Ευκαιρία

Η επίσκεψη του Πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον τώρα που πραγματοποιείται και όπως πραγματοποιείται είναι μια επιτυχία και μια ευκαιρία.

Επιτυχία επειδή επιβεβαιώνει την αναβάθμιση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων. Μια αναβάθμιση που υλοποιείται με τη νέα αμυντική συμφωνία, η διαμόρφωση της οποίας (να μην το ξεχνάμε) ξεκίνησε επί ΣΥΡΙΖΑ.

Προφανώς η Ελλάδα είναι (και οφείλει να είναι) μια σύμμαχος δεδομένη και αξιόπιστη.

Αφενός επειδή δεν νοείται σύμμαχος που δεν είναι δεδομένος. Μόνο μια βλακώδης καφενειακή αντίληψη θεωρεί ότι μπορεί να είσαι σύμμαχος Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή αλλά Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο να το κουβεντιάζεις.

Και γι’ αυτό άλλωστε υπάρχουν οι συμμαχίες με συνθήκες, συμβούλια, δεσμεύσεις, υποχρεώσεις και αποφάσεις. Διαφορετικά θα το λύναμε κάθε φορά στην καφετέρια της γειτονιάς.

Αφετέρου επειδή ο σύμμαχος εξ ορισμού οφείλει να είναι αξιόπιστος. Ποιος θα διάλεγε για σύμμαχο κάποιον κωλοτούμπα που κοροϊδεύει την κοινωνία;

Το αδιαμφισβήτητο είναι ότι η Ελλάδα αποτελεί μέρος του δυτικού κόσμου, μετέχει στην Ευρωπαϊκή Ενωση, στην ΟΝΕ και σε όλους τους ευρωπαϊκούς οργανισμούς, είναι μέλος του ΝΑΤΟ, φίλη και σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αυτός είναι ο κόσμος μας. Και σε αυτόν τον κόσμο ανήκουμε δεδομένα κι αξιόπιστα.

Τα υπόλοιπα είναι προσχήματα όσων ονειρεύονται μια αντι-δυτική εκτροπή.

Ξέρετε κάτι; Δικαίωμά τους. Αλλά αν το πιστεύουν και το επιδιώκουν, να αφήσουν τα ντιριντάχτα και να στήσουν κάλπη. Ούτως ή άλλως, χίλιες φορές η κάλπη παρά να τρέχουμε πάλι στον Γράμμο.

Εκτός από επιτυχία όμως, η επίσκεψη του Μητσοτάκη είναι και μια ευκαιρία. Να υπενθυμίσει στους αμερικανούς συνομιλητές του ότι μια συμμαχία είναι δρόμος διπλής κατεύθυνσης.

Δεδομένοι εμείς. Αλλά δεδομένοι και οι άλλοι. Διαφορετικά δεν συμφέρει.

Φυσικά η έκρηξη εγχώριου επαρχιωτισμού που ζητάει από τον Μητσοτάκη να πάει στην Ουάσιγκτον και (περίπου) να κατατροπώσει τον Ερντογάν είναι αστεία, αν δεν ήταν γελοία.

Εξ όσων γνωρίζουμε, οι Αμερικανοί κάλεσαν τον έλληνα Πρωθυπουργό σε επίσημη επίσκεψη. Οχι για να του αναθέσουν την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Το ευτύχημα είναι ότι ο Μητσοτάκης δεν πάει στην Ουάσιγκτον άσχετος κι ουρανοκατέβατος. Γνωρίζει τον κόσμο στον οποίο καλείται να απευθυνθεί. Αλλά αν καταφέρει να τον ακούσουν είναι μια άλλη υπόθεση.

Συνεπώς μόνο κάποιος όπως ο Κοτζιάς θα μπορούσε να συμβουλεύει με τόση οικειότητα έναν αμερικανοσπουδαγμένο Πρωθυπουργό «Κυριάκο, να ακούς, να μιλάς λιγότερο και να μαθαίνεις» (13/5).

Σοφή συμβουλή. Διότι ο Κοτζιάς που δεν άκουγε, μιλούσε πολύ και δεν έμαθε τίποτα, είδατε τι έπαθε.

Ακόμα τον κυνηγάει ο Καμμένος!