Νέο πεδίον δόξης για έναν τέως

Αν ευσταθεί η πληροφορία μου, τότε μπορώ να πω ότι βρίσκει, επιτέλους, τον δρόμο που τόσο καιρό έψαχνε. Αναφέρομαι στον τέως πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπιο Παυλόπουλο, για τον οποίο μαθαίνω από σοβαρή και αξιόπιστη πηγή (και θαυμαστή του αφοσιωμένο) ότι πρόκειται να εκλεγεί στην Ακαδημία Αθηνών. Θα προσέξατε ότι το θέτω με έναν τρόπο ο οποίος προεξοφλεί το αποτέλεσμα της εκλογής: «πρόκειται να». Είναι επειδή, κατά τις ίδιες πληροφορίες, ο Προκόπιος Παυλόπουλος θα είναι ο μόνος υποψήφιος για την έδρα του Δημοσίου Δικαίου. Περίπου, δηλαδή, όπως ήταν ο Αλέξης Τσίπρας στην εκλογή αρχηγού στον ΣΥΡΙΖΑ, για να σας δώσω να καταλάβετε…

Εφόσον συμβεί αυτό, τότε δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο τέως βρίσκει αυτό που αναζητεί εναγωνίως, αφότου δεν ανανεώθηκε η προεδρική θητεία του: έναν νέο ρόλο στα δημόσια πράγματα. Γιατί, μην αμφιβάλλετε, αν ο τέως γίνει ακαδημαϊκός, τότε θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να γίνει και πρόεδρος της Ακαδημίας! Με το αξίωμα αυτό, θα μπορεί να προωθεί στα ΜΜΕ τις τακτικές παρεμβάσεις του, ιδίως στα ελληνοτουρκικά, και μάλιστα από θέση κύρους, όχι ως ένας τέως που δεν μπορεί να απεξαρτηθεί από την εξουσία και φλερτάρει με τα όρια της γραφικότητας.

Ομολογώ ότι η προοπτική με αφήνει κατάπληκτο. Είναι ο τέλειος αιφνιδιασμός εις βάρος μου, διότι περίμενα (και το έχω γράψει παλαιότερα σε τούτη τη στήλη) ότι στο σκόπευτρό του ο Π. Παυλόπουλος είχε τη θέση του Αρχιεπισκόπου. Αυτός θα ήταν ένας ρόλος που θα του ταίριαζε ακόμη καλύτερα – ιδίως έτσι όπως γέρνει πάντα το σώμα του μπροστά, αν έχετε προσέξει. (Του έχει μείνει από τότε που ήταν μικρός, παπαδοπαίδι στις λιτανείες). Εν πάση περιπτώσει, ό,τι θέλει ο ίδιος! Ο,τι θέλει, αρκεί να μην τον χάσουμε…

200 ΚΑΜΨΕΙΣ
Δεν ήταν, τελικά, μυστήριο. Τα δημοσιεύματα των αντιπολιτευόμενων εφημερίδων, σχετικά με τις αντικρουόμενες διαρροές από το υπουργείο Εθνικής Αμυνας, τον περιέγραφαν χωρίς να τον κατονομάζουν. Οσο για την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ (με σήμα τη βαριοπούλα), τον έδινε κανονικότατα. Συγκεκριμένα, καταλόγιζε την αρχική διαρροή, περί υβριδικών απειλών το καλοκαίρι, σε «ανώτατη πηγή του υπουργείου» (μία, ως γνωστόν, είναι η ανώτατη πηγή σε οποιοδήποτε υπουργείο – ποτέ δεν είναι δύο ή περισσότερες) και παρακάτω, στην ίδια ανακοίνωση, αναφερόταν σε γελοιότητες υπουργών της κυβέρνησης. Συνεπώς, τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια; Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, που προσπαθεί επιδέξια να μιμηθεί τον γάτο…

Καλό παιδί, έντιμος, αλλά λογάς – δεν ήταν αυτή η πρώτη φορά που του έφυγαν λόγια και τα μάζεψε αργότερα – και, επίσης, με κάπως ιδιαίτερη σχέση με τη γλώσσα. (Προσωπικά, μερικές φορές, μου δίνει την εντύπωση ότι παλεύει με τις λέξεις και τις προτάσεις, όπως ο Ιακώβ με τον άγγελο: τους κάνει κεφαλοκλείδωμα, λαβές τζούντο, διάφορα περίεργα τέλος πάντων, από αυτά που καταλαβαίνουν μόνον οι ασχολούμενοι με τις πολεμικές τέχνες…) Εν πάση περιπτώσει, η αντιπολίτευση πολύ σωστά έκανε θόρυβο για το θέμα, διότι αυτή την εποχή οι λέξεις είναι πιο επικίνδυνες στο Αιγαίο από τις υπερπτήσεις. Σε τελευταία ανάλυση, όμως, δεν χάθηκε και ο κόσμος εξαιτίας της αμετροέπειας του υπουργού. Οπότε, Νίκο! Ακούς; Εεεε, Νίκο! Εντάξει, κατέβα από τα κεραμίδια. Πέρασε. Ελα, με προσοχή, παιδάκι μου, μην τσακιστείς!

Τώρα, αφού τον κατέβασα με ασφάλεια από τα κεραμίδια (τον έχω έγνοια, επειδή έχει κάτι ασυνήθιστα παιδιάστικο, που με κάνει να ανησυχώ…), να εισηγηθώ και την αρμόζουσα ποινή του. Διότι ναι μεν το παράπτωμά του δεν είναι προς θάνατον, αλλά δεν μπορεί κιόλας να περάσει ατιμωρητί. Λοιπόν, 200 κάμψεις. Οχι όμως υπερβολές που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία, δεν εννοώ 200 όλες μαζί. Μία το πρωί, μία το μεσημέρι και μία το βράδυ, για όσες μέρες πάρει…

ΣΧΕΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΟΣ
Αυτή τη φορά, ναι, ο υπουργός Εξωτερικών το έθεσε λίγο καλύτερα από την προηγούμενη: «Εμείς θα κρίνουμε πότε και πώς θα απαντήσουμε», είπε ο Ν. Δένδιας, αναφερόμενος στις ηλιθιότητες του φίλου Μεβλούτ για την κυριαρχία των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου. Ακόμη καλύτερα όμως θα ήταν αν είχε προσθέσει ότι εμείς θα κρίνουμε και «αν θα απαντήσουμε». Διότι σε βλακείες δεν απαντάς, γιατί τους δίνεις υπόσταση. Προσέξατε πώς το έθεσε ο φίλος Μεβλούτ; Εφόσον η Ελλάδα δεν αποστρατιωτικοποιήσει τα νησιά «θα ξεκινήσει η συζήτηση για την κυριαρχία τους». Οταν εμείς απαντάμε, σημείο προς σημείο, προκειμένου να καταρρίψουμε τους ισχυρισμούς τους, στην πραγματικότητα βάζουμε μπροστά τη συζήτηση. Γι’ αυτό, η προτιμότερη στάση είναι αυτή της ανωτερότητας. Εμείς «ποτέ δεν θα καταφύγουμε στην όξυνση και τις προσβολές», όπως ακριβώς το έθεσε ο Πρωθυπουργός.