Ο μεγάλος περίπατος του Μπόρις

Αν, αυτές τις μέρες, η μισή μου καρδιά βρίσκεται γιατρέ στη Γαλλία και στις πιο κρίσιμες – όχι μόνο για την ίδια τη χώρα αλλά για όλη την Ευρώπη – εκλογές των τελευταίων δεκαετιών, η άλλη μισή στην Αγγλία βρίσκεται. Και στους Αγγλους. Οι οποίοι είναι, πάντα, απόλυτα συνεπείς με τους μύθους που τους ακολουθούν. Την έλλειψη σοβαροφάνειας αλλά και συγχρόνως την προσήλωσή τους στο τυπικό των δραστηριοτήτων τους, την πολύ «προσωπική» αισθητική τους, τις καθημερινές τελετουργίες τους, το χιούμορ και το φλέγμα τους.

Πριν από μια βδομάδα, το Διαδίκτυο είχε γεμίσει από φωτογραφίες του πρωθυπουργού της Μ. Βρετανίας Μπόρις Τζόνσον με περιβολή, σε διάφορες βερσιόν, που παραπέμπουν στους στίχους του Σπύρου Γιατρά από το σουξέ που έγραψε ο Θάνος Χρυσοβέργης για τον Στράτο Διονυσίου. «Πέταξα τα σκεπάσματα / και φόρεσα ό,τι βρήκα / και μες στη νύχτα με βροχή / τρεις παρά δέκα βγήκα». Με πουά ή φλοράλ ή λαχούρ καλοκαιρινή σωβρακοβερμούδα, φούτερ και χειμωνιάτικα μπουφάν από πάνω, κάτι σκούφους με έμπνευση από χαρακτήρες του Καρόλου Ντίκενς, αθλητικά και καλτσούλες – ενίοτε σε «σπασμένα» ζευγάρια. Για τρέξιμο έβγαινε, ό,τι βρήκε μπροστά του φόρεσε και, τέλος πάντων, καλώς ή κακώς, δεν έχει «απολογηθεί» ουσιαστικά για το κορωνοπάρτι στα οποία ήταν «φτου και πρω» όταν η χώρα βρισκόταν σε καθολικό λοκντάουν, για τα ρούχα του θα δώσει λόγο;

Και να λοιπόν που αυτός ο τύπος ήταν ο πρώτος ηγέτης από τις εφτά πλουσιότερες χώρες στον κόσμο ο οποίος επισκέφτηκε τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι επί ουκρανικού εδάφους. Είπαν ό,τι είπαν – τα οποία δεν είμαι σε θέση να κρίνω κατά πόσον είναι ουσιαστικά – και μετά, ο ουκρανός πρόεδρος βάλθηκε να τον ξεποδαριάσει. Αυτός ο μεγάλος περίπατος του Μπόρις στους άδειους δρόμους του Κιέβου είναι masterpiece επικοινωνιακής πολιτικής. Και για τους δύο. Εκαστος εφ’ ω ετάχθη. Ο ένας στα χακί και τα αρβυλάκια του, ο άλλος στο κουστούμι και τα σκαρπίνια του (και επειδή, χωρίς λόγο, είμαι σίγουρη ότι ο Τζόνσον έχει κότσι, σαν να μου φάνηκε ότι, εκεί προς το τέλος του περίπατου, τον «χτύπησε»).

Τα πλάνα από τις συναντήσεις και τις συνομιλίες του με κατοίκους της πόλης ήταν σαν από ταινία που «έπαιζε» με τα βρετανικά στερότυπα. Η χειραψία, εκείνο το, με οξφορδιανή προφορά, «Nice to meet you» και το «It’s my privilege» στον Ουκρανό που τον είχε πάρει μονότερμα, η προσοχή με την οποία άκουγε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινε, είχαν κάτι το απόλυτο «αγγλοσαξονικό». Αυτό το οποίο μπορεί να συνδέει τον Μπόρις Τζόνσον, τη βασίλισσα Ελισάβετ και τις ηλικιωμένες κυρίες της επαρχίας στα μυθιστορήματα της Αγκαθα Κρίστι – αυτές που, στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, συνέχιζαν να πίνουν το τσάι τους όταν γύρω τους έπεφταν βόμβες.

Τι ωραίο πλιάτσικο*

Η έννοια της απόλυτης αναξιοπρέπειας έχει, πλέον, νέες εικόνες και καινούργιες αναφορές. Και μιλάω για το πλιάτσικο των ρώσων στρατιωτών στα σπίτια των Ουκρανών. Θα μου πείτε εδώ βιάζουν νήπια και κυκλοφορούν τα βίντεο στο Διαδίκτυο, αυτό με μάρανε; Με μάρανε και αυτό λοιπόν διότι δίνει απάντηση σε εκείνο το αρχαίο ερώτημα «Εσύ γιατί πολεμάς στρατιώτη;». Για ένα παλιό πλυντήριο, δύο κατσαρολικά, μια τηλεόραση παλιάς τεχνολογίας και κάτι μισοχρησιμοποιημένα καλλυντικά. Είναι τα λάφυρα αυτού του πολέμου.

Δόθηκε και σε αυτό απάντηση «βρετανικού φλέγματος». Οι κάτοικοι του Λονδίνου μετέτρεψαν τον χώρο έξω από τη ρωσική πρεσβεία σε χωματερή. Αφησαν εκεί ό,τι παλιατσούρα είχαν. Χαλασμένες οικιακές συσκευές, παλιά ντετζερέδια, παλιά ρούχα, ξεχαρβαλωμένα έπιπλα, γενικώς κατάσταση «Πάρε ό,τι θέλεις παλιατζή». Για να το πω στη γλώσσα του, hats off!

*(Πρόκειται για τον τίτλο του εξαιρετικού βιβλίου του Τζόναθαν Κόου όπου, με φόντο τα χρόνια της Θάτσερ, γελοιοποιεί τα βρετανικά στερεότυπα της άρχουσας τάξης).