Xαμόγελο

Περιμέναμε πώς και τι να αρθούν τα μέτρα και να πεταχτούν οι μάσκες, για να επανέλθουμε επιτέλους σε μια κανονικότητα. Ναι, ξέραμε ότι ο ιός δεν έχει φύγει, ότι μπορεί να παρουσιάσει κι άλλες μεταλλάξεις κι ότι πρέπει κατά συνέπεια να μάθουμε να ζούμε μ’ αυτόν. Κάτι μας έλεγε όμως ότι η καθοδική πορεία της καμπύλης ήταν οριστική κι ότι το καλοκαίρι αυτό δεν θα έμοιαζε με τα δύο προηγούμενα, θα ήταν πιο ξένοιαστο, πιο ελεύθερο, πιο ερωτικό.

Και τότε ήρθε η ευλογιά των πιθήκων. Στην αρχή νομίζαμε ότι ήταν ένα κακόγουστο αστείο. Υστερα πιστέψαμε ότι αφορούσε μόνο τους κακότυχους του φτωχού κόσμου. Ωσπου είδαμε ότι η επιδημία άρχισε να απλώνεται στην Ευρώπη. Και διαβάσαμε τις πολύ δυσοίωνες δηλώσεις του Χανς Χένρι Κλούγκε, περιφερειακού διευθυντή του ΠΟΥ για την Ευρώπη: «Καθώς μπαίνουμε στη θερινή περίοδο στην Ευρώπη, με μαζικές συγκεντρώσεις, φεστιβάλ και πάρτι, φοβάμαι ότι η μετάδοση θα επιταχυνθεί, δεδομένου ότι τα κρούσματα που έχουν μέχρι στιγμής ανιχνευθεί αφορούν ανθρώπους που επιδίδονται σε σεξουαλική δραστηριότητα».

Από το Δόξα τω Θεώ, λοιπόν, στο Βοήθα Παναγιά; Επιστρέφουν τα γνωστά προστατευτικά μέτρα από τα οποία ελπίζαμε ότι είχαμε απαλλαγεί; Με ενοχοποίηση μάλιστα από την πρώτη κιόλας στιγμή της σεξουαλικής επαφής, και δη μεταξύ των ομοφυλοφίλων; Oι οργανώσεις των ΛΟΑΤΚΙ φοβούνται τώρα ένα νέο κύμα διακρίσεων και στιγματισμού, όπως έγινε στα μέσα της δεκαετίας του 1980 με το AIDS. Πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο: όταν κάποιος φοβάται ότι θα τον ταυτίσουν με μια συγκεκριμένη ομάδα, μπορεί να μην κάνει τις εξετάσεις που απαιτούνται και να μη γνωρίζει έτσι ότι μεταδίδει τον ιό.

Είναι περίεργη η εποχή μας. Σε πολιτικοστρατιωτικό επίπεδο, μοιάζει να έχει το πάνω χέρι ο αυταρχισμός: ο Πούτιν σφάζει, ο Ερντογάν εκβιάζει, ο Σι κυριαρχεί, ο Ορμπαν απειλεί. Και στο επίπεδο των καθημερινών μας κινήσεων, χειρονομιών και συνηθειών, δεν σταματούν τα πλήγματα στα τόσο ζωτικής σημασίας για τη δυτική κουλτούρα ανοίγματα και αγγίγματα. Την ίδια στιγμή, το αυστηρό ισλάμ θυμίζει την παρουσία του. Σε μια παραλία της κοσμοπολίτικης Σαντορίνης, δύο νέες κοπέλες φορούν μπουρκίνι, η μία μπαίνει διστακτικά στο νερό, στα ρηχά, κι όταν βγαίνει δεν ξέρει πώς να ζεσταθεί. Δεν είσαι υπέρ των απαγορεύσεων, και το θέμα είναι σύνθετο, αλλά να, λίγο μελαγχολείς.

Ακόμη κι η επανεμφάνιση του Σωτήρη Τσιόδρα για την αντιμετώπιση του περιστατικού με τον άγγλο τουρίστα που παραθέριζε στην Κεφαλονιά αποτελεί μια συμβολική ένδειξη ότι ξεκινάμε πάλι απ’ την αρχή. Είναι όμως ταυτόχρονα και η μόνη καλή είδηση των ημερών: η ηπιότητά του, η μεταδοτικότητά του, το επιστημονικό του κύρος, η ηθική του ακεραιότητα και, πάνω απ’ όλα το χαμόγελό του, πού θα πάει, θα μας καθησυχάσουν, θα μας χαλαρώσουν, θα μας πείσουν ότι όλα θα πάνε καλά.