Ακυρη η κατάσχεση

Τι χώρα (είμαστε)! Γίνεται όλη αυτή η ιστορία με την κατάσχεση του ιρανικού πετρελαίου, το οποίο μετέφερε ρωσικό τάνκερ, στα ανοιχτά της Καρύστου. Η κατάσχεση δικαιολογείται στο πλαίσιο των κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Αποφασίζεται δε το πετρέλαιο να σταλεί στις ΗΠΑ – άγνωστο για ποιον λόγο. Περνάνε λίγες ημέρες, και οι Ιρανοί, που δεν είναι καθόλου καλά παιδιά, κάνουν σε αντίποινα ρεσάλτο σε δύο ελληνικά τάνκερ που πλέουν στον Κόλπο, κατάσχουν το πετρέλαιο που μετέφεραν, και κρατούν σε ομηρεία τα πληρώματα των δύο καραβιών. Στην υπόθεση παρεμβαίνει μέχρι και ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, ο αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Ωραία; Διαμαρτυρόμαστε εμείς για την πειρατεία, ψελλίζει, κατά τα γνωστά, και κάτι αυτό το φάντασμα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά τα πλοία σε ομηρεία, και οι ναυτικοί κρατούμενοι, αν και δεν φταίνε σε τίποτε. Και ξαφνικά χθες μαθαίνουμε από το Ρόιτερ παρακαλώ, ότι το Εφετείο Χαλκίδας ακύρωσε την κατάσχεση του ιρανικού πετρελαίου, το οποίο μετέφερε το ρωσικό τάνκερ, και θα πήγαινε πακέτο στις ΗΠΑ. Το οποίο σημαίνει ότι το πετρέλαιο πρέπει να μεταφορτωθεί στο ρωσικό τάνκερ, το ρωσικό τάνκερ να πάρει δρόμο από τα μέρη μας, και εμείς να περιμένουμε με το στόμα ανοιχτό, αν οι Ιρανοί θα εκτιμήσουν την απόφαση της ελληνικής δικαιοσύνης.

Συγγνώμη, αλλά αυτά είναι καραγκιοζιλίκια. Δεν είναι δείγματα σοβαρού κράτους. Δηλαδή όταν αποφασίζουν να κατασχέσουν το ιρανικό πετρέλαιο, τι περίμεναν ότι θα έκανε ένα καθεστώς, όπως αυτό του Ιράν; Θα έβγαζε καμιά ευχαριστήρια ανακοίνωση ή θα αποθέωνε την… αποφασιστικότητα της ελληνικής κυβέρνησης να υλοποιεί τις αποφάσεις της Δύσης σε βάρος της Ρωσίας; Μα τι διάολο, χάθηκε πια ο κοινός νους;

Μαθησιακή γύμνια

Τις ημέρες που έμεινα σπίτι… κορωνοϊόπληκτος, είδα πολύ τηλεόραση. Μα πάρα πολύ. Πρωινάδικα, μεσημεριανά, απογευματινά, βραδινά. Με διαλείμματα φυσικά, αλλά είδα – πρέπει να το ομολογήσω – επί ώρες. Χρόνια είχα να κάνω κάτι αντίστοιχο, αλλά αυτή τη φορά του έδωσα και κατάλαβε. Το απόγευμα έβλεπα κυρίως παιχνίδια γνώσεων. Ενα από αυτά, μεταδίδεται από τον ΑΝΤ1. Τιτλοφορείται «Ρουκ Ζουκ» και το παρουσιάζει η συμπαθέστατη, και ταλαντούχος, κυρία Ζέτα Μακρυπούλια. Μετέχουν δε σε αυτό, δύο ομάδες παικτών, κυρίως νεαρής ηλικίας. Φοιτητές ή μόλις αποφοιτήσαντες από το λύκειο. Βρήκα την εκπομπή εξαιρετικά σημαντική (ναι, ναι, μη σας παραξενεύει ο όρος), για έναν κυρίως λόγο: διότι αποκαλύπτει τη μαθησιακή γύμνια των μετεχόντων. Δεν υπάρχει αυτό το θέαμα που παρουσιάζουν. Στο 95% των περιπτώσεων, μιλάμε για μια παρέλαση αγραμμάτων, που στερούνται βασικών εγκυκλοπαιδικών γνώσεων. Δεν γνωρίζουν ούτε τα απολύτως απαραίτητα. Κι από ορθογραφία; Να κλαις. Ολόκληρη σύσκεψη έκαναν τις προάλλες σε ένα επεισόδιο οι παίκτριες (φοιτήτριες όλες!) για να καταλήξουν, πρώτον, τι σημαίνει «λιλιπούτειος» και, δεύτερον, πώς ορθογράφεται. Περιττό να σημειώσω ότι η σύσκεψη σε ουδέν κατέληξε!..

Για τους συνδικαλιστές-δασκάλους

Δεν νομίζω λοιπόν ότι υπάρχει κάτι άλλο τόσο χειροπιαστό και τόσο ξεδιάντροπα αποκαλυπτικό, που να απεικονίζει ανάγλυφα την τραγωδία της ελληνικής μέσης εκπαίδευσης, όσο αυτές οι εκπομπές – τις οποίες, ειρήσθω εν παρόδω, και συστήνω ανεπιφύλακτα, ώστε να γίνει κατανοητό περί ποίου πράγματος ομιλώ.

Τούτων δοθέντων, κατέληξα χωρίς δεύτερη σκέψη στο συμπέρασμα-πρόταση ότι το υπουργείο Παιδείας θα πρέπει να αναζητήσει από τα κανάλια, εν προκειμένω από τον ΑΝΤ1, μερικές από αυτές τις εκπομπές, και να τις στείλει πακέτο στους συνδικαλιστές της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΔΟΕ) και της Ομοσπονδίας Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ), προκειμένου να λάβουν ιδία γνώση για το τι αδιανόητα στραβάδια παράγουν, και αποδίδουν περήφανα στην ελληνική κοινωνία.

Ειλικρινά θα το πω, έχω τρομάξει με το επίπεδο των γνώσεων αυτής της γενιάς, η οποία αύριο θα αναλάβει τις τύχες της χώρας…

Γιατί καθυστερεί η Δικαιοσύνη

Είχα από μηνών αναφερθεί στην περίπτωση του δικηγόρου Παναγιώτη Δημητρά, ο οποίος έχει αναλάβει τον ρόλο του δικηγόρου-τιμωρού καθενός με τον οποίο διαφωνεί ως προς τις απόψεις του. Και είχα υπογραμμίσει – τότε – ότι ο αριθμός των μηνυθέντων από αυτόν τον τύπο δημιουργεί εκ των πραγμάτων την ανάγκη να δημιουργηθεί σύλλογος ή όμιλος μηνυθέντων από τον Δημητρά, στο όνομα της υπεράσπισης κάποιων ατομικών δικαιωμάτων, τα οποία κατ’ αυτόν, έχουν πληγεί από την αρθρογραφία των μηνυθέντων. Οι προ μηνών αναφορές αυτές, που ήταν επί της ουσίας και με στοιχεία, με ανακήρυξαν πλέον επίτιμο… στέλεχος του «συλλόγου» ο οποίος περιλαμβάνει μερικούς εξέχοντες συναδέλφους μου, όπως τους Αλέξη Παπαχελά, Τάκη Θεοδωρόπουλο, Σώτη Τριανταφύλλου, Διονύση Γουσέτη, Φώτη Γεωργελέ, Θανάση Μαυρίδη, Χρήστο Μεμή, Κώστα Γιαννακίδη, Μανώλη Βασιλάκη. Στο «παλμαρέ» των μηνυθέντων υπό του εν λόγω Δημητρά συμπεριλαμβάνονται και μερικές δεκάδες δικαστικοί λειτουργοί (γίνεται λόγος για 30-40 δικαστές), συμπεριλαμβανομένης της προϊσταμένης της Εισαγγελίας Πρωτοδικών κυρίας Παπαγεωργακοπούλου, για κατηγορίες όπως «παράβαση καθήκοντος» κ.λπ. κ.λπ.

Στη μήνυση που κατέθεσε σε βάρος μου, και σε βάρος του διευθυντή της εφημερίδας μας Γιώργου Μαντέλα, ισχυρίζεται ότι είμαστε ένοχοι για το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμισης!! Επειδή διάβασα και ξαναδιάβασα το κείμενό μου (όπως άλλωστε κάνω κάθε φορά), ομολογώ ότι δεν βρήκα κάτι το μεμπτό έναντι του μηνυτή μας – όλα, προφανέστατα, είναι στο μυαλό του.

Ομως το θέμα δεν είναι αυτό. Είναι ότι η ανάκριση επί της μηνύσεως Δημητρά – εδώ είναι το απίθανο – ανατέθηκε σε πταισματοδίκη, εκείνος με κάλεσε σε απολογία, και η δική μου απορία είναι πλέον για το πώς είναι δυνατόν μηνύσεις όπως αυτές, εξόφθαλμα εκδικητικές και άνευ αντικειμένου (πλην του στόχου της φίμωσης του Τύπου) να προχωρούν, και να μην παίρνουν αυτοδικαίως τη θέση που τους αρμόζει – στον κάλαθο των αχρήστων. Πραγματικά απορώ, και το επισημαίνω, γιατί μετά συζητάμε ότι η Δικαιοσύνη καθυστερεί να εκδώσει αποφάσεις κ.λπ. κ.λπ. Καθυστερεί φυσικά, αφού έχει να ασχοληθεί με τέτοιες ανοησίες…