«Ακόμα κι αν φύγεις»

Είπα, γι’ άλλη μια φορά να βάλω σε τάξη τα βιβλία μου που με τον καιρό δεν χωράνε πια ούτε στη βιβλιοθήκη ούτε σε τραπέζια, σε κομοδίνα και μοκέτες. Εχουν αρχίσει πια να περπατάνε, μερικά έχουν βγει και στη βεράντα, κείτονται κάτω απ’ τις μπουκαμβίλιες. Εβαλα και το ραδιόφωνο να παίζει για συντροφιά. Μαύρη συντροφιά. Τι το ‘θελα; Κι έτσι όπως κοίταγα ένα εξώφυλλο φθαρμένο απ’ τον χρόνο, να το κρατήσω; Να το χαρίσω; Ακούω μια φωνή να τραγουδάει «Πεταλούδες εκτρέφω, με αίμα παλιών καημών». Δεν είχα πενθήσει τη Μαριανίνα, έκανα πάλι, ό,τι κάνω όταν κάτι είναι πολύ για να το αντέξω. Λέω δεν συνέβη. Εβλεπα ό,τι γραφόταν γι’ αυτήν αλλά δεν το διάβαζα. Αφού δεν συνέβη, πώς να το διαβάσω;

Ηρθε όμως αυτός ο στίχος της από το πουθενά και με βρήκε τόσο ανέτοιμο, τόσο γυμνό και άδειο που του παραδόθηκα κι άφησα να με πλημυρίσει η μορφή της. Αυτό το άυλο πλάσμα που έζησα τη νιότη μου στον ίσκιο της φωνής της, χρόνια στα στούντιο του Τρίτου με τη «Λιλιπούπολη» και μετά να γράφουμε, να σκίζουμε και να ξαναγράφουμε ούτε θυμάμαι πόσα νούμερα και για ποιες επιθεωρήσεις. Αλλοτε στο σπίτι της στο Ψυχικό, πόσο της ταίριαζε ο δρόμος. «Οδός Χλόης», άλλοτε στης Αννας, άλλες φορές στο δικό μου. Ωρες και ώρες. Γιατί το γράψιμο ήταν η αφορμή, το περισσότερο λέγαμε, λέγαμε, ατέλειωτες συζητήσεις. Οχι δεν σπαταλάγαμε τον χρόνο. Ανταλλάσσαμε ζωές.

Δεν ήταν του κόσμου μας η Μαριανίνα, η σκούφια της κράταγε από καιρούς που οι άνθρωποι είχαν φτερά και πότε ζούσαν στο νερό πότε στο σύννεφο και πότε καρακέντρο. Ντάουν τάουν. Μ’ αυτήν την τρεμάμενη φωνή, τερέτισμα ερωδιού, και το διστακτικό της βήμα, σαν μην πονέσει το χώμα που πατούσε. Αλλά και το χιούμορ της, το γέλιο της, που άρχιζε απ’ τα μάτια της για λίγο, πριν να ξεσπάσει αθώο παιδικό και πλημμυρίσει το δωμάτιο με τον ήχο του κρύσταλλο.

Και πως έγραφε τα τραγούδια της, έπαιζε με τις λέξεις σαν μικρό παιδί πεντόβολα. Τις δοκίμαζε πρώτα, μετά τις άλλαζε σειρά, τις χάιδευε, τις γυάλιζε, τις «ζαχαροσιδέρωνε» πριν τις ακουμπήσει στο χαρτί. Εγραφε για τη Λιλιπούπολη τραγούδια για τα χρώματα. Το κίτρινο ήταν «Χτύπα τα πόδια σου Κινέζα για να μην κόψει η μαγιονέζα», το πράσινο ήταν «Το χοντρό μπιζέλι χορεύει τσιφτετέλι, χορεύει τσιφτετέλι στον χορό των μπιζελιών. Και τα κολοκυθάκια χτυπάνε παλαμάκια πάνω στην πρασινάδα και πάνω στο γκαζόν». Το ροζ ήταν η μοναδικής τρυφερότητας «Ρόζα Ροζαλία», το άσπρο ο «Γιαουρτοπόταμος». Υπήρχε όμως κι ένα τραγούδι που δεν πρόλαβε να του φορέσει το μουσικό του παλτουδάκι. Ηταν για το μοβ. Αχ ακούστε το.

«Δυο μελιτζάνες κάθονταν

σ’ ένα μαβί σαλόνι.

Και λέει η μια στην άλληνε

– Τασία σουρουπώνει».

Αλλά όχι μόνο αυτά. Ηταν κι όλη της η ζωή ομοιοκατάληκτη με την ποίηση.

Τα τελευταία χρόνια χαθήκαμε. Αποτραβήχτηκε στο σπίτι της στην Ερέτρια όλο λέγαμε θα πάω, ποτέ δεν αξιώθηκα. Μαριανίνα μου θα στο πω με τα δικά σου λόγια, στο λέω κι οι ουρανοί είναι ανοιχτοί και μ’ ακούνε, άκου με και συ καρδούλα μου.

«Ακόμα κι αν φύγεις…

Τα ήσυχα βράδια η Αθήνα θ’ ανάβει

σαν μεγάλο καράβι

που θα ‘σαι μέσα κι εσύ».

Καληνύχτα τραγούδι μου.