Στρατηγικό αδιέξοδο

Το είδος της αντιπολίτευσης που ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελέσει αντικείμενο μελέτης για πολλούς πολιτικούς επιστήμονες μελλοντικών γενεών που θα κληθούν να αξιολογήσουν τα ακόλουθα πραγματολογικά στοιχεία:

Η πολιτική πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ, μετά την εκλογική ήττα του 2019, συμπυκνώνεται σε μια συλλήβδην καταγγελία της κυβερνητικής λειτουργίας. Οποιαδήποτε κυβερνητική απόφαση, ενέργεια ή εξαγγελία καταγγέλλεται και δαιμονοποιείται. Ενδεικτικά, η αντιμετώπιση της πανδημίας, το εμβολιαστικό πρόγραμμα, η στάση της κυβέρνησης στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στις ΗΠΑ και η ομιλία του στο Κογκρέσο, η ρήτρα αναπροσαρμογής στο ρεύμα (την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ υπερψήφισε το 2018), η επέκταση του αριθμού των πειραματικών και πρότυπων σχολείων, το ταξίδι στη Σκωτία που «σκοπό είχε να επαναφέρει στην Ελλάδα τη βασιλεία», η υπόθεση Λιγνάδη, η «τσιμεντοποίηση» της Ακρόπολης, η πρόθεση της κυβέρνησης «να έχουμε νεκρό» στις φοιτητικές κινητοποιήσεις, είναι μερικά μόνο από τα δείγματα γραφής ενός τοξικού, αντιδημοκρατικού λόγου του μίσους που καθημερινά εκπέμπεται από τα κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα.

Παράλληλα με τα παραπάνω, ο πολιτικός επιστήμονας του μέλλοντος θα διαβάζει έγκυρες αναλύσεις και επιστημονικά συγγράμματα όπου θα επισημαίνεται ότι ένας πολιτικός σχηματισμός που επιδιώκει την άσκηση εξουσίας, που θέλει από αντιπολίτευση να γίνει κυβέρνηση, θα πρέπει να έχει ως στρατηγική την προσέγγιση του πολιτικού Κέντρου το οποίο είναι η δεξαμενή άντλησης κρίσιμων ψήφων. Αλλιώς, η πολιτική στάση που περιγράψαμε ανωτέρω θα μοιάζει με «το μακροσκελέστερο σημείωμα (πολιτικής) αυτοκτονίας που έχει ποτέ γραφεί», σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό που είχε δώσει το 1983 ο Εργατικός βουλευτής Γκέραρντ Κάουφμαν για το πολιτικό πρόγραμμα του Μάικλ Φουτ, που οδήγησε το Εργατικό Κόμμα στην Αγγλία να είναι εκτός εξουσίας για 18 χρόνια.

Επιθυμία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η πολιτική αυτοκτονία, θα αναρωτηθεί ο ερευνητής και κατά πάσα πιθανότητα θα αποφάσιζε να αλλάξει ερευνητικό αντικείμενο. Για να τον βοηθήσουμε, θα διατυπώσουμε κάποιες υποθέσεις εργασίας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ με αυτή την τοξική αντιπολίτευση κόβει τους δεσμούς με το πολιτικό Κέντρο. Μια εξήγηση είναι ότι η πολιτική συγκρότηση του Αλέξη Τσίπρα και της ηγετικής του ομάδας δεν του επιτρέπει την άσκηση μιας υπεύθυνης και μετριοπαθούς αντιπολίτευσης. Μια άλλη ερμηνεία είναι ότι, διαβάζοντας λάθος τη συγκυρία, ελπίζει σε επανάληψη του φαινομένου των αγανακτισμένων λόγω των ανατιμήσεων και της ακρίβειας, σε μια ψήφο ακραίας διαμαρτυρίας. Μια τρίτη περίπτωση είναι να αποχωρεί, εθελοντικά ή εν τοις πράγμασι, από τη διεκδίκηση εξουσίας στις επικείμενες εκλογές, δεδομένου ότι η επόμενη τετραετία θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμη για τη χώρα, με μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν και αποφάσεις με πολιτικό κόστος που πρέπει να ληφθούν.

Ο,τι και να ισχύει από τα παραπάνω, ή όποιοι συνδυασμοί τους, αυτή η τοξική αντιπολίτευση βλάπτει σοβαρά τη χώρα και τη Δημοκρατία. Προτροπές ακόμα και πολιτικών υποστηρικτών του ΣΥΡΙΖΑ όπως εκείνη του Νίκου Μουζέλη ότι πρέπει να υιοθετηθεί «σοβαρή αντιπολίτευση που θα πάψει αυτόματα να λέει όχι σε κάθε μέτρο που προτείνει η κυβέρνηση» και επισημάνσεις όπως εκείνη του Ηλία Νικολακόπουλου ότι «δεν έχει ακόμα ο ΣΥΡΙΖΑ την αξιοπιστία να εκφράσει το αντικυβερνητικό ρεύμα ως εναλλακτική κυβερνητική πολιτική» είναι φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

Το στρατηγικό αδιέξοδο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος είναι εκδότης και συγγραφέας