«Ατιτλο»

Ωραία θάλασσα μας κάνει σήμερα. Μόνο που είμαστε πολύ μακριά της. Πέφτει το βλέμμα στο γυαλί. Πρωί πρωί, αχάραγα, και μια κυρία ντυμένη τη βραδινή της τουαλέτα σχολιάζει το δασύτριχο των φρυδιών μιας άλλης κι αμέσως μετά κάνει μια διπλή στροφή γύρω από τον παραζαλισμένο εαυτό της και…

«Αλλάζουμε κλίμα τώρα για να περάσουμε στη γυναικοκτονία που δεν συνταράζει μόνο το πανελλήνιο αλλά και το πάνελ της εκπομπής μας». Το άκρως εντυπωσιακό είναι πως γνωρίζει απταίστως και όλους τους τρόπους αποτρίχωσης, όπως παράλληλα και όλους τους νόμους του Ποινικού Κώδικα, σελίς τάδε, παράγραφος 3, και την τύφλα της τη μαύρη. «Οθεν φρονεί πως είναι στα γεμάτα ενδεδειγμένη» να δικάσει ή μάλλον να καταδικάσει και να στείλει στο κάτεργο όποιον βρει πρόχειρο εκείνη την κακιά ώρα και τη βολεύει γιατί πάει ασορτί με τη φαρδιά της ζώνη και τα κρεμαστά της σκουλαρίκια. Τους ήρθε και το #MeToo πολύ απότομα (και πολύ καλά ήρθε, για να μην πούμε άργησε) και τις βρήκε ξαφνικά στην ώρα της χαλάουα. Πάθανε έναν αποπροσανατολισμό, ένα «Ποιος είναι; Ποιος είμαι εγώ; Ποια είναι αυτή; Ποιος τραγουδάει εκεί πάνω;». Με αποτέλεσμα να αποσυντονιστούν πλήρως. Τράτζικ. Οι άντρες, δε, είναι ακόμα χειρότεροι, οι κυρίες μπορεί να φέρουν κι ένα χαμόγελο στα χείλη, οι άρρενες οι έρμοι είναι μια σκέτη θλίψη.

Παρουσιαστές και πανελίστες. Γιατί υπάρχει κι ο πανελίστας. Φοβερή θέση. Και βέβαια καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Αρκεί να δηλώνεται σαν αυτό που είναι. Οχι σαν μια θεία μου που ο γιος της δούλευε στην τράπεζα και δεν έλεγε «τραπεζικός», έλεγε «ο γιος μου ο τραπεζίτης». Τους βλέπεις, μιλάνε με ένα ύφος, ένα τουπέ. Ποιος πανελίστας; «Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω».

Οι καημένοι πάθανε μεγάλη ζημιά. Εκεί που ήτανε συνηθισμένοι απ’ τα γεννοφάσκια τους να περιγράφουν τα κάλλη των πόθων τους με όλα τα μεγεθυντικά, του στυλ «βυζάρες, κωλάρες» και τα συμπαρομαρτούντα, τώρα πάνε να ξεστομίσουν ένα «στήθος» και τους μένει το μισό στα δόντια. Δεν θέλω να μιλήσω για το τι τραβάνε τα δευτερόκλιτα στο στόμα τους. Του λιναριού τα βάσανα. Ακούς κάτι «της λεωφόρος» ή «της οδός» που έτσι και σε βρει η γενική στο τιμόνι, κάηκες.

Παρ’ όλα αυτά, έχουν και κάποιο δίκιο οι άνθρωποι αυτών των εκπομπών. Το τι κάνουν τα κανάλια για να τους κλείσουν για τον χειμώνα δεν λέγεται. Ποιος θα πρωτοπάρει το τεφαρίκι. Σου λένε κι αυτοί, για να σκοτώνονται έτσι για μένα, κάτι θ’ αξίζω, δεν μπορεί. Δεν είναι τρελοί κοτζάμ διευθυντές να τρέχουν ποιος θα με πρωτοπάρει. Θα είμαι κελεπούρι. Και ως έτσι κυκλοφορούνε στην πιάτσα. Προσωπικά, να πω την αλήθεια, εγώ αυτούς κατά βάθος τούς φοβάμαι. Σκέψου μια μέρα, στα καλά καθούμενα, να σε πιάσουν στο στόμα τους, μαύρο φίδι που σ’ έφαγε.

Γι’ αυτό θα το αλλάξω το κείμενο. Λοιπόν, πάμε απ’ την αρχή…

…Ωραία θάλασσα μας κάνει σήμερα. Μόνο που είμαστε πολύ μακριά της…