Ξεκάθαροι

Ο πόλεμος στην Ουκρανία παρατείνεται και κοστίζει. Από τη στιγμή που η μπούκα των Ρώσων απέτυχε, οι Ουκρανοί οργανώθηκαν και αντιστέκονται με τη βοήθεια των Δυτικών.

Τώρα όλοι έχουμε καταλάβει ότι το σχέδιο των Ρώσων είναι να κάνουν τη χώρα οικόπεδο. Διαπράττουν εγκλήματα πολέμου και ανθρωπιστικές καταστροφές, θηριωδίες τις οποίες ουδείς πλέον διανοείται να αμφισβητήσει.

Ο εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου διαπίστωσε επιτόπου και με τα μάτια του τούς ομαδικούς τάφους στην Μπούτσα.

Προφανώς αυτό ξέρουν να κάνουν οι Ρώσοι. Το έκαναν ήδη στο Γκρόζνι, στην Οσετία, στη Συρία κι όπου αλλού πήγαν να πολεμήσουν.

Αλλά εν τω μεταξύ έχω βαρεθεί να ακούω υποστηρικτές της ειρήνης, του ανθρώπου, της φιλοπτώχου αγάπης και της παγκόσμιας ευτυχίας.

Προ ημερών πραγματοποιήθηκε ημερίδα κάποιας «Πρωτοβουλίας για την Ειρήνη» όπου διάφοροι πολιτικοί, πανεπιστημιακοί και ανθρωπιστές είπαν πολλά δακρύβρεκτα (4/4).

Ενα μόνο απέφυγαν έστω και να θίξουν: πώς θα ηττηθεί στην Ουκρανία ο Πούτιν «να μαζέψει τα πανιά του και να πάει στη γενιά του».

Με καθιστική διαμαρτυρία; Με συλλογή υπογραφών; Ισως με άλλη μια ημερίδα;

Υποθέτω πως ακόμη και οι πιο δακρύβρεκτοι ανόητοι μπορούν να κατανοήσουν πως απαραίτητη προϋπόθεση για την ειρήνη είναι να ηττηθούν η Ρωσία και ο Πούτιν. Αλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Διάβασα βεβαίως πως οι ανωτέρω φιλειρηνιστές διατυπώνουν την  ανάγκη για «ένα συμπεριληπτικό αντιπολεμικό μέτωπο με αντιρατσιστικό πρόσημο».

Δεν ξέρω τι είναι αυτό αλλά ο Πούτιν πώς θα ηττηθεί από το μέτωπο με το πρόσημο; Το πιθανότερο είναι να βάλει τα γέλια.

Κι όταν η πρύτανης της Παντείου βροντοφωνάζει ότι «το αίτημα για ειρήνη δεν σημαίνει ουδετερότητα, αποτελεί ξεκάθαρη πολιτική θέση» γιατί δεν μας λέει όλο το μυστικό;

Είναι κατά ποιου και υπέρ ποιου η θέση; Ονοματάκια δεν έχουν οι ξεκάθαροι;

Κι όταν ο καθηγητής Σταθόπουλος θεωρεί πρόβλημα πως «το ΝΑΤΟ με πρωτοβουλία των ΗΠΑ επεκτάθηκε σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και σταδιακά έφτασε στο κατώφλι της Ρωσίας» («Το Βήμα της Κυριακής», 10/4), τι ακριβώς εννοεί;

Οτι οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης είναι μειωμένης κυριαρχίας και δεν μπορούν να επιλέξουν τι να κάνουν αν δεν ρωτήσουν τη Ρωσία ή έστω τον καθηγητή;

Νομίζω πως έπειτα από δύο μήνες πολέμου, ύστερα από τόσες καταστροφές και τόσα θύματα, τα καλαμπούρια, οι κωλοτούμπες και οι τιριτόμπες έχουν εξαντληθεί. Οι υπεκφυγές και τα προσχήματα τελείωσαν.

Ολοι βλέπουμε τι συμβαίνει κι όλοι καταλαβαίνουμε τι πρέπει να συμβεί.

Εκτός φυσικά από εκείνους που δεν θέλουν. Αλλά δικό τους πρόβλημα.