δεδικαίωται ἀπό τῆς ἁμαρτίας» ἔχει σχέση μέ την θεολογία τοῦ

βαπτίσματος καί ὄχι μέ τόν ἄνθρωπο πού πεθαίνει βιολογικά καί

μάλιστα χωρίς μετάνοια γιά ὅσα ἔπραξε ἀδικώντας τούς ἀνθρώπους καί

τήν κοινωνία.

Κατά συνέπεια, ἡ ἑρμηνεία τῶν Γραφῶν καί τῶν Πατερικῶν κειμένων

δέν πρέπει νά γίνεται ἀποσπασματικά, ἀποκόπτοντας τό νόημα κάθε

χωρίου, τόσο ἀπό τήν συνάφεια τοῦ κειμένου ὅσο καί ἀπό τήν ὅλη

παράδοση τῆς Ἐκκλησίας”.

Ευλογίες…