Αλλεργίες

Παρατηρώντας προσεκτικά τα όσα λένε τα κατά τεκμήριο αρμόδια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομία, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι εμφανίζουν μια… αλλεργία στο να εκστομίσουν την λέξη «ανάπτυξη». Είναι γνωστό ότι δεν διακρίθηκαν σε αυτόν τον τομέα επί της δικής τους διακυβέρνησης, αλλά τουλάχιστον μια προσαρμογή θα περίμενε να δει κανείς στη φρασεολογία τους. Συνεχίζουν όμως να συμπεριφέρονται σαν να πρόκειται για μια άγνωστη λέξη, που δεν αφορά κανέναν και κανένας δεν χρειάζεται να προσπαθήσει για αυτή. Θεωρούν ότι κάτι θα γίνει ως… διά μαγείας και ξαφνικά η χώρα θα καταγράφει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Χωρίς όχι απλά οι ίδιοι να μην κάνουν τίποτα, αλλά να πολεμούν με κάθε μέσο τις όποιες αναπτυξιακές δυνάμεις της χώρας.

Παρακολουθώντας τις τελευταίες δημόσιες παρεμβάσεις του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και υποψήφιου πρωθυπουργού στις επόμενες εκλογές, ακούστηκε πολλές φορές η φράση «δίκαιη ανάπτυξη», αλλά ούτε μια παράγραφος πώς θα φτάσουμε σε αυτήν. Αναφέρεται ο κ. Τσίπρας στα ποιοτικά χαρακτηριστικά διαμοιρασμού της, αλλά όχι στις πολιτικές που θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ανάπτυξης και αύξησης του εισοδήματος των Ελλήνων.

Λογικά θα περίμενε κανείς ότι στην ανάπτυξη θα αναφερόταν με σαφήνεια τουλάχιστον ο καθ’ ύλην αρμόδιος, ο πρώην υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος. Εις μάτην. Στην τελευταία του συνέντευξη μίλησε για τα πάντα. Αλλά όχι για το πώς θα αυξηθεί ο πλούτος της χώρας, το εθνικό της εισόδημα. Θα αύξανε, λέει, τον κατώτατο μισθό και θα μείωνε τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα καύσιμα, γιατί, λέει, υπάρχουν λεφτά στον προϋπολογισμό, αλλά για το πώς θα δημιουργηθεί νέος πλούτος στην χώρα ούτε λέξη.

Είπαμε, σχεδόν… αλλεργικοί. Κι όμως από την πορεία του Ακαθάριστου Εθνικού μας Προϊόντος εξαρτάται εν πολλοίς το μέλλον της χώρας. Κάποιοι αναρωτιούνται γιατί είναι σημαντικό. Θα μπορούσαν να ρωτήσουν όσους έχασαν τις δουλειές τους και τα εισοδηματά τους κατά την προηγούμενη οικονομική κρίση για να μάθουν. Ακόμα πιο πρόσφατα, το 2020 θα μείνει στην Ιστορία για την απότομη συρρίκνωση του ΑΕΠ, δηλαδή των εισοδημάτων που υπάρχουν στην ελληνική οικονομία, και βέβαια την άμεση ανάκαμψη της επόμενης χρονιάς. Την «ανάσα» που όλοι πήραμε ότι τουλάχιστον η οικονομική ζημιά της πανδημίας καλύφθηκε σχεδόν αμέσως.

Το ΑΕΠ όμως δεν είναι μόνο νούμερα. Είναι και πολλά άλλα πράγματα. Οσο πιο πλούσιο είναι ένα έθνος τόσο τα περισσότερα πράγματα που μας ενδιαφέρουν εμφανίζονται καλύτερα. Αυτό περιλαμβάνει δείκτες που δεν θεωρούνται οικονομικοί, όπως η ποιότητα της παιδείας ή συμμετοχή των γυναικών στα κοινά ή ο αριθμός των ανθρωποκτονιών. Και τα τρία πάνε καλύτερα στα πλούσια έθνη που αναπτύσσονται.

Το είδαμε ως πρόβλημα όταν χρεοκοπήσαμε τρεις φορές την προηγούμενη δεκαετία πόσο πίσω πήγε η συντήρηση των μνημείων μας, των αρχαιολογικών μας χώρων. Πόσο μειώθηκε η παραγωγή πολιτισμού. Πόσο εγκαταλείφθηκαν οι υποδομές, δημόσιες και ιδιωτικές, και συνολικά η ποιότητα της ζωής. Προφανώς όσο αυξάνει το ΑΕΠ μπορεί να χτιστεί και ένα καλύτερο σύστημα Υγείας, σαν αυτό για το οποίο μιλάει ο κ. Τσακαλώτος. Δεν μπορεί ωστόσο να συμβεί αυτό κόβοντας από πόρους που χρηματοδοτούν πολιτικές αύξησης του ΑΕΠ, όπως για παράδειγμα η μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων και οι ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων, γιατί αν το έκανες αυτό θα έφτιαχνες σύστημα Υγείας για ένα διάστημα και λόγω της ύφεσης που θα προκαλούσες σύντομα θα εγκαταλειπόταν και θα μαράζωνε. Μπορείς όμως να το κάνεις αναπτυξιακά, φτάνει να μην είσαι… αλλεργικός στις λέξεις και στις πράξεις.