Ταμπού

Μπορεί να έχει κανείς κόμπλεξ για διάφορα πράγματα. Επειδή είναι δύσμορφος, επειδή είναι αμόρφωτος, επειδή είναι ανεπαρκής – ή ακόμη κι επειδή νομίζει ότι είναι πιο έξυπνος από τους υπόλοιπους ανθρώπους γύρω του. Αλλά να έχει κόμπλεξ επειδή έχει διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό από την πλειοψηφία; Στον 21ο αιώνα;

Ο Γιώργος Καπουτζίδης δεν ήταν υποχρεωμένος να απαντήσει ζωντανά στο σχόλιο που του έγραψε κάποιος ότι είναι «κακιά αδερφή». Και το ότι απάντησε, με τον τρόπο που απάντησε («Αδερφή είμαι, αλλά είμαι καλή. Κι όμορφη κι έξυπνη και πετυχημένη»), δεν σημαίνει ότι είναι «ακομπλεξάριστος», όπως έγραψαν κάποια σάιτ. Σημαίνει ότι είναι ευφυής. Οτι έχει χιούμορ. Οτι είναι θαρραλέος. Κι ότι έχει γερό στομάχι, για να αντέξει τη βροχή ομοφοβικών σχολίων που πάντα ακολουθεί.

Δεν ανήκω σε εκείνους που θεωρούν ότι ένας ομοφυλόφιλος που εκτίθεται με κάποιον τρόπο στον δημόσιο χώρο είναι «υποχρεωμένος» κάποια στιγμή να το δηλώσει. Οι υποχρεώσεις του είναι ακριβώς οι ίδιες με όλων των υπολοίπων: Οπως λοιπόν δεν ασκείται καμιά πίεση σε κάποιον να ξεκαθαρίσει ότι είναι στρέιτ, το ίδιο πρέπει να ισχύει και για τους γκέι. Η διακριτικότητα είναι δικαίωμα απαραβίαστο. Από την άλλη πλευρά, το «coming out» είναι ιδιαίτερα χρήσιμο τόσο για το ξεπέρασμα των προκαταλήψεων όσο και για την ενθάρρυνση ανθρώπων που για οποιονδήποτε λόγο – οικογενειακό, κοινωνικό, πολιτικό – αισθάνονται εγκλωβισμένοι να νιώσουν πως δεν είναι μόνοι.

Γι’ αυτό επιτελούν κοινωνικό έργο πολιτικά πρόσωπα όπως ο Αλέξης Πατέλης και ο Γιώργος Γιατρομανωλάκης ή καλλιτέχνες όπως ο Γιώργος Καπουτζίδης, όταν μιλούν ανοιχτά γι’ αυτά τα ζητήματα. Ετσι πέφτουν τα ταμπού. Υπάρχει βέβαια πολλή δουλειά να γίνει ακόμη, ιδιαίτερα σε μια συντηρητική κοινωνία όπως η ελληνική. Αν είναι ενθαρρυντικό ότι, εκτός από τα κακόβουλα σχόλια, ο έτσι κι αλλιώς εξαιρετικά συμπαθής ηθοποιός γνώρισε και μια αποθέωση στο Twitter για την ατάκα του, δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς ότι ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων θα το σκεφτεί δυο φορές προτού κυκλοφορήσει στον δρόμο πιασμένο χέρι-χέρι. Γιατί πάντα θα βρεθεί κάποιος κομπλεξικός (εδώ ταιριάζει η λέξη) να τους προσβάλει, να τους χλευάσει, ακόμη και να τους επιτεθεί.

Γι’ αυτό έχουν σημασία τα Gay Pride ή οι διεθνείς Ημέρες κατά της ομοφοβίας, της τρανσφοβίας ή της αμφιφοβίας, όπως η αυριανή. Δεν πρόκειται για συμπτώματα πολιτικής ορθότητας ή επετειολαγνείας, αλλά για συλλογική αντίδραση σε πραγματικά προβλήματα. Και φυσικά θα αποτελέσει μια πραγματική επανάσταση η θέσπιση του γάμου των ομοφύλων στην Ελλάδα, ιδιαίτερα αν αυτό γίνει από μια κεντροδεξιά κυβέρνηση.

Διερωτώνται κάποιοι ακόμα γιατί οι γκέι να θέλουν να παντρευτούν, να γίνουν δηλαδή «σαν τους στρέιτ». Η απάντηση είναι και πάλι απλή: Επειδή τα δικαιώματά τους, όπως και οι υποχρεώσεις τους, είναι, ή θα πρέπει να είναι, ακριβώς τα ίδια με όλων των υπολοίπων.