Εξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν

Ο διασώστης Ιάσων Αποστολόπουλος είναι προφανώς πικραμένος. Ανέμενε, πέρυσι το καλοκαίρι, μια κρατική βράβευση την οποία δεν έλαβε. Και πριν και σήμερα, επαναλαμβάνει την ίδια καταγγελία, ότι οι άνδρες του Λιμενικού Σώματος είναι επίορκοι, ότι δεν διέπονται από ανθρωπιστικά αισθήματα και ότι εγκληματούν. «Στην Ελλάδα έχουμε το μοναδικό Λιμενικό Σώμα παγκοσμίως που, αντί να διασώζει ανθρώπους στη θάλασσα, πετάει τους ανθρώπους στη θάλασσα. Οι ελληνικές αρχές απαγάγουν [sic] πρόσφυγες που έχουν ήδη φτάσει στις ελληνικές ακτές και τους πετάνε πάλι στην ανοικτή θάλασσα…» κατήγγειλε.

Τέτοιες καταγγελίες είναι σοβαρές. Αλλά για να γίνουν πιστευτές, για να γίνει πιστευτό ότι η Ελλάδα είναι χώρα αντιδραστική και φασιστική, μια δολοφονική χούντα, χρειάζονται λίγο περισσότερα στοιχεία. Εκεί, τόσοι, έτσι. Αν υπάρχει αυτό, είναι η ώρα των δικαστηρίων και της διεθνούς κοινότητας. Χωρίς αυτή τη λεπτομέρεια είναι μια φήμη. Που αδυνατίζει ακόμα περισσότερο όταν ο συγκεκριμένος επαγγελματίας την ανακατεύει με τα υπόλοιπα πολιτικά διακυβεύματα, υιοθετώντας πάντα τις ακραίες εκδοχές για τα πράγματα μιας ριζοσπαστικής Αριστεράς ή του αριστερισμού. Διαβάζω, π.χ., ένα μήνυμά του στο Twitter, πέντε μέρες πριν. Γράφει: «Αν αγάπη προς την πατρίδα σημαίνει δολοφονίες προσφύγων στα σύνορα, ΜΑΤ στα πανεπιστήμια, συγκαλύψεις βιασμών, γυναικοκτονίες και αδιευκρίνιστα ποσά στις τσέπες υπουργών, τότε ναι, είμαι περήφανα εθνοπροδότης και ανθέλληνας. Η αλληλεγγύη δεν ποινικοποιείται».

Είναι προφανές ότι τα έχει μπερδεμένα. Μιλάει για δολοφονίες προσφύγων, αναπόδεικτη καταγγελία. Και τις βάζει μαζί με τα ΜΑΤ στα πανεπιστήμια (τι τον κάνει να νομίζει ότι είναι παράνομο να μπαίνουν ΜΑΤ στα πανεπιστήμια;), συγκαλύψεις βιασμών (προφανώς αναφέρεται στην περίπτωση της κυρίας από τη Θεσσαλονίκη, για την καταγγελία της οποίας έγινε δικαστική έρευνα – πιστεύει μήπως ότι με τη γνώμη του ο ίδιος, από μακριά, μπορεί να υποκαθιστά τη δικαστική έρευνα;), γυναικοκτονίες (δηλαδή, η χώρα φταίει και γι’ αυτές; – ή η Δεξιά;), αδιευκρίνιστα ποσά στις τσέπες υπουργών (κάτι άλλοι που έλεγαν τα ίδια για την υπόθεση Novartis είναι στα πρόθυρα του ειδικού δικαστηρίου).

Θέλω να πω ότι είναι εύκολο να ρητορεύεις, να καταγγέλλεις, να ρίχνεις ευθύνες, να κάνεις εχθρούς. Και είναι εξίσου εύκολο να οικειοποιείται τη ρητορική σου ένας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, εν προκειμένω ο Στέλιος Κούλογλου, χωρίς επίσης να τον νοιάζει τι είναι αλήθεια ή τι είναι ψέμα, οχυρωνόμενος ωραία πίσω από γενικές καταγγελίες. Εχοντας διαπρέψει κατά το παρελθόν σε δανεικές μυθοπλασίες, γιατί να μην επαναλάβει ό,τι έμαθε; Αφού μάλιστα δεν είχε καμία συνέπεια…

Κατά τα άλλα, όποιος ξέρει πώς επινοεί η ελληνική Αριστερά μυθοπλασίες που διεκδικούν αξιωματική ισχύ δεν ανησυχεί. Τα ίδια και χειρότερα έκαναν κι άλλοι, κατά τεκμήριον σημαντικότεροι και του διασώστη και του ευρωβουλευτή.

Ψάχνοντας, π.χ., σε κάτι αρχεία, βρήκα έναν αντίστοιχο απολύτως άκυρο αφορισμό, ξεχασμένο σήμερα, του ποιητή Κώστα Βάρναλη, αμέσως μετά τη βράβευση του Γιώργου Σεφέρη με το Νομπέλ λογοτεχνίας, δημοσιευμένο στην εφημερίδα «Αθηναϊκή», στις 25/10/1963. Αντιγράφω:

«Ο ποιητής Κώστας Βάρναλης εδήλωσε τα εξής: “Σήμερα το βραβείο Νόμπελ δεν έχει ούτε εθνική ούτε καλλιτεχνική αξία αλλά καθαρά πολιτική, όπως π.χ. η προηγούμενη βράβευσις του Πάστερνακ. Ο κ. Σεφέρης δεν έχει την αξία ούτε του Παλαμά, ούτε του Σικελιανού, οι οποίοι δεν βραβεύθηκαν. Με τη βράβευσί του τιμάται η Ελλάδα ως χώρα αντιδραστική και φασιστική”».

Ε, βέβαια. Γνωστό φασιστόμουτρο ο Σεφέρης.

Εξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν.