Μια ζωή Δάκης

Ηταν ο πρώτος έλληνας τραγουδιστής που – παιδί ακόμη – είχα κόψει, από κάποιο περιοδικό, τη φωτογραφία του. Τη θυμάμαι σαν να τη βλέπω αυτή τη στιγμή. Ο Δάκης με κόκκινο πουλόβερ που από μέσα ξεπρόβαλαν γιακάδες μεγέθους φτερών αεροπλάνου και πάρα πολύ καμπάνα παντελόνι. Κρατιόταν από έναν στύλο και τεντωνόταν από την αντίθετη πλευρά σαν έτοιμος να απογειωθεί. Η εν λόγω φωτογραφία είχε καταχωρηθεί στο μυστικό μου άλμπουμ, από εκείνα με το κλειδάκι στο εξώφυλλο (όσες και όσοι έχουν κάνει την τέταρτη δόση εμβολίου θα τα θυμούνται). Είχαν προηγηθεί ο Πίτερ Ο’ Τουλ (από τότε που είχα δει στα μουλωχτά από το μπαλκόνι φίλης μου με θέα σε θερινό κινηματογράφο τον «Λώρενς της Αραβίας»), ο γάλλος τραγουδιστής και ηθοποιός Ζακ Ντιτρόν (διότι ήμουν αντιδραστική και ήθελα να θαυμάζω κάποιον που δεν ήταν πολύ γνωστός) και, βέβαια, ο Τόμας Φριτς, ο συμπρωταγωνιστής της Ελενας Ναθαναήλ στο «Επιχείρηση Απόλλων». Δηλαδή, ουσιαστικά, ο Δάκης ήταν ο πρώτος Ελληνας – πρέπει να ακολούθησαν αμέσως μετά ο Λάκης Κομνηνός και ο Φαίδων Γεωργίτσης.

Βέβαια, μόνο καλλιτεχνικά δεν ήταν τα κριτήρια της επιλογής των «εκλεκτών» του μυστικού μου άλμπουμ. Μου άρεσαν σαν άντρες και επειδή εγώ δεν ήμουν ακόμη γυναίκα ώστε να έχω συνείδηση αυτής της προτίμησης, θεωρώ ότι μου άρεσε αυτό που «απέπνεαν», για να το πω στη γλώσσα εκείνης της εποχής. Ο Δάκης, στα δικά μου μάτια, δεν είχε μεγάλο ανταγωνισμό. Ο Πασχάλης ήταν ήδη πασέ, ο Πουλόπουλος μου φαινόταν πολύ λαϊκός, ο Κούρκουλος πολύ σκληρός, ο Βοσκόπουλος πολύ γλυκερός. Ο Δάκης ήταν πολύ ανέμελος, πολύ χαμογελαστός, πολύ κοσμοπολίτης, σαν τη μελαχρινή εκδοχή του Τόμας Φριτς.

Το τραγούδι μέσα από το οποίο τον γνώρισα ήταν το «Τόσα καλοκαίρια» από το «Γοργόνες και μάγκες». Τυλιγόμουν με μαντήλια της μάνας μου και παρίστανα, στις γωνίες της Σύρου, τη Χρονοπούλου, μέχρι που κάποια μέρα μπουρδουκλώθηκα και πήρα τα σκαλάκια σωρό – κουβάρι. Μετά ήρθαν κι άλλα. Τα γαλλικά του, «Monsieur Cannibal» και «Tu veux ou tu veuxpas», η «Σελίδα 18» και βέβαια το «Εκείνο το πρωί στην Κηφισιά» που το ‘χω στο μυαλό μου σαν το πρώτο ελληνικό βίντεο κλιπ (λέμε τώρα) με τον Δάκη να τραγουδά στο γεφυράκι του άλσους Κηφισιάς.

Μα πόσα καλοκαίρια;

Μετά μεγάλωσα. Και για να μεγαλώσεις πρέπει να «σκοτώσεις» εκτός από τον πατέρα σου, τη μάνα σου και καμιά δεκαριά άλλους και τον παιδικό εαυτό σου. Γραφικοποίησα λοιπόν το, τόσο μικρό τότε, παρελθόν μου και, πρωτίστως, τα είδωλά του. Σαχλός μου φαινόταν ο Δάκης, σαχλή κι η εποχή του κάτι σαν βινιέτα «Δροσερές αναμνήσεις». Και όταν κάποτε πήγα, κατ’ εντολή, να του πάρω συνέντευξη, το έκανα με βαριά καρδιά.

Και έτσι γνώρισα έναν θαυμάσιο άνθρωπο. Με «ολόφωτο» τον πολιτισμό της αλεξανδρινής του καταγωγής. Με εγγενή ευγένεια και ουσιαστική καλλιέργεια. Με πολύ γοητευτική φωνή, όταν μιλούσε. Και με ένα χαμόγελο που νόμιζες ότι ήταν η φυσική έκφραση του προσώπου του, ό,τι πιο ευχάριστο σε μια εποχή που το trend ήταν οι μουτρωμένοι καλλιτέχνες.

Πριν από λίγα χρόνια, είδα τον Δάκη να τραγουδά σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Απαλλαγμένη πια από ιδεολογικά, καλλιτεχνικά και αισθητικά «κουτάκια», συνειδητοποίησα ότι έβλεπα έναν τραγουδιστή. Οπως δεν είναι «τραγουδιστές» πάρα πολλοί από αυτούς που κάνουν, σήμερα, καριέρα στο τραγούδι. Εναν καλλιτέχνη που είχε πλήρη επίγνωση αυτού που τραγουδούσε, που η έκφρασή του ταίριαζε απόλυτα με το νόημα των στίχων, που δεν έκανε ερμηνευτικά καραγκιοζιλίκια, δεν φώναζε και πατούσε στέρεα στις νότες. Και που είχε σωστή άρθρωση – κάτι, υποτίθεται, αυτονόητο αλλά σπάνιο. Εναν καλλιτέχνη που έβλεπε το τραγούδι σαν δουλειά στην οποία έπρεπε να δώσει τον καλύτερο εαυτό του και όχι σαν καριέρα.

Ο Δάκης ήταν σαν κάποιους ανθρώπους με διακριτική παρουσία στη ζωή μας που μόνο όταν φεύγουν συνειδητοποιούμε τη αθόρυβη σημαντικότητά τους.