Τα μεταξωτά βρακιά…

Πριν από δυόμισι μήνες όλη η «πουτινική» Αριστερά και Δεξιά έπαθε κολούμπρα όταν έμαθε ότι η Ελλάδα θα στείλει κάτι κατασχεμένα Καλάσνικοφ στην Ουκρανία.

«Θα μας καταστήσει μέρος της σύγκρουσης» ήταν η πιο ήπια διαβεβαίωση που άκουγες από τους απόστρατους του καναπέ και τους στρατάρχες των τηλεοπτικών στούντιο.

Την ίδια στιγμή η Τουρκία είχε εφοδιάσει τον ουκρανικό στρατό με drones κατασκευής της – αν και δεν κατάλαβα ακόμη να έχει αποδειχτεί η αποτελεσματικότητά τους…

Παρ’ όλ’ αυτά ο Ερντογάν δραστηριοποιείται σε μια αμφίβολη διαμεσολάβηση μεταξύ Μόσχας και Κιέβου. Δεν βλέπω έως τώρα να προκύπτει κάτι σοβαρό, αλλά υποθέτω πως με μερικά drones αγοράζεις αρκετά τηλεφωνήματα στην ουκρανική κυβέρνηση.

Με τον Πούτιν άλλωστε οι Τούρκοι έχουν ανοιχτή γραμμή ήδη από την εμπλοκή τους στη Συρία και στον Καύκασο. Ο,τι πρέπει για τη φιγούρα του θέματος.

Λίγους μήνες νωρίτερα, ο Αλ. Τσίπρας προειδοποιούσε στη Βουλή να μην υπογραφεί η αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία, διότι η Ελλάδα θα βρεθεί μπλεγμένη στο Σαχέλ και θα μας στέλνουν τα φέρετρα με το ταχυδρομείο (7/10/2021).

Ακόμη και στους εξοπλισμούς, η αντιπολιτευόμενη Αριστερά έχει αντικαταστήσει τη σημασία μιας στρατηγικής αποτροπής με το βλακώδες δόγμα της «επαρκούς άμυνας» (Γ. Τσίπρας, Γ. Κατρούγκαλος). Είναι η άποψη του «μακριά από εμάς, μη μας βρει κανένα κακό».

Προφανώς παραβλέπουν ότι μια άμυνα αποδεικνύεται επαρκής όχι κατά δήλωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μόνο εκ των υστέρων και μόνο σε σύγκριση με την επίθεση που δέχτηκε.

Φυσικά ούτε στο Σαχέλ μπλεχτήκαμε, ούτε κανείς μας ζήτησε να μπλεχτούμε, ούτε κανένα φέρετρο μας έστειλαν τελικά πίσω.

Αλλά μόλις προ ημερών, ο «Economist» (23/4) είχε ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ για την παρουσία της Τουρκίας στην Αφρική.

Σαράντα τρεις διπλωματικές αποστολές (από 12 που ήταν το 2009…), στρατιωτική παρουσία, εξοπλισμοί παντός είδους, απευθείας αναπτυξιακή βοήθεια που οδηγεί σε απευθείας αναθέσεις σε τουρκικές εταιρείες, σαράντα καθημερινές πτήσεις των τουρκικών αερογραμμών (από 4!), μαζική επιχειρηματική παρουσία σε υποδομές και κατασκευές.

Το νέο νοσοκομείο στο (κατεστραμμένο από τον εμφύλιο) Μογκαντίσου της Σομαλίας ονομάζεται «Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν».

Προφανώς κατά σύμπτωση, οι ίδιοι δεξιοτέχνες της γεωπολιτικής που είχαν πάθει τσιρλιπιπί με μερικά Καλάσνικοφ στην Ουκρανία και «μη θυμώσει ο Πούτιν» μάς έχουν ζαλίσει τώρα με «την αναβάθμιση της Τουρκίας» στο ΝΑΤΟ κι αλλού.

«Εμείς βγαίνουμε στη σέντρα και η Τουρκία αναβαθμίζεται» (Αλ. Τσίπρας, Κρήτη TV, 6/4).

Υποθέτω πως οι παραπονούμενοι λησμονούν μια βασική παραδοσιακή αρχή της διπλωματίας, γνωστή ήδη από την εποχή του Ταλλεϋράνδου και του Μέτερνιχ, που λέει πως «τα μεταξωτά βρακιά θέλουν κι επιδέξιους κώλους».

Με άλλα λόγια, ισχυρός και αραχτός στη διεθνή σκηνή δεν υπάρχει. Αλλά ούτε αραχτός και ασφαλής. Ποτέ δεν έχει βρεθεί ο τρόπος να κερδίζεις ή να επιβάλλεσαι χωρίς να κουνάς το δαχτυλάκι σου.

Υποθέτω πως θεωρητικά θα πρέπει να μας βασανίζει κάποιου είδους εθνική διαταραχή.

Αφενός θέλουμε να μην μπλέκουμε πουθενά και να μη μας κοστίζει τίποτα.

Ακουσα πρόσφατα από την Αριστερά ότι ο όρος «προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης» είναι πολιτική επιλογή και μάλιστα του Αλέξανδρου Παπάγου. Περίεργο γιατί εμένα μου φαίνεται μάλλον γεωπολιτική διαπίστωση.

Να θυμίσω ότι δεν υπάρχουν πολλές δυτικές ευρωπαϊκές χώρες όπου η αντιπολίτευση και ένα μέρος του εθνικού ακροατηρίου αμφισβητούν τη δυτική ταυτότητα της χώρας.

Οι μόνες ανάλογες περιπτώσεις είναι της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία κι οριακά του Ορμπαν στην Ουγγαρία

Αφετέρου όμως, αν και έθνος δηλωμένο «ανάδελφο» ή χώρα «υπερήφανα μη εμπλεκόμενη», θέλουμε να μας μετρούν και να μας υπολογίζουν όλοι.

Η Ευρώπη ζει σε συνθήκες πολέμου για πρώτη φορά μετά το 1945, άπαντες επαναπροσδιορίζονται επί του πεδίου, τα μεγέθη διατυπώνονται ξανά, αλλά το εθνικό μας ερώτημα είναι γιατί ο Ζελένσκι δεν είπε τίποτα για το Κυπριακό.

Ετσι η χώρα ζει στη σκιά της ισχύος που η ίδια απένειμε με εσωτερικές διαδικασίες στον εαυτό της και έκτοτε τη μετράει για μπόι της.

Ακόμη χειρότερα, ο διεθνής ρόλος της είναι (υποτίθεται) να αποτελεί κάποια «γέφυρα» μεταξύ πλευρών που δεν δείχνουν πρόθεση να γεφυρωθούν κι ούτε μας ζήτησαν ποτέ να τους γεφυρώσουμε.

Ολα αυτά φυσικά αποτελούν ασύμβατες κι αντιφατικές φαντασιώσεις για να μην πω διαταραχές. Η ίδια η πρόσληψη του κόσμου καταντάει ασυνάρτητη.

Αυτό σημαίνει άραγε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να εξοπλίζει με drones την Ουκρανία ή να πολεμάει στη Συρία και τον Καύκασο ή να οικοδομεί σχέσεις επιρροής στη Αφρική για να αντιπαλέψει την Τουρκία;

Οχι φυσικά. Κάθε χώρα προσδιορίζει και τα βήματα και τον βηματισμό της. Κι από όσο γνωρίζω η Ελλάδα δεν έχει καμία διάθεση και κανένα ενδιαφέρον εμπλοκής στο κέρας της Αφρικής ή τον Καύκασο.

Σημαίνει όμως ότι δεν αρκεί η εξαγγελία μιας πολιτικής, ακόμη λιγότερο μιας επιθυμίας, αλλά χρειάζεται να ανταποκρίνεται η εξαγγελία στα μέσα και στο μέτρο της. Είναι η ιστορία με τα μεταξωτά βρακιά και τα επιδέξια οπίσθια που λέγαμε.

Διαφορετικά δεν είναι πολιτική. Είναι απλός σουσουδισμός.

Θυμίζει λίγο τη Δήμητρα Ματσούκα που δήλωσε πως αν της δώσουν το Οσκαρ δεν θα το δεχτεί, διότι «έχω πολλές διαφωνίες με την αμερικανική πολιτική σε διάφορα συμβάντα σε αυτόν τον κόσμο» (9/4).

Από τότε συνεδριάζουν το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Πεντάγωνο να δουν τι θα κάνουν.