Αρνηση

Νομίζω ότι το πιο άβολο πράγμα στην πολιτική είναι να μην καταλαβαίνεις τι σου λένε.

Δεν είναι πάντα θέμα νοημοσύνης. Είναι και άρνησης να καταλάβεις ή να αποδεχτείς κάτι που δεν θέλεις ή δεν σου αρέσει να ακούς.

Παράδειγμα. Βγαίνει ο Ανδρουλάκης στο ΠΑΣΟΚ και λέει:

«Διεκδικούμε να γίνουμε αξιόπιστος πόλος διακυβέρνησης απέναντι στη ΝΔ» που «δεν θα θυμίζει σε τίποτα τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ» (20/5).

Πιο σαφές δεν υπάρχει.

Την ίδια μέρα βγαίνει ο Τσίπρας σαν να μην άκουσε τίποτα. «Ο Ανδρουλάκης να ξεκαθαρίσει προεκλογικά τη θέση του και να μην υπονοεί λύσεις στυλ Παπαδήμου» (20/5).

Μα την ξεκαθάρισε τη θέση του. Και τι λύσεις υπονοεί είναι θέμα του Ανδρουλάκη να τις υπονοήσει είτε αρέσουν είτε δεν αρέσουν στον Τσίπρα.

Την επομένη παίρνει τη σκυτάλη η «Αυγή». Η οποία από την ομιλία του Ανδρουλάκη στο συνέδριο κατάλαβε: «Κλειστά χαρτιά για την επόμενη μέρα» (21/5).

Δεν ξέρω πού είδε κλειστά τα χαρτιά. Οι υπόλοιποι ορθάνοιχτα τα καταλάβαμε.

Από δίπλα κάτι ρεσταρισμένοι πρώην δημοσιογράφοι που περιφέρονται στο Διαδίκτυο και κάνουν τις μοιρολογίστρες του Τσίπρα ή τις επίδοξες νταντάδες του Ανδρουλάκη. Μάλλον έπεσαν αναδουλειές στο ταμείο.

Η πολιτική εξίσωση φυσικά είναι απλή.

Ο Μητσοτάκης δεν έχει ανάγκη τον Τσίπρα, ούτε τον Ανδρουλάκη, διότι προηγείται καθαρά κι υπηρετεί μια στρατηγική αυτοδυναμίας.

Ο Ανδρουλάκης δεν έχει ανάγκη τον Μητσοτάκη, ούτε τον Τσίπρα, διότι πάει καλά και θέλει να εμπεδώσει την αυτονομία του.

Ο Τσίπρας έχει ανάγκη τον Ανδρουλάκη διότι δεν τραβάει και θέλει να φτιάξει ένα σενάριο διακυβέρνησης που να περιλαμβάνει τον εαυτό του.

Αλλά χωρίς τον Ανδρουλάκη τέτοιο σενάριο δεν υπάρχει. Ούτε καν ο Παπανδρέου δεν το υπονόησε στο συνέδριο – μόνο ο Καρχιμάκης φάλτσαρε, ίσως επειδή νομίζει ότι αρχηγός βγήκε ο Παπανδρέου…

Να το πω ακόμη πιο κυνικά; Ο Ανδρουλάκης δεν τραβάει κανένα ζόρι με μια ενδεχόμενη νέα τετραετία Μητσοτάκη. Σαράντα δύο ετών είναι, αρχηγός επτά μηνών και με μερικές εκλογές μπροστά του.

Ο Τσίπρας έχει το ζόρι. Διότι αν χάσει στις «διπλές εκλογές» κι αν δεν είναι στην επόμενη κυβέρνηση, δύσκολα τα πράγματα και για τον ίδιο και για το κόμμα του.

Και κυρίως θα είναι δύσκολα για όσους Πασόκους μάζεψε «το βυτιοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ» (κατά τον Κακλαμάνη) και οι οποίοι ήλπιζαν να ανταμειφθεί κάπως ο αμοραλισμός τους.

Αλλά αυτοί δεν είναι πρόβλημα ούτε του Μητσοτάκη, ούτε του Ανδρουλάκη.

Ακόμη λιγότερο της χώρας.