Προσκλητήριο

Να και κάτι καλό, αυτή την ώρα που η τουρκική προκλητικότητα, από τον αρχηγό Ερντογάν μέχρι το τελευταίο ανθυποστέλεχος της τουρκικής κυβέρνησης σε βάρος της Ελλάδας, έχει χτυπήσει ταβάνι. Αναφέρομαι στην κοινή πρόταση του Βαγγέλη Αντώναρου και του Σάββα Τσιτουρίδη (ο πρώτος φίλος μου, ο δεύτερος απλός γνωστός) προς τον Πρωθυπουργό, να ενεργοποιήσει όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας προκειμένου να σταλεί το κατάλληλο μήνυμα και προς τα έξω και προς τα μέσα. Τι εισηγούνται στον Κυριάκο Μητσοτάκη οι δύο αποσυνάγωγοι της Δεξιάς (και έχει τη σημασία του, η παρούσα πολιτική τους κατάσταση); Να κληθούν να συνδράμουν σε μια πολυδιάστατη διεθνή διπλωματική εκστρατεία ενημέρωσης, ο τέως και οι πρώην πρωθυπουργοί της χώρας – οι εν ζωή.

Αναφέρουν συγκεκριμένα:

«Εκτιμούμε πως οι Κώστας Σημίτης, Κώστας Καραμανλής, Γιώργος Παπανδρέου, Λουκάς Παπαδήμος, Αντώνης Σαμαράς και Αλέξης Τσίπρας δεν θα έλεγαν όχι σε μια πρόσκληση του κυρίου Μητσοτάκη για τη συμμετοχή τους σε μια εθνική αποστολή, που θα καθιστούσε ξεκάθαρο προς όλες τις κατευθύνσεις ότι οι Ελληνες είμαστε αποφασισμένοι να προασπίσουμε με όλα τα μέσα την πατρίδα μας, τα σύνορά μας και τα κυριαρχικά δικαιώματά μας».

Συμφωνώ και επαυξάνω, αν και μου είναι κομματάκι δύσκολο να καταλάβω πώς μερικοί εκ των προσκληθέντων θα καθίσουν στο ίδιο τραπέζι με ορισμένους άλλους…

Ιδέες

Τούτου δοθέντος, σκέφτηκα να τροποποιήσω ελαφρώς την πρόταση των δύο κυρίων – του Β. Αντώναρου και του Σ. Τσιτουρίδη. Αν του είναι δύσκολο του προέδρου Κυριάκου αυτό το συγκεκριμένο, διότι θα φοβηθεί ας πούμε πως αυτό που θα περάσει στον κόσμο είναι η αδυναμία του να χειριστεί το εθνικό θέμα, μπορεί να κάνει κάτι άλλο. Να ξεκινήσει, ας πούμε διαδοχικές συναντήσεις με όσους έχουν διατελέσει πρωθυπουργοί, και με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σε κάποια φάση της θητείας τους βρέθηκαν αντιμέτωποι με την τουρκική προκλητικότητα.

Εχω τη βεβαιότητα ότι μόνο κέρδος θα έχει από αυτές τις συναντήσεις, διότι οι συνομιλητές του, μερικοί από τους οποίους ξέρουν καλά τον Ερντογάν (βλέπε Κ. Καραμανλής, κουμπάρος του τούρκου προέδρου, ή Γιώργος Παπανδρέου με ισχυρές σχέσεις με το τουρκικό πολιτικό κατεστημένο), θα μπορούσαν να του δώσουν κάποιες ιδέες για τον καταλληλότερο τρόπο αντίδρασης απέναντι σε αυτό που ζούμε το τελευταίο διάστημα με την τουρκική επιθετικότητα.

Δεν είναι κακό, και δεν είναι και κάτι που θα τον μείωνε πολιτικά, νομίζω. Ισα ίσα, περνάει προς τα έξω το μήνυμα ενός ηγέτη που υπερβαίνει τις κομματικές αντιπαλότητες προς όφελος της χώρας – λέω εγώ τώρα, αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι ακούει κανείς…

Επιτροπή

Σε ένα άλλο θέμα τώρα, εξαιρετικά επίκαιρο, το οποίο διερεύνησα, έπειτα από έντονη πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ του υπουργού Αδώνιδος Γεωργιάδη και του γνωστού ως «πολλά βαρύ και όχι», Πολάκη. Αφορά τον διορισμό της κυρίας Χαράς Νικολοπούλου ως αντιπροέδρου της Επιτροπής Ανταγωνισμού. Ποιο είναι το αντικείμενο της αντιπαράθεσης, σε έναν διορισμό, ο οποίος ανήκει στις προνομίες της κυβέρνησης, και λογικά δεν θα έπρεπε να μας απασχολεί (πολλά επίσης να μην μας απασχολεί, λόγω της εμπλοκής Πολάκη, αλλά αυτή είναι μιας άλλης τάξεως συζήτηση); Οτι ο πρόεδρος της Επιτροπής Ανταγωνισμού κύριος Λιανός διέπραξε το άκρως απαράδεκτο, να αποστείλει στην Επιτροπή Θεσμών της Βουλής, η οποία εγκρίνει τους διορισμούς αυτού του είδους, επιστολή, με την οποία ούτε λίγο ούτε πολύ έβγαλε άχρηστη και ανίκανη την υπό διορισμό κυρία Νικολοπούλου.

Η ενέργεια του προέδρου της Επιτροπής Ανταγωνισμού, ομολογώ πως με ξένισε, εξού και απευθύνθηκα σε φίλη μου, η οποία γνωρίζει τα εσωτερικά της Επιτροπής, καλύτερα παντός άλλου. Πληροφορήθηκα τα πάντα. Και μεταξύ άλλων τι είναι αυτό που ώθησε τον κύριο Λιανό να επιτεθεί με ακατανόητο τρόπο στην κυρία Νικολοπούλου. Κατά τη φίλη μου, η νέα αντιπρόεδρος είναι ένα πρόσωπο που ξέρει να λέει «όχι», και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να είναι πειθήνιο όργανο κανενός. Επίσης «ξέρει γράμματα», «έχει προϋπηρεσία στο μοναδικό εν Ελλάδι δικηγορικό γραφείο που ασχολείται με θέματα ανταγωνισμού» και «διαθέτει μια αξιοσημείωτη παρουσία στην ίδια την Επιτροπή». Κάτι το οποίο, μου ανέφερε, εξυπηρετεί την κυβέρνηση, προκειμένου να φέρει μια ισορροπία στην Επιτροπή, καθώς το Μέγαρο Μαξίμου έχει απτές ενδείξεις ότι ο κύριος Λιανός έχει από καιρό αυτονομηθεί – πολιτικά εννοείται…

Και κατέληξε, λέγοντας «η Επιτροπή είναι, το λέει και η λέξη, Επιτροπή. Δεν είναι μονομελές όργανο, δεν είναι ενός ανδρός αρχή, για να αποφασίζει κάποιος ό,τι θέλει και όπως θέλει».

Κατανοητό…

Επιστροφές

Στο μεταξύ έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι από το καλό στο καλύτερο πορεύεται η ελληνική εξωτερική πολιτική. Δηλαδή, όχι απλώς στο καλύτερο, αλλά στο μέγιστο των καλών. Πρόκειται περί διαπίστωσης, έπειτα από την προχθεσινή ανακοίνωση του ιρανικού Οργανισμού Λιμένων, η οποία αναφέρει επί λέξει τα ακόλουθα:

«Μετά την ταχεία και έγκυρη δράση του Ιράν, η ελληνική κυβέρνηση εξέδωσε τελικά μια εντολή και τώρα είμαστε μάρτυρες της άρσης της κατάσχεσης του πλοίου και της επιστροφής του φορτίου του στον ιδιοκτήτη του».

Τι αφορούν αυτά τα υπέροχα… αραβουργήματα; Α, τίποτε το σοβαρό. Το έχω αναφέρει άλλωστε και προ ημερών. Τον Απρίλιο κάναμε έναν τσαμπουκά σε ένα ιρανικό πετρελαιοφόρο, έξω από την Κάρυστο, εδώ πιο πέρα, στην Εύβοια από κάτω. Κατασχέσαμε το πετρέλαιο που μετέφερε, υπέρ των ΗΠΑ, αλλά μετά οι Ιρανοί, που δεν μασάνε από κάτι τέτοια, κατέλαβαν δύο δικά μας πετρελαιοφόρα. Κι ύστερα ήρθε ένα δικαστήριο στη Χαλκίδα, και είπε στους Ιρανούς (φαντάζομαι, στα ελληνικά. Φαρσί, ποιος να ξέρει…) συγγνώμη έγινε παρεξήγηση, και θα σας δώσουμε πίσω το πετρέλαιο το οποίο είναι και βαρύ, και θα σας επιστρέψουμε και το τάνκερ, εμείς τι να το κάνουμε. Τόσα έχουν οι δικοί μας.

Ε, τους δώσαμε πρώτα το πετρέλαιο, τώρα τους δίνουμε και το πετρελαιοφόρο. Αυτό είναι εν ολίγοις το στόρι που δεν θα βρείτε σε κανένα insta.

Συγγνώμη, όμως, γιατί εμείς όλα πρέπει να τα μαθαίνουμε απ’ έξω; Γιατί κανείς δεν ενημέρωσε για την απόφαση του δικαστηρίου της Χαλκίδας, και γιατί κανείς από την κυβέρνηση δεν ανέφερε χθες ότι, ξέρετε, εκτός από το πετρέλαιο αίρουμε και την κατάσχεση του ιρανικού πλοίου; Α, κατάλαβα μωρέ. Οφείλεται στη σεμνοτυφία της ελληνικής διπλωματίας. Αυτό.

Αμαρτίες

Ο αναγνώστης μου, Γιώργος Φλωρίδης, περί του πρώην υπουργού πρόκειται, με αφορμή όσα έγραφα περί του Γιώργου Τράγκα, υποστηρίζοντας ότι ως νεκρός πλέον «δεδικαίωται», μου απέστειλε το παρακάτω, διευκρινιστικού χαρακτήρα, σημείωμα, το οποίο και φιλοξενώ ως έχει:

«Λοιπόν, για να μη μπερδευόμαστε.

Η φράση του Αποστόλου Παύλου “ο γαρ αποθανών δεδικαίωται από της αμαρτίας”, σημαίνει αυτό που είπε και ο Ιωάννης Χρυσόστομος, “ο αποθανών απήλλακται το λοιπόν του αμαρτάνει νεκρός κείμενος”.

Οτι δηλαδή, αυτός που πέθανε, έχει απαλλαγεί από τη δυνατότητα να αμαρτάνει.

Και όχι ότι έχει δικαιωθεί για τις αμαρτίες που διέπραξε. Γιατί διαφορετικά, θα θεωρούνταν δικαιωμένοι όλοι οι σφαγείς της ανθρωπότητας».

Σωστός…