Λες και ήταν… χθες!

Εχουν περάσει ακριβώς 26 χρόνια. Πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα. Ηταν Μεγάλη Πέμπτη του ’96, ο κόσμος σχετικά άμαθος τότε από να παρακολουθεί  αθλητικά γεγονότα κατά τη διάρκεια των εορτών, ήταν στις εκκλησιές ανά την Ελλάδα. Κι όμως, κάποιοι έδιναν τη μάχη τους για το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο, την παρθενική Ευρωλίγκα της ομάδας. Ηταν τα παιδιά του Τριφυλλιού και «η κούπα στο Παρίσι» πάντα θα έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά των φίλων της ομάδας. Ναι, σαν… χθες μοιάζει η κατάκτηση της ευρωπαϊκής κορυφής από τον Παναθηναϊκό με το 67-66 απέναντι στην Μπαρτσελόνα. Ενας άθλος. Το τρέξιμο – σπρίντερ του Βράνκοβιτς που έδειχνε να αποφεύγει κάθε εμπόδιο στο διάβα του, η τάπα στον Μοντέρο, οι φωνές ορισμένων πως δεν ήταν… ακριβώς τάπα και οι κραυγές άλλων πως ο παίκτης έκανε βήματα, αδύνατο να ξεριζωθούν από τη μνήμη. Οπως και ο γαλαξίας των αστέρων που είχαν οι Πράσινοι εκείνα τα χρόνια της μπασκετικής αθωότητας. Ο Ντομινίκ με τους 16 πόντους στον τελικό, ο Φράνκι με τους 17, ο Γιαννάκης της πλούσιας εμπειρίας με τους εννιά, ο Οικονόμου που έβαλε 10 και ο… έκτος παίκτης, ο Τζανής Σταυρακόπουλος που συνεισέφερε πολλά με τους εννιά που σημείωσε.

Αυτά το ’96. Τόσο μακριά από τη σημερινή κατάσταση. Η εφετινή πορεία του Παναθηναϊκού στην Ευρωλίγκα, πόρρω απέχει από το να χαρακτηριστεί επιτυχημένη. Μια ομάδα παρατημένη, σχεδόν συμβιβασμένη με τις ήττες την τύχη της που δεν τη θέλει να μπορεί να κάνει υπερβάσεις αλλά να αρκείται σε μάχες σε κάθε αγώνα. Ναι, είναι η μοίρα του αθλητισμού να έχει τα πάνω και τα κάτω του. Ο Αρης που έδειξε τον δρόμο της ευρωπαϊκής καταξίωσης και έβαλε το μπάσκετ στα σπίτια όλων, βιώνει πτώση μεγάλη και το κοινό του ζει με τα μεγαλεία ή τις διηγήσεις του παρελθόντος. Κάτι αντίστοιχο βλέπουμε και με τον Παναθηναϊκό, αν και ουδείς μπορεί να υποστηρίξει πως έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που άφηνε το στίγμα του στα παρκέ και έραβε αστέρια στην ένδοξη φανέλα του. Τώρα, τι; Ποιος ο λόγος να εμφανίζεται με παίκτες που δύσκολα θα στέκονταν σε οποιαδήποτε έκδοση διεκδικούσε κάτι μεγάλο στην Ευρωλίγκα; Είναι μόνο το χαμηλό μπάτζετ η αιτία για την καθίζηση; Φέρει ευθύνη ο προπονητής ή μήπως συνολικά η διοίκηση οφείλει να κάνει κατάλληλες επιλογές σε στελέχη και έμψυχο δυναμικό; Το βέβαιο είναι πως η εφετινή εικόνα και όσα συμβαίνουν εδώ και κάμποσους μήνες, πληγώνουν τους οπαδούς που διαφορετικά έμαθαν. Γιατί γαλουχήθηκαν με έναν Παναθηναϊκό ικανό να κοιτάξει τους πάντες στα μάτια, μια ομάδα που τους έκανε υπερήφανους με τις επιτυχίες της. Θα βελτιωθεί, άραγε, η κατάσταση;