«Πράγματα δικά μας καθημερινά»

Εκεί που λες τι γρήγορα περνάει ο καιρός, έρχεται μια, και ουουουπς απότομα, με μια είδηση, μια φωτογραφία, ένα βλέμμα, ένα χωρισμό, τον βλέπεις να φρενάρει, και το στομάχι σου σ’ αεροπλάνο με φουλ αναταράξεις. «Μίλια στην κοιλιά» που λέει κι ο ποιητής. Κι αμέσως πάλι, χαμηλώνουν τα φώτα της τρεχάμενης ζωής, κλείνεις τα μάτια, βάζεις τ’ ακουστικά και πέφτεις απαλά σε λήθαργο βαρύ.

Ετσι ξέπεσε η ζωή μας. Απ’ την κρίση στην πανδημία, από κει στον πόλεμο, μετά πάλι στην κρίση, κι ανάμεσα βουλιάζεις όλο και πιο πολύ στο βάλτο ναρκωμένος, μέχρι να έρθει το επόμενο χαστούκι να σε ξυπνήσει για λίγο όσο να το συνηθίσεις και μετά πάει κι αυτό. Αλλο τώρα. The next παρακαλώ. Τι έχει σειρά; Μ’ αρέσει που πήρα καινούργια τηλεόραση γιατί η παλιά μου τάφτυσε, στα καλά καθούμενα εκεί που καθόμαστε έκανε ένα πουφ και τέρμα η εικόνα. Επεσε μαύρο κι άραχλο. Πήγα πήρα μια άλλη μου την παινέψανε, μπορείς να δεις αυτό, μπορείς το άλλο, άμα θες να ξαναδείς κάτι στο κρατάει εφτά μέρες. Σιγά μη το ξαναδώ. Και τι να δω; Που έχει γίνει πια όλη η τηλεόραση ένα απέραντο στρατοδικείο. Απ’ το πρωί με την αυγούλα μέχρι περασμένα μεσάνυχτα δικάζει. Δικάζει και με συνοπτικές διαδικασίες. Πού τη σπουδάσανε τη νομική όλοι αυτοί και την παίζουνε στα πέντε δάχτυλα οι γραβατοφορεμένοι, κι οι ξανθές στα βαμμένα τους τα νύχια; Και δεν έχει εκεί ν’ απολογηθείς ως κατηγορούμενος, όχι, όχι εκεί μόνο οι δικαστές μιλάνε και οι μάρτυρες κατηγορίας. Εσύ μόκο. Σε καλούνε κι αν έχεις, για κακή σου τύχη, μια άποψη που δεν συνάδει με τη δική τους, μαύρο φίδι που σ’ έφαγε.

«Κλείστε του το τηλέφωνο δεν μπορώ ν’ ακούω τέτοια πράγματα στην εκπομπή μου». Ε, αφού δεν μπορείς ν ακούς άλλους μίλα μόνη σου εκεί να την καταβρίσκεις. Το ωραίο είναι ότι δεν έχουνε και έναν πλούτο αισθημάτων να ξεδιπλώσουν. Είναι απλοί λιτοί κι απέριττοι. Ή καταγγέλλουν, ή καυτηριάζουν ή ανατριχιάζουν ή ψιλοβουρκώνουν με τρεμάμενη φωνή γιατί μέσα σ’ όλα είναι ψυχοπονιάρηδες. Ειδικά οι κυρίες, ψωμοτύρι το ‘χουν το δάκρυ, όχι πολύ βέβαια, ίσα να λάμψει στο φακό, μη φύγει και το αϊλάινερ και γίνουμε σίχριστες.

Τελικά πρέπει να το παραδεχτούμε, βλέποντας κάτι τέτοιες συγκινητικές στιγμές καταλαβαίνεις πως και οι τρέσες έχουν ψυχή. Κι όταν δεν τα καταφέρουν να σε στείλουν στη ΓΑΔΑ κι από κει γραμμή για το κελί, τότε έχουν μια άλλη, πιο ήπια , κατά τη γνώμη τους ποινή. Σε σουτάρουν κατευθείαν στην αρένα του διαδικτύου. Βορά στα άγρια θηρία της ζούγκλας. Εκεί πια το «Ψόφα» και το «Τον καρκίνο να βγάλεις» έχουν την τιμητική τους. Κι αυτό είναι το ορντέβρ, έχουν κι άλλα τρις χειρότερα που δεν γράφονται παρά μόνο απ’ αυτούς. Εσύ, έτσι και τα αναφέρεις είσαι αμέσως, φασίστας, ομοφοβικός, ρατσιστής και μισογύνης του κερατά.

Και για να κάνουμε έτσι κι ένα ωραίο και αρχαιοπρεπές φινάλε θα κλείσω το πρόγραμμά μου με ένα αθάνατο ρητό. Του Φωκυλίδου συγκεκριμένα, αλλά το αναφέρει κι ο Αριστοφάνης, μην του ξεφύγει κι αυτουνού τίποτα. Λοιπόν ακούστε. «Μηδενί δίκην δικάσης, πριν αμφοίν μύθον ακούσης». Αυτά τα λίγα για σήμερα, κι όποιος κατάλαβε, μην κοκορεύεται, γιατί δεν κατάλαβε τίποτα. Χαιρετώ.