Αποναζιστικοποίηση

Πριν από σχεδόν έναν μήνα, όταν όλος ο κόσμος άρχιζε να καταλαβαίνει ότι η Ρωσία τα βρίσκει μπαστούνια στην Ουκρανία, το ρωσικό πρακτορείο RIA-Novosti, που βεβαίως εκφράζει τις κρατικές θέσεις, δημοσίευσε μια ανάλυση στην οποία παρουσιάζει εκτενώς πώς ακριβώς εννοεί το ρωσικό καθεστώς την αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας. Πρόκειται για κείμενο το οποίο εξηγεί πολλά από τα αποτρόπαια που δεν περιμέναμε ότι θα συμβούν ξανά στην Ευρώπη, γι’ αυτό και νομίζω ότι αξίζει να το παρουσιάσω εκτενώς.

Κατά τον συντάκτη της ανάλυσης, «η αποναζιστικοποίηση είναι αναγκαία, όταν το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου έχει παρασυρθεί από τις ναζιστικές πολιτικές, όταν δηλαδή δεν ισχύει η υπόθεση ότι ο λαός μπορεί να είναι καλός, αλλά η κυβέρνησή του να είναι κακή». Εξαρχής, λοιπόν, η αποναζιστικοποίηση στοχοποιεί τον ουκρανικό λαό: «Ενα σημαντικό τμήμα των μαζών, που είναι παθητικοί ναζιστές ή συνεργάτες των ναζιστών, είναι επίσης ένοχοι. Υποστήριξαν τη ναζιστική κυβέρνηση. Η δίκαιη τιμωρία αυτού του τμήματος του πληθυσμού είναι να υποστούν τα βάρη και τις αναπόφευκτες κακουχίες ενός δίκαιου πολέμου εναντίον του ναζιστικού συστήματος, ο οποίος θα διεξαχθεί με πολλή προσοχή και φρόνηση όσον αφορά τους αμάχους. Περαιτέρω, η αποναζιστικοποίηση περιλαμβάνει την αναμόρφωση, η οποία επιτυγχάνεται με την ιδεολογική καταπίεση των ναζιστικών στάσεων και με αυστηρή λογοκρισία. Οχι μόνο στη σφαίρα της πολιτικής, αλλά αναγκαστικά και στον πολιτισμό και στην εκπαίδευση». Οπως καταλαβαίνετε, αυτές οι δουλειές δεν γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη: «Η διάρκεια της αποναζιστικοποίησης κατά κανένα τρόπο δεν μπορεί να είναι μικρότερη της μιας γενιάς, που θα πρέπει να γεννηθεί, να ενηλικιωθεί και να ωριμάσει υπό συνθήκες αποναζιστικοποίησης».

Στη συνέχεια, αναλύεται η φύση του ουκρανικού ναζισμού: «Η ιδιαιτερότητα του σύγχρονου ναζισμού, ουκρανικού τύπου, είναι ότι είναι άμορφος και αμφίσημος, κάτι που του επιτρέπει να μεταμφιέζεται ως επιθυμία ανεξαρτησίας ή ανάπτυξης κατά το ευρωπαϊκό (δυτικό, φιλοαμερικανικό) πρότυπο». Κατά συνέπεια, «η Δύση συλλογικά είναι ο σχεδιαστής, η πηγή και ο υποστηρικτής του ουκρανικού ναζισμού», γι’ αυτό και ο «ουκροναζισμός (sic) δεν είναι μικρότερος, αλλά μεγαλύτερος κίνδυνος για τον κόσμο και τη Ρωσία από ό,τι ο γερμανικός ναζισμός στη χιτλερική εκδοχή του».

Οι περιοχές στις οποίες θα αναπτυχθεί το πρόγραμμα αποναζιστικοποίησης θα πάψουν να είναι Ουκρανία: «Το όνομα Ουκρανία προφανώς δεν μπορεί να διατηρηθεί για την κρατική οντότητα που θα απελευθερωθεί από το ναζιστικό καθεστώς. Στην πραγματικότητα, οι πολιτικές φιλοδοξίες της δεν μπορούν να είναι ουδέτερες. Η εξιλέωση έναντι της Ρωσίας, που την αντιμετώπισε σαν εχθρό, μπορεί να γίνει μόνο μέσω της εξάρτησής της από τη Ρωσία στις διαδικασίες της ανοικοδόμησης και της ανάπτυξης. Δεν πρέπει να επιτραπούν Σχέδια Μάρσαλ για αυτές τις περιοχές. Δεν μπορεί να υπάρξει γι’ αυτές ουδετερότητα ούτε με την ιδεολογική ούτε με την πρακτική έννοια. Το πολιτικό προσωπικό και οι οργανώσεις, που θα γίνουν τα εργαλεία της αποναζιστικοποίησης, δεν μπορούν παρά να εξαρτώνται αμέσως από την οργανωτική και στρατιωτική υποστήριξη της Ρωσίας». Συνοπτικά, «αποναζιστικοποίηση σημαίνει αναπόφευκτα και αποουκρανοποίηση».

Δεν μπορεί να πει κανείς όμως ότι οι Ρώσοι τα θέλουν όλα δικά τους. Η ανάλυση του Novosti παραδέχεται ότι ένα μέρος της Ουκρανίας στα δυτικά δεν πρόκειται ποτέ να γίνει τμήμα της αποναζιστικοποιημένης ζώνης. Η συνοριακή γραμμή «θα βρεθεί εμπειρικά», δηλαδή με πόλεμο. Αυτό το «υπόλειμμα Ουκρανίας», κατά την ωραία διατύπωση του αναλυτή, θα είναι εχθρικό προς τη Ρωσία, γι’ αυτό και εκείνη θα ανεχθεί την ύπαρξή του, εφόσον είναι «διά της βίας ουδέτερη και αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη με απαγορευμένο διά νόμου τον ναζισμό». Οχι όμως και εντελώς αποστρατιωτικοποιημένη, διότι ο αναλυτής αναγνωρίζει ότι «η μόνιμη παρουσία ρωσικών στρατευμάτων θα είναι απαραίτητη».

Το καλύτερο, ως συνήθως, το άφησα για το τέλος. Αφού ο αναλυτής θέτει ευθέως την ανάγκη «να εξοντωθούν οι ναζιστικές ελίτ», προχωρεί στο «κοινωνικό καθίζημα που τις υποστήριξε ενεργά και παθητικά και το οποίο πρέπει να υποστεί τις κακουχίες του πολέμου και να αφομοιώσει την εμπειρία αυτή ως ένα ιστορικό μάθημα για την εξιλέωση από την ενοχή του. Η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι οι τραγωδίες του πολέμου αποβαίνουν προς όφελος των λαών που παρασύρθηκαν σε ρόλους εχθρών της Ρωσίας. Η αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας θα είναι συγχρόνως και η αποαποικιοποίησή της, κάτι που ο ουκρανικός λαός θα πρέπει να καταλάβει όταν περάσουν η μέθη και η εξάρτηση από τη λεγόμενη ευρωπαϊκή επιλογή».

Οταν το Κρεμλίνο κάνει τέτοια σχέδια για τη χώρα τους, ο καθένας καταλαβαίνει γιατί οι Ουκρανοί αντιστέκονται τόσο σθεναρά…