Ζωή ή χρέος στην Ουκρανία

Το δημόσιο χρέος είναι σπάνια ζήτημα εθνικής επιβίωσης, αλλά έχει γίνει θέμα για την κατεστραμμένη από τον πόλεμο Ουκρανία. Δύο μήνες μετά την ηρωική άμυνα της χώρας κατά της εισβολής της Ρωσίας, γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι ο πόλεμος θα μπορούσε να συνεχιστεί για πολλούς ακόμη μήνες ή και χρόνια. Η νίκη δεν εξαρτάται μόνο από τις γενναίες ένοπλες δυνάμεις και τους πολίτες της Ουκρανίας, αλλά και από την ικανότητα της χώρας να συγκεντρώσει τους οικονομικούς πόρους που χρειάζεται για να διατηρήσει μια έντονη πολεμική προσπάθεια επ’ αόριστον.

Η ουκρανική κυβέρνηση χρειάζεται τεράστια χρηματικά ποσά για να αγοράσει περισσότερα όπλα και υλικό, να στρατολογήσει στρατιώτες και βοηθητικό προσωπικό και να στηρίξει τον άμαχο πληθυσμό. Η Ρωσία έχει καταστρέψει μεγάλο μέρος της παραγωγικής ικανότητας και υποδομής της Ουκρανίας, αφήνοντάς της περιορισμένη δυνατότητα να αντλεί έσοδα από τέλη ή φόρους. Επιπλέον, ο ρωσικός αποκλεισμός των λιμανιών της Μαύρης Θάλασσας της Ουκρανίας εμποδίζει τις εξαγωγές και ενισχύει περαιτέρω τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι ουκρανικές Αρχές.

Υπό αυτές τις συνθήκες, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής της Ουκρανίας πρέπει να καθορίσουν σαφείς προτεραιότητες για τη χρήση πολύτιμων εσόδων και συναλλαγματικών αποθεμάτων. Οι εναπομείνασες επιλογές χρηματοδότησης της Ουκρανίας είναι ο δανεισμός ή η εκτύπωση χρημάτων.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν θα μπορούσε να εκδώσει εκτελεστικό διάταγμα για την προστασία της ουκρανικής περιουσίας από τους πιστωτές της στα δικαστήρια των ΗΠΑ, όπως έκανε ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους για το Ιράκ το 2003. Ομοίως, το κοινοβούλιο της Βρετανίας θα μπορούσε να περιορίσει τη δικαστική επιβολή του χρέους.

Ενώ ελπίζουμε για το καλύτερο, ο κόσμος πρέπει να προετοιμαστεί για το χειρότερο. Ευτυχώς, η Ουκρανία έχει πολλούς αφοσιωμένους φίλους στη διεθνή κοινότητα. Ακολουθώντας προηγούμενα από προηγούμενες συγκρούσεις, αυτοί οι φίλοι μπορούν να δράσουν γρήγορα και αποτελεσματικά για να βοηθήσουν τη χώρα να αντιμετωπίσει τα χειρότερα σενάρια, ενώ επικεντρώνεται σε αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία: να αμυνθεί έναντι μιας εξωφρενικής πράξης επιθετικότητας.

H Αννα Γκέλπερν είναι καθηγήτρια Νομικής στο Georgetown University Law Center και συνεργάτρια του Peterson Institute for International Economics.
Ο Γιούρι Γκοροντνιτσένκο είναι καθηγητής Οικονομικών στο University of California, Berkeley.
Ο Σον Σαγκάν είναι πρώην σύμβουλος του ΔΝΤ, καθηγητής Νομικής στο Georgetown University Law Center και συνεργάτης του Peterson Institute for International Economics.
Ο Μορίς Ομπστφελντ είναι πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, καθηγητής Οικονομικών στο University of California και συνεργάτης του Peterson Institute for International Economics