Πάνε για συγχώνευση;

Δεν γνωρίζω αν το έχουν ανακοινώσει οι ίδιοι – γιατί μπορεί να ντρέπονται, δεν ξέρεις. Το γεγονός, όμως, είναι ότι χθες πραγματοποιήθηκε συνάντηση στη Βουλή του ΠΑΣΟΚ με τον ΠΑΣΥΤ, δηλαδή τον Πανελλήνιο Σύλλογο Ταχυδακτυλουργών…

Κατανοώ το χαμόγελό σας και το συμμερίζομαι, αλλά δεν είναι καθόλου αστείο, σας πληροφορώ. Στην πραγματικότητα, πασόκοι και ταχυδακτυλουργοί είναι περίπου ομότεχνοι. Για την ακρίβεια, η ιδιότητα του πασόκου δεν είναι παρά μία ειδικότητα της γενικής ταχυδακτυλουργικής. Μια ειδικότητα, η οποία πέτυχε και επικράτησε στον Υπαρκτό Ελληνισμό σε τέτοιο βαθμό, ώστε να επισκιάσει τελείως την κοιτίδα της. Δεν είναι, λοιπόν, κάτι αθώο η συνάντηση που πραγματοποιήθηκε χθες. Το πρόσχημα των «επαφών με κοινωνικούς φορείς» μπορεί να καλύπτει σοβαρές πολιτικές ζυμώσεις, για τις οποίες καλό είναι να είμαστε προετοιμασμένοι ηθικά.

Συνεπώς, τι να περιμένουμε; Ανταλλαγή τεχνογνωσίας, ενδεχομένως, ενόψει εκλογών και άλλων περιπετειών, θα ήταν το ελάχιστο και, κατά τη γνώμη μου, ένα τόσο φτωχό αποτέλεσμα θα σήμαινε ουσιαστικά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων. Εκείνο που περισσότερο φοβάμαι είναι τη συγχώνευση ΠΑΣΟΚ και ΠΑΣΥΤ. Αυτό θα ήταν μια τεκτονική αλλαγή στο τοπίο της πολιτικής. Σε κάθε περίπτωση, αναμένονται εξελίξεις…

ΠΕΡΕΓΡΙΝΟΥ ΤΕΛΕΥΤΗ;

Κόντεψα να λιποθυμήσω (από χαρά), μόλις άνοιξα το μέιλ. Το ερώτημα που μας βασάνιζε, «Πού απεσύρθηκε, πού εχάθηκε ο Σοφός;», επιτέλους απαντήθηκε. Οσοι διέδιδαν τα «Περί της Περεγρίνου τελευτής» διαψεύσθηκαν. Ο Μέγας Πελέ της Φιλοσοφίας είναι εδώ, μαζί μας ξανά. Επιστρέφει με τη δική του «Ιστορία της Φιλοσοφίας», έργο βαθυστόχαστο οπωσδήποτε, το οποίο παρουσιάζει στις 14 Ιουνίου στον κήπο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων.

Η «ομορφιά» της υπόθεσης είναι ότι η εκδήλωση περιλαμβάνει δύο ομιλίες για το Πελεγρίνειο πόνημα, αλλά και καλλιτεχνικό πρόγραμμα! Διότι, όπως γράφει η πρόσκληση «στο πλαίσιο της εκδήλωσης» θα περιλαμβάνονται και άλλες δύο ομιλίες, για ένα εντελώς διαφορετικό θέμα. Συγκεκριμένα θα μιλήσουν ο γνωστός Προκόπιος Παυλόπουλος (στις πολλές ιδιότητες του οποίου πρέπει να προσθέσουμε και εκείνη του μέλλοντος ακαδημαϊκού), καθώς και ο Γιάννης Γκόλιας, με θέμα «την προσωπικότητα του αειμνήστου Σίμου Σιμόπουλου». Πώς συνδέονται αυτά μεταξύ τους;

Δεν πειράζει! Είναι αναμενόμενο η πρωτοπορία να ξενίζει τους Φιλισταίους. Πάντα πρωτοπόρος και τολμηρός, ο Μέγας Πελέ ενώνει δύο διαφορετικά είδη, το πνευματικό μνημόσυνο και την παρουσίαση βιβλίου, σε ένα νέο είδος, για το οποίο θα μπορούσαμε να δανειστούμε τον θεατρικό όρο «βαριετέ». Μια ποικιλία, δηλαδή, αλλά του πνεύματος. Οπως εκείνες που σέρβιραν παλιά στα καφενεία μαζί με το ούζο: δυο ελίτσες, μια φέτα σαλάμι αέρος, ένα κομματάκι γραβιέρα.

Στην περίπτωση της ποικιλίας του Θεοδόση, έχουμε το σαλαμάκι, έχουμε και τη γραβιέρα, λείπουν όμως οι ελίτσες. Καλό θα ήταν, θέλω να πω, αν το πρόγραμμα περιελάμβανε και ένα χορευτικό ή, έστω, αν ο Θεοδόσης επεφύλασσε ως έκπληξη για τους φίλους του την απαγγελία ενός από τους περίφημους θεατρικούς μονολόγους του. Γι’ αυτό και θα συμβούλευα να έχει κάπου πρόχειρη μια ελαφριά, καλοκαιρινή κουβερτούλα, για να την κάνει μανδύα…

Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

Να το συνεχίσω από εκεί που το άφησα χθες. Το μέλλον του Μπόρις Τζόνσον, έλεγα, θα κριθεί από το ποσοστό των ψήφων που θα συγκεντρώσει. Και κρίθηκε, διότι το 60% που έλαβε είναι απογοητευτικό. Αν το ποσοστό ήταν λίγο περισσότερο από το 15%, δηλαδή από τον αριθμό των βουλευτών που υπέγραψαν την πρόταση δυσπιστίας, θα μπορούσε όχι μόνο να μιλά για νίκη, όπως κάνει τώρα, αλλά και να έχει νικήσει στ’ αλήθεια. Το 40% όμως δεν είναι καμπανάκι, δεν είναι καν κουδούνα. Είναι η καμπάνα που αναγγέλλει την κηδεία του. Διότι το 40% σημαίνει ότι η δυσαρέσκεια των Συντηρητικών βουλευτών με τον αρχηγό τους είναι πολύ ευρύτερη από το ποσοστό που συγκέντρωσαν στην ψηφοφορία. Τον έσωσε ότι είναι πρωθυπουργός και ότι η αντικατάστασή του θα έπληττε ακόμη περισσότερο την απήχηση του κόμματος, από όσο καταφέρνει ο ίδιος ως «party animal». Αντιστρέφοντας, λοιπόν, την πασίγνωστη ρήση του Τσόρτσιλ μετά τη Μάχη του Αλαμέιν, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, για τον πιο τυχάρπαστο πρωθυπουργό που είχε ποτέ η Βρετανία, αυτό δεν ήταν το τέλος της αρχής, αλλά η αρχή του τέλους…