Ζημιές

Λες και το ήξερα. Πριν από λίγες μέρες σημείωνα εδώ πως όσοι δυσκολεύονται να αποτιμήσουν την επίσκεψη του Μητσοτάκη στις ΗΠΑ μπορούν να ρωτήσουν τους Τούρκους.

Οι Τούρκοι κατάλαβαν.

Ε, λοιπόν, δεν χρειάστηκε καν να τους ρωτήσουν. Ο Ερντογάν βγήκε μόνος του στη ρούγα και τα έκανε λαμπόγυαλο.

Δήλωσε ότι εκνευρίστηκε τόσο με τον Μητσοτάκη στην Ουάσιγκτον ώστε δεν τον αναγνωρίζει πια ως συνομιλητή – λες και τον ρώτησε κανείς… Κι ότι δεν πρόκειται να τον συναντήσει ξανά.

Υποθέτω ότι αυτή τη φορά ακόμη κι ο «good diplomacy» Κοτζιάς κατάλαβε τι έχει συμβεί.

Δεν ήταν έκπληξη. Από καιρό ξέραμε ότι ο Ερντογάν δεν γουστάρει τον Μητσοτάκη και μετά τον Εβρο ακόμη λιγότερο.

Υπάρχει ένας βασικός λόγος. Ο Ερντογάν θεωρεί ότι αποτελεί το αφεντικό της περιοχής και θα ήθελε οι διμερείς σχέσεις με την Ελλάδα να καταγράφουν την τουρκική υπεροχή, έστω με μεγαλοψυχία από την πλευρά του.

Ο Μητσοτάκης δεν αποδέχεται αυτή τη λογική και δεν διαπραγματεύεται – όπως πιστεύω και κανείς έλληνας πρωθυπουργός… Αντιθέτως, ενεργοποιεί ένα ευρύ πλέγμα παραγόντων (συμμαχίες και εξοπλισμούς) που μεταβάλλουν τον διμερή συσχετισμό και βγάζουν την Τουρκία οφσάιντ.

Ο Ερντογάν θεωρεί ότι η πολιτική αυτή συνιστά (περίπου) αθέμιτο ανταγωνισμό, ακόμη και εχθρική κίνηση, αφού επιστρατεύει «τρίτους παράγοντες» και αποκλείει την Τουρκία από την άσκηση ενός ηγεμονικού ρόλου στην ευρύτερη περιοχή.

Δυσκολεύεται να καταλάβει και να αποδεχτεί ότι «τουρκοποίηση» της ελληνικής πολιτικής δεν μπαίνει καν στο τραπέζι κι από κανέναν. Αν δεν κάνω λάθος, μόνο ο Μαραντζίδης παίνεψε τη «φινλανδοποίηση» στο παρελθόν.

Αυτή είναι η ουσιώδης αντίθεση.

Αλλά φαίνεται να έχει πάρει και προσωπικά χαρακτηριστικά, αφού ο Ερντογάν μάλλον θεωρεί ότι ο Μητσοτάκης τον αντιμετωπίζει «αφ’ υψηλού» και δεν τον υπολογίζει όσο θα ήθελε ή όσο νομίζει πως δικαιούται.

Δεν το αποκλείω. Του Μητσοτάκη αρέσει συχνά να επιδεικνύει υπεροχή έναντι των αντιπάλων του. Ιδίως σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου, όπως φάνηκε και πρόσφατα στις ΗΠΑ, έχει και προφανή πλεονεκτήματα και καλύτερη παρουσία από τον Ερντογάν.

Φυσικά η τροπή αυτή δεν είναι ευχάριστη καλοκαιριάτικα. Αντε να κυνηγάς πάλι παράνομους μετανάστες, βαπόρια και γεωτρύπανα. Αλλά δεν ευθύνεται γι’ αυτό η Ελλάδα και συνεπώς δεν μπορεί να αλλάξει κάτι για το οποίο δεν ευθύνεται.

Ακόμη περισσότερο που και οι δύο χώρες οδεύουν σε εκλογές.

Δεν ξέρω λοιπόν αν η κλωτσοπατινάδα βολεύει τον Ερντογάν και γι’ αυτό τραβάει το σκοινί. Αλλά προς το παρόν δεν βλέπω να κάνει ζημιά στον Μητσοτάκη.