Βάρβαροι

Δεν ξέρω τι λέτε αλλά εμένα το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ μου άρεσε. Ηταν ένα από τα παλαιού τύπου κομματικά συνέδρια «με τα καβγαδάκια μας και με τα ωραία μας» που δυστυχώς έχουν εκλείψει.

Από πουτινικούς και δικαιωματιστές έως αντιεμβολιαστές, συριζανέλ και παλαιοπασόκους, κάθε λογής πανελίστες πέρασαν από το βήμα.

Τώρα που γυρίζει ανέπτυξαν ακόμη και την «εργατική υπεραξία». Υποθέτω σε παγκόσμια αποκλειστικότητα. Δεν νομίζω άλλο κόμμα στον σύγχρονο κόσμο να ασχολείται με το ζήτημα.

Γενικώς ήταν ένα νοσταλγικό τριήμερο (τετραήμερο αν βάλω και την Κυριακή) όπου οι μισοί δεν καταλάβαιναν τι συζητούν κι οι άλλοι μισοί δεν μετρούσαν τι έλεγαν.

Μου άρεσε πολύ. Κάτι σαν reunion ξενοιασιάς.

Βεβαίως το πολιτικό ενδιαφέρον του συνεδρίου είχε εξαντληθεί πριν ξεκινήσει. Οταν το ΚΙΝΑΛ έριξε χυλόπιτα στο αίτημα του Τσίπρα «κάντε με πρωθυπουργό».

Δικαιολογημένα. Διότι αν ο λαός ψηφίσει τον Τσίπρα, κανένα πρόβλημα. Να τον κάνουν και σέντερ φορ.

Αλλά γιατί οι άλλοι να κάνουν πρωθυπουργό κάποιον που υπήρξε πρωθυπουργός, που οι ψηφοφόροι απέπεμψαν διότι έκριναν ότι απέτυχε και επιμένουν σήμερα σε μεγάλα ποσοστά ότι δεν θέλουν να τους κυβερνήσει;

Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα και το «ελάχιστο πρόγραμμα σε πέντε άξονες» (Αλ. Τσίπρας, 14/4) ή «το συνεκτικό πρόγραμμα στήριξης για τον κόσμο της δουλειάς και την πραγματική οικονομία» («Αυγή», 16/4) είναι Μινχάουζεν χωρίς Πισπιρίγκου.

Υπάρχει έστω ένας Ελληνας που πιστεύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει τέτοια προγράμματα και τα κρατάει κρυφά μην τα κλέψουν;

Αντιθέτως μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει το δίλημμα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» που εκατό χρόνια μετά τη Ρόζα Λούξεμπουργκ κι εβδομήντα μετά τον Κορνήλιο Καστοριάδη υιοθέτησε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Αφενός επειδή όπου έως τώρα φύτρωσε σοσιαλισμός μάλλον άνθησε βαρβαρότητα. Λένιν, Στάλιν, Μπέρια, Ζαχαριάδης, Μάο, Χόνεκερ, Πολ Ποτ, Τσαουσέσκου, Κιμ ιλ Σουνγκ and family…

Ολοι τους σοσιαλιστές με τη βούλα. Και καθάρματα πρώτης γραμμής.

Αφετέρου επειδή αν κάποιος αντιτίθεται σήμερα στη βαρβαρότητα πρέπει καταρχήν να κράξει τον Πούτιν στην Ουκρανία ή τον Σι στη Σαγκάη.

Κι αφού τους κράξει να αρχίσει να σκουπίζει τη βαρβαρότητα μπροστά στην πόρτα του.

Οταν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ επιτίθεται σε δύο κυρίες, εκπροσώπους του ελληνικού λαού και συναδέλφους του στη Βουλή, απειλώντας τη μια «θα σε πάω αίμα!» και την άλλη «θα βλαστημήσεις την ώρα και τη στιγμή!», να τος ο βάρβαρος της γειτονιάς μας.

Οποιος λοιπόν επιθυμεί να συζητήσουμε για «σοσιαλισμό ή βαρβαρότητα», ας διώξει πρώτα τη βαρβαρότητα από τη γειτονιά.

Και μετά μιλάμε όσο θέλει για σοσιαλισμό.