Το ελαφρυντικό του 0,85%

Τώρα, γίνομαι σπαστικός, όπως θα έλεγαν οι οικείοι μου, αλλά τι να κάνω, αφού είμαι ψυχαναγκαστικός; Δεν μπορώ, λοιπόν, να ξεκινήσω το σημείωμα για την ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στο συνέδριο της ΝΔ, αν πρώτα δεν διορθώσω μια οφθαλμοφανή ανακρίβειά του. «Υπηρετώ αυτή την παράταξη 45 χρόνια», είπε ο πρώην πρωθυπουργός, αλλά ο υπολογισμός του δεν είναι σωστός. Την υπηρετεί (ή μάλλον τον υπηρετεί…) 34 χρόνια, διότι πρέπει να αφαιρέσουμε τα 11 χρόνια της «Πολιτικής Ανοιξης». Περίεργο να μην τα πηγαίνει καλά με την απλή αριθμητική, αλλά να που συμβαίνει.

Το πλέον ανοίκειο στην ομιλία του Αντώνη Σαμαρά ήταν οι εισαγωγικές παράγραφοι, στις οποίες περιγράφει τη Δύση με τους όρους που θα το έκανε, λ.χ., ο Πούτιν. Την παρουσιάζει υπό κατάρρευση, με ένα μέλλον δυσοίωνο, στο οποίο ο ίδιος δεν βλέπει «τίποτε θετικό σε αυτά που έρχονται». Ποιότητα ζωής έχουν μόνον οι προνομιούχοι, ενώ για τους πολλούς η ζωή είναι «ανυπόφορη». (Εννοεί στη Δύση…). Πολιτιστικά ρεύματα και δημιουργοί δεν υπάρχουν. (Προφανώς, επειδή εκείνοι τους οποίους ήξερε αυτός πέθαναν και τους καινούργιους δεν θέλει να τους ανακαλύψει…). Ακόμη και τον θρίαμβο της ανακάλυψης, της παραγωγής και της διάθεσης του εμβολίου για τον Covid-19 σε χρόνο ρεκόρ τον υποβαθμίζει ως απλή «έκρηξη τεχνολογίας», την οποία όμως αντισταθμίζουν «οι κοινωνικές αποστάσεις για την πανδημία που δημιουργούν νέα σύνδρομα και φοβίες». Μήπως νόμιζε ότι βρίσκεται στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ;

Δεν νομίζω ότι εξέπληξε κανέναν η ανάφλεξη του Αντώνη Σαμαρά, ιδίως όσους πρόσεξαν την αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη στη «ΝΔ του 18%». Εννοούσε, βεβαίως, την αντιμνημονιακή ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά (Ζάπειο Ι, ΙΙ, ΙΙΙ), που νομιμοποίησε την αντισυστημική επιλογή στα μάτια του κόσμου και άνοιξε τον δρόμο στον ΣΥΡΙΖΑ. Ομως, εκείνη η ΝΔ του Σαμαρά, στις εκλογές του Μαΐου του 2017, αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, έλαβε 18,85! Γιατί ο Κυριάκος παρέλειψε το 0,85%; Πώς να μην εκραγεί μετά ο Σαμαράς, όταν ο Κυριάκος τον αδικεί και τον μειώνει τόσο κατάφωρα; Ας του αναγνωρίσουμε, λοιπόν, το ελαφρυντικό του 0,85%…

Την παρέμβασή του βοήθησε και η παρουσία της τοπικής από την Καλαμάτα που χειροκροτούσε αρειμανίως, ενώ η τιμητική συνοδεία από δύο τοπικούς βουλευτές προσέδωσε στην παρουσία του πρώην πρωθυπουργού το κύρος ενός τοπικού φύλαρχου, ενός κοτσάμπαση. Γι’ αυτό θα έπρεπε να είχε κάνει την ομιλία του φορώντας φουστανέλα και φέρμελη…

ΠΛΗΘΩΡΑ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ

Είναι πολύ περίεργο ότι, σχεδόν έξι μήνες πριν από τις εκλογές στην Κύπρο, σημειώνεται τέτοιος συνωστισμός υποψηφιοτήτων για το προεδρικό αξίωμα. Το κυβερνών κόμμα, ΔΗΣΥ, έχει ήδη επιλέξει ως υποψήφιο τον πρόεδρό του, Αβέρωφ Νεοφύτου· το ΑΚΕΛ πιθανολογείται ότι θα υποστηρίξει την υποψηφιότητα του Ανδρέα Μαυρογιάννη, του παραιτηθέντος διαπραγματευτή στο Κυπριακό και στενού συνεργάτη του απερχομένου προέδρου· τέλος, το ΔΗΚΟ, του μακαρίτη Τάσσου Παπαδόπουλου, ετοιμάζεται να υιοθετήσει την υποψηφιότητα ενός άλλου στενού συνεργάτη του νυν προέδρου, τον πρώην υπουργό Εξωτερικών Ν. Χριστοδουλίδη. Από τον κατάλογο των επίδοξων προέδρων, δεν λείπουν και οι ανεξάρτητες υποψηφιότητες επιχειρηματιών, καθηγητών και άλλων, που δηλώνουν πρόθυμοι να προσφέρουν από τη θέση του προέδρου, εφόσον βέβαια τους το ζητήσει το έθνος.

Υποτίθεται ότι το Κυπριακό – το «εθνικό θέμα», όπως το λένε στην Κύπρο – είναι πάντα η προτεραιότητα της εκάστοτε κυβέρνησης στη μεγαλόνησο. Ομως, μετά την υπαναχώρηση της ελληνοκυπριακής πλευράς στις διαπραγματεύσεις του 2017 στο Κραν Μοντανά και, πολύ περισσότερο, μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, οι πιθανότητες όχι επίλυσης, αλλά ακόμη και της απλής ενασχόλησης του διεθνούς παράγοντα με το πρόβλημα είναι μηδαμινές. Η τροπή των γεγονότων, δηλαδή, βάζει το Κυπριακό στο ράφι. Γι’ αυτό και απορώ με την πληθώρα των υποψηφιοτήτων. Τόσο πολλοί είναι τέλος πάντων οι πρόθυμοι στην Κύπρο να πάρουν στα γυμνά χέρια τους την καυτή πατάτα; Ετσι φαίνεται…

Επειδή θεωρώ αδύνατο αυτοί οι υποψήφιοι – και ιδίως οι τρεις προβεβλημένοι – να μην έχουν επίγνωση της πραγματικής κατάστασης του Κυπριακού, συμπεραίνω ότι οι Κύπριοι έχουν μάλλον ξεπεράσει το Κυπριακό. Ισως, μετά από τόσα χρόνια, να συνήθισαν μόνοι τους, να βολεύτηκαν ωραία και να μη τους ενδιαφέρει πια να ενωθούν με το τουρκοκυπριακό κομμάτι. Δεν τους κακίζω. Καταλαβαίνω…