Η τραγωδία της Αριστεράς

Στην Ουκρανία περίμεναν κάποιοι την κλιμάκωση, στο Αριστοτέλειο όμως σημειώθηκε. Είναι φανερό, μετά τα χθεσινά, ότι μιλούμε για απροκάλυπτο πόλεμο της Αριστεράς κατά της κυβέρνησης, με αφορμή την ξακουστή πλέον βιβλιοθήκη (πρώην κατάληψη) του Βιολογικού στο Αριστοτέλειο. Το ζήτημα έχει εξελιχθεί σε Στάλινγκραντ για τις αντιμαχόμενες πλευρές και δικαιολογημένα, λόγω της συμβολικής αξίας του τρόπαιου.

Τα χθεσινά, που έλεγα παραπάνω, ήταν η ανακοίνωση του ΚΚΕ, που δεν διαφέρει σε τίποτε ουσιώδες από την αντίστοιχη του ΣΥΡΙΖΑ. Μέμφονται και αυτοί την κυβέρνηση αποκλειστικά και τις πανεπιστημιακές Αρχές, που «προκαλούν» τα λεγόμενα παιδιά. Ταυτοχρόνως, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε με απόφασή της ότι ο νόμος και κάθε σχετική διάταξη για την Πανεπιστημιακή Αστυνομία είναι εντάξει, οπότε οι αρλούμπες περί αντισυνταγματικότητας πηγαίνουν εκεί που πρέπει και τραβάμε το καζανάκι. Συνεπώς, το μέτωπο σύσσωμης της Αριστεράς δεν στρέφεται μόνο κατά της κυβέρνησης και των πολιτικών της στην Ανωτάτη Παιδεία, αλλά και κατά της νομιμότητας.

Το ερώτημα, όμως, γύρω από το οποίο μαίνεται όλη η φασαρία, δεν είναι αν θέλουμε επανάσταση ή όχι, αλλά αν θέλουμε ή όχι βιβλιοθήκη στο Βιολογικό του Αριστοτελείου! Απλό και συγκεκριμένο. Η απάντηση που δίνουν τα κόμματα της Αριστεράς παρακάμπτει τελείως το ερώτημα. Τι βιβλιοθήκες μας λέτε, όταν ζούμε τη φρίκη του καπιταλισμού; Δεν τους απασχολούν τέτοιες λεπτομέρειες που απλώς διακοσμούν την καπιταλιστική κόλαση. Αυτοί θέλουν ανατροπή – ό,τι και αν σημαίνει ο όρος, διότι και οι ίδιοι μη νομίζετε ότι ξέρουν. Οπότε προσφέρουν την ηθική υποστήριξή τους στις συμμορίες της Ακρας Αριστεράς που συνδιοικούν τα ιδρύματα και οι οποίες έχουν αναλάβει δράση ως οιονεί μισθοφόροι της Ομάδας Βάγκνερ.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ, που προσπαθεί να δημιουργήσει προεκλογικό κλίμα, αυτή η στάση επεκτείνεται και σε άλλα, εξίσου σοβαρά, θέματα. Προχθές, λ.χ., στη Βουλή συζητήθηκε το νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας για τον προσωπικό γιατρό. Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίσθηκε στην αίθουσα, πήρε τον λόγο και δεν είπε ούτε κουβέντα για το νομοσχέδιο! Ολη η παρέμβασή του ήταν για το ενεργειακό και τα μέτρα της κυβέρνησης. Η Βουλή ήταν το βολικό ντεκόρ για την περίσταση. Θα μπορούσε να είχε καλέσει τα κανάλια οπουδήποτε στη Βουλή, εκτός του Βουλευτηρίου όπου γινόταν η συζήτηση του νομοσχεδίου, για να πει τα ίδια και αυτά θα μετέδιδαν λέξη προς λέξη τις δηλώσεις του, διότι είναι ο αρχηγός της αντιπολίτευσης. Εκείνος όμως προτίμησε να εκφράσει τη βαθύτερη γνώμη του για τον κοινοβουλευτισμό και τα ήθη του, τα οποία οι δικοί του ονομάζουν «αστική δημοκρατία», σε αντιδιαστολή προς τη «λαϊκή δημοκρατία» που προτιμούν.

Δεν προξενεί εντύπωση ότι η Αριστερά αφήνει στην άκρη αγεφύρωτες διαφορές και σπεύδει να ενώσει δυνάμεις στο συγκεκριμένο θέμα. Μετά τη διακυβέρνηση της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ, η αίγλη της έχει θαμπώσει, οι ιδέες της έχουν απομυθοποιηθεί και η επιρροή της υποχωρεί. Θα δώσει, λοιπόν, σκληρό αγώνα για να διατηρήσει τον έλεγχο των πανεπιστημίων, κυρίως για να διατηρήσει την επιρροή της όχι τόσο στην καθημερινότητα των πανεπιστημίων όσο στο καθηγητικό κατεστημένο. Από την άλλη πλευρά, όμως, αυτό ακριβώς το ζήτημα είναι εκείνο στο οποίο η κυβέρνηση έχει δεσμευθεί να δώσει επιτέλους λύση: να απαλλάξει το πανεπιστήμιο, τον σπουδαιότερο θεσμό αξιοκρατικής κοινωνικής ανέλιξης από έναν επαίσχυντο αναχρονισμό, που υφίσταται εις βάρος των πολλών. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση έχει δεσμευθεί να κάνει ξανά το πανεπιστήμιο δημόσιο, να το απαλλάξει από την αυθαίρετη ιδιωτικοποίηση που έχουν επιβάλει οι αναρχικοί.

Ο ιστορικός του Πανεπιστημίου Πρίνστον Στίβεν Κότκιν, από τους σπουδαιότερους μελετητές του κομμουνισμού και συγγραφέας της μνημειώδους βιογραφίας του Στάλιν (δύο τόμοι των 1.000 σελίδων έκαστος, ο τρίτος αναμένεται), υποστηρίζει ότι «η επιτυχία του πραξικοπήματος των μπολσεβίκων ήταν η πραγματική τραγωδία της Αριστεράς στον 20ό αιώνα». Αυτό που εννοεί είναι ότι η επιτυχία της μειοψηφίας των ακραίων εγκλώβισε τη μοίρα και των μετριοπαθών στον συγκεκριμένο δρόμο και τελικά καθόρισε την εξέλιξη της Αριστεράς. Αυτό ακριβώς, δηλαδή, που βλέπουμε στον ΣΥΡΙΖΑ, όταν τον ρωτούν αν θέλει βιβλιοθήκη στο Βιολογικό κι εκείνος απαντά ότι θέλει ανατροπή…