Συνεργασίες

Στο Τάε Κβον Ντο τα εσωκομματικά βάρυναν περισσότερο από τα μετεκλογικά. Παρ’ όλα αυτά, οι αριστεροί δεν τα λησμόνησαν τελείως. Ο συριζαίος αρχηγός επανέλαβε για νιοστή φορά το κάλεσμά του για προοδευτική διακυβέρνηση στους κεντροαριστερούς. Εκείνοι απάντησαν με μπηχτές για την αλλαγή που δεν έρχεται «μέσα από ρητορικές πλειοδοσίες και αναχρονιστικά συνθήματα». Κι ο πρόεδρός τους πέταξε το προσκλητήριο κάτω ακόμη πιο επιδεικτικά, δηλώνοντας «εμείς λέμε στον ελληνικό λαό: αν βλέπετε τη ζημιά που κάνει ο κ. Μητσοτάκης και θυμάστε τη ζημιά που έκαναν Τσίπρας – Καμμένος, εμείς δίνουμε την ευκαιρία δια της ψήφου στην παράταξή μας να μην έχετε πρωθυπουργό ούτε τον ένα ούτε τον άλλο». Η στρατηγική του τελευταίου – σύμφωνα με την οποία το ΚΙΝΑΛ θα μπορούσε να υποχρεώσει τον επικεφαλής του πρώτου κόμματος, όποιο κι αν είναι αυτό, να παραιτηθεί από την εύλογη αξίωση να ορκιστεί πρωθυπουργός – δεν έμεινε ασχολίαστη από την κυβέρνηση, που του ζήτησε αφού «είπε τι δεν θέλει», να «αποσαφηνίσει και τι θέλει». Είναι, όμως, αυτό που δεν θέλει ο Νίκος Ανδρουλάκης εφικτό;

Τέχνασμα
Εχει, για να το πούμε αλλιώς, πιθανότητες να επιβάλει ένας μικρός κυβερνητικός εταίρος στον μεγάλο το πρόσωπο που θα προεδρεύει του Υπουργικού Συμβουλίου; Για τους επαγγελματίες της πολιτικής – ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης – στις δημοκρατίες ο αρχηγός του κόμματος που πήρε το υψηλότερο ποσοστό στην εθνική αναμέτρηση έχει τον πρώτο λόγο στην πρωθυπουργία και στην περίπτωση κυβέρνησης συνεργασίας. Μια ματιά στην κομματική προέλευση των πρωθυπουργών που ηγούνται κυβερνητικών συνασπισμών σε χώρες της Ευρώπης με παράδοση σε τέτοια σχήματα, π.χ., αρκεί για να διαπιστώσει κανείς πως η κιναλίτικη πρόταση είναι μάλλον η εξαίρεση στον ευρωπαϊκό κανόνα. Πρόκειται, επομένως, για μια «προσφορά» που τόσο ο Μητσοτάκης όσο κι ο Τσίπρας δύσκολα θα διαπραγματευτούν. Εξ ου και δεν είναι λίγοι εκείνοι που διαβάζουν πίσω από τη νέα κεντροαριστερή γραμμή στο θέμα των συνεργασιών τον παλιό προβληματισμό του κόμματος: την αναζήτηση του ρητορικού τεχνάσματος που θα του επιτρέψει να φαίνεται ανοιχτό σε αυτές για χάρη της χώρας, αλλά ταυτόχρονα θα του δώσει την άνεση να μην αναγκαστεί τελικά να προχωρήσει σε μια.