Σίσυφος

Αν το δει κανείς από καθαρά μαθηματική σκοπιά, είναι πράγματι κρίμα για τη γαλλική Αριστερά που δεν κατέβηκε ενωμένη στις προχθεσινές εκλογές: και μόνο οι οικολόγοι να είχαν συμμαχήσει με τον Μελανσόν, θα τον είχαν στείλει στον δεύτερο γύρο. Εδώ βέβαια υπάρχουν δύο προβλήματα. Οτι το ίδιο ισχύει και για την Ακροδεξιά: αν ο Ζεμούρ είχε στηρίξει από τον πρώτο γύρο τη Λεπέν, η ακροδεξιά υποψήφια θα είχε βγει πρώτη. Και ότι την «Αριστερά» δεν την αντιλαμβάνονται όλοι με τον ίδιο τρόπο: κάποιοι θεωρούν αριστερό ακόμη και το να στηρίζεις τον Πούτιν προκειμένου να υπάρχει αντίπαλο δέος στην Αμερική.

Ο ίδιος ο αρχηγός των Ανυπότακτων, που αναγκάστηκε τον τελευταίο καιρό να κρύψει την πουτινοφιλία του για τις ανάγκες της προεκλογικής εκστρατείας, ακούστηκε αρκετά ηττοπαθής το βράδυ της Κυριακής. «Το μόνο μας καθήκον είναι αυτό που περιγράφει ο μύθος του Σίσυφου: ο βράχος κυλάει στο φαράγγι κι εμείς τον ανεβάζουμε ξανά», είπε στους υποστηρικτές του, προτού τους καλέσει, όχι να ψηφίσουν τον Μακρόν, αλλά να μη δώσουν ψήφο στην Ακροδεξιά.

Δεν θα τον υπακούσουν όλοι. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του Ifop, το 23% των ψηφοφόρων του Μελανσόν θα ψηφίσουν τη Λεπέν στον δεύτερο γύρο – κάτι όχι και τόσο αριστερό. Το 44%, πάλι, σχεδιάζει να μείνει σπίτι του. Για τους ψηφοφόρους αυτούς, δεν κάνει καμιά διαφορά αν την επόμενη πενταετία θα κυβερνά τη Γαλλία ο Μακρόν ή η Λεπέν. Ούτε αυτούς τους ισαποστάκηδες τους λες λοιπόν πολύ αριστερούς. Και μένει ένα 33%, που θα κάνει το καθήκον του.

Η εικόνα, έτσι, είναι αρκετά πιο μπερδεμένη από αυτή που θέλει να παρουσιάσει ο ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με τον οποίο η μόνη θετική είδηση αυτών των εκλογών είναι η «ισχυρή παρουσία της Αριστεράς». Είναι αλήθεια ότι η Ράνια Σβίγγου, υπεύθυνη διεθνών και ευρωπαϊκών υποθέσεων του κόμματος, καταλογίζει ευθύνες και στον Μελανσόν για την πολυδιάσπαση αυτού του στρατοπέδου. Πράγματι, πώς να συνταχθούν οι οικολόγοι ή οι σοσιαλιστές με έναν άνθρωπο που δικαιολογεί τα εγκλήματα του Πούτιν, διαφωνεί με την αποστολή όπλων στην Ουκρανία, υποστηρίζει το καθεστώς Μαδούρο στη Βενεζουέλα και δεν ψήφισε καν στο Ευρωκοινοβούλιο ένα κείμενο που καταδίκαζε τη γενοκτονία των Ουιγούρων; Πού να είχε συμμαχήσει και με τους δεξιούς λαϊκιστές δηλαδή, όπως έκανε για τέσσερα χρόνια ο Αλέξης Τσίπρας – θεωρώντας σήμερα απολύτως φυσιολογικό να πάρει το ΚΙΝΑΛ τη θέση τους…

Σύμφωνα με τον Αλμπέρ Καμύ, θα πρέπει να φανταζόμαστε τον Σίσυφο χαρούμενο, γιατί αντιλαμβάνεται και δέχεται ότι η φιλοδοξία του είναι καταδικασμένη στην ήττα – κι αυτή η συνειδητοποίηση της ματαιότητας τον κάνει κύριο της ζωής του. Στα 70 του, ο Μελανσόν ετοιμάζεται να εγκαταλείψει την πολιτική επιτέλους χαρούμενος. Αυτό οραματίζεται άραγε και ο Τσίπρας;