Ατάκες

Ο στρατηγός Ντε Γκολ δεν ήταν χαρισματικός ατακαδόρος. Καμία σχέση δηλαδή με τον Τσόρτσιλ ή τον Μιτεράν.

Ισως γι’ αυτό τον λόγο ελάχιστες φράσεις του έχουν διασωθεί, όπως π.χ. η περίφημη απορία «πώς μπορείς να κυβερνήσεις μια χώρα που έχει 365 είδη τυριών».

Ο στρατηγός όμως έχει πει μια κορυφαία ατάκα.

Αρχές της δεκαετίας του ΄60 επισκέπτεται μια επαρχιακή πόλη.

Ολοι οι κάτοικοι έχουν βγει στον δρόμο. Τον υποδέχονται με χειροκροτήματα, επευφημίες, ενθουσιασμό – παρόλο που ο ίδιος ήταν ελάχιστα εκδηλωτικός.

Ενώ απευθύνει λίγα λόγια στο συγκεντρωμένο πλήθος, κάποιος από το ακροατήριο φωνάζει.

– Θάνατος στους μαλάκες!

Ο Ντε Γκολ διακόπτει την ομιλία. Κοιτάζει να βρει ποιος φώναξε. Κι όταν τον εντοπίζει, απαντάει σοβαρότατα.

– Μεγάλο πρόγραμμα.

Αναρωτιέμαι τι θα έλεγε ο στρατηγός αν είχε παρακολουθήσει τα αποτελέσματα των γαλλικών προεδρικών εκλογών.

Δυο ακροδεξιοί της κακιάς συμφοράς θαυμαστές του Πούτιν και της Ρωσίας, δυο τροτσκιστές από τους οποίους ο ένας είναι (και) αντικαπιταλιστής, ένας αλλοπρόσαλλος «ανυπότακτος» που σιγοντάρει τον Πούτιν αλλά υποδύεται τη Δημοκρατία… Ολοι αυτοί μαζί πήραν σχεδόν 55%.

Στη χώρα του διαφωτισμού και την πατρίδα του ορθού λόγου, παρακαλώ.

Δεν ξέρω αν θα κερδίσει τελικά ο Μακρόν (το ελπίζω χωρίς να είμαι βέβαιος…) αλλά απέναντι στα σούργελα είναι ίσως ο μοναδικός κανονικός υποψήφιος που διατηρεί σοβαρές πιθανότητες επικράτησης.

Οι υπόλοιποι κανονικοί υποψήφιοι (κεντροδεξιοί, κεντροαριστεροί κι αριστεροί) με το ζόρι μάζεψαν 15-16%.

Αυτό λέγεται «κρίση πολιτικού προσωπικού». Αλλά θα μου πείτε πως έτσι είναι οι δημοκρατίες της εποχής μας κι ευτυχώς που τις έχουμε. Οποιος θέλει στήνει κάλπη κι όποιος τον ψηφίσει τον ψήφισε.

Να θυμίσω πως το 2015 στην πιο κρίσιμη στιγμή της πρόσφατης ιστορίας του ο ελληνικός λαός ανέθεσε τη διακυβέρνηση της χώρας στον Βαρουφάκη, τον Καμμένο, την Κωνσταντοπούλου, τον Λαφαζάνη και τη Ραχήλ Μακρή.

Συνεπώς δεν έχουμε να ζηλέψουμε σε τίποτα τους Γάλλους. Ο «διανοούμενος» Πικετί υποστηρίζει σοβαρά τους «ανυπότακτους»!

Μόνο που αναρωτιέμαι. Αν κάθε φορά χρειάζεται μια καταστροφή για να στρίψουμε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, τότε κάποιο πρόβλημα υπάρχει.

Κι αν το βασικό επιχείρημα εναντίον του Μακρόν συνοψίζεται στο αξίωμα ότι «δεν είναι σαν κι εμάς», δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί πρέπει να μας κυβερνάει κάποιος «σαν κι εμάς».

Διότι αν η Λεπέν, ο Μελανσόν ή τα  διάφορα σούργελα είναι «σαν κι εμάς», τότε χίλιες φορές ο Μακρόν που δεν μας μοιάζει καθόλου.

Νομίζω ότι μάλλον θα συμφωνούσε κι ο στρατηγός.