Tο εξαγριωμένο πλήθος δεν θα δικάσει την κατηγορούμενη μητέρα

Μου προξενεί απίστευτη εντύπωση όλο αυτό που συμβαίνει στη δημόσια σφαίρα επ’ ευκαιρία της απεχθούς ποινικής υπόθεσης που αφορά τη μητέρα η οποία κατηγορείται για τον φόνο του ενός παιδιού της! Και θα ήθελα εξ αρχής να διευκρινίσω τη θέση μου (για να μην υπάρχουν παρερμηνείες): Η υπόθεση είναι εξόχως φρικιαστική, γιατί είναι πέρα από την ανθρώπινη φαντασία ένας γονιός να σκοτώνει το παιδί του. Και ίσως η ανωτέρω υπόθεση να θυμίζει αυτό που έλεγε ο μεγάλος συγγραφέας Αρθουρ Κέσλερ: Δηλαδή, ότι υπάρχουν δύο μέρη στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Το ένα (το μικρό) το οποίο εμπεριέχει όλα τα καλά συναισθήματα (αγαθότητα, πραότητα) και το άλλο (το μεγάλο) το οποίο είναι κτηνώδες, ζωώδες, ανορθολογικό και γεμάτο από φονικά ένστικτα. Και μέσα στο πλαίσιο τούτο η θανάτωση ενός μικρού παιδιού από τον γονιό του εκφράζει σίγουρα την πιο ύπουλη σατανικότητα του ανθρώπινου μυαλού.

Ωστόσο, όλες αυτές τις ημέρες συμβαίνουν πράγματα τα οποία θυμίζουν περισσότερο μια διεφθαρμένη και πολιτειακά ασύντακτη λατινοαμερικανική χώρα και όχι ένα δυτικό κράτος Δικαίου. Τι εννοώ; Καταρχήν από το πρωί έως το βράδυ τηλεοπτικοί «μικροαστέρες» (που είναι «ειδικοί στα γενικά», δηλαδή ειδικοί στο τίποτε) υποκαθιστούν απαράδεκτα την ανακρίτρια της υπόθεσης, αποφαίνονται ως καθηγητές φαρμακολογίας για την κεταμίνη και προκαταλαμβάνουν με τις δηλώσεις τους (όπως και κάποιοι ψυχολόγοι) την ενοχή της κατηγορουμένης. Και με τον τρόπο αυτό παραβιάζουν το τεκμήριο αθωότητας (και ειδικά τις προβλέψεις του ν. 4596/2019 που απαγορεύει ευθέως ανάλογες δηλώσεις). Τώρα αν το τεκμήριο αθωότητας δεν σημαίνει τίποτε για κάποιους, τόσο το χειρότερο.

Επίσης δεν συμβάλλει στην ανεύρεση της αλήθειας για τη συγκεκριμένη υπόθεση το εξαγριωμένο πλήθος το οποίο «γιουχάρει» και βρίζει την κατηγορουμένη, κάθε φορά κατά την οποία αυτή προσάγεται στις αρμόδιες Αρχές. Γιατί; Γιατί όλοι είναι απαραίτητο να κατανοήσουν ότι η απονομή της Δικαιοσύνης και η ενδεχόμενη καταδίκη της κατηγορούμενης μητέρας δεν θα γίνει από την κοινωνία, αλλά από το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο (στο οποίο συμμετέχουν και οι ένορκοι, αν τελικά παραπεμφθεί η υπόθεση στο αρμόδιο δικαστήριο).

Ακόμη ακούω έκπληκτος όλες αυτές τις τελευταίες μέρες την επιτακτική ανάγκη η οποία υφίσταται – σύμφωνα με κάποιους – για να αυξηθούν οι ποινές σε ορισμένα εγκλήματα (όπως αυτά της συγκεκριμένης υπόθεσης). Είναι σαφές ότι όλοι αυτοί οι οποίοι υποστηρίζουν μια τέτοια άποψη είναι μάλλον αδαείς. Για ποιον λόγο; Γιατί, μετά την ψήφιση του ν. 4855/2021 η μόνη ποινή η οποία προβλέπεται για την ανθρωποκτονία από πρόθεση, δηλαδή το έγκλημα για το οποίο κατηγορείται η ανωτέρω μητέρα, είναι η ΙΣΟΒΙΑ ΚΑΘΕΙΡΞΗ.

Τι άλλο θέλουν λοιπόν όλοι εκείνοι οι οποίοι μιλούν για αυστηροποίηση; Μήπως να ξαναγυρίσουμε στην επιβολή της θανατικής ποινής; Επιπλέον, με βάση τον ν. 4855/2021, εάν ενδεχομένως καταδικασθεί η παραπάνω κατηγορουμένη σε ισόβια κάθειρξη, τότε υποχρεωτικά θα μείνει στις φυλακές για 18 χρόνια (πριν αποκτήσει το δικαίωμα να υποβάλει αίτηση για αποφυλάκιση). Το συμπέρασμα; Ολοι σκεφτόμαστε τις τρεις παιδικές «ψυχούλες» που έφυγαν πρόωρα από αυτόν τον κόσμο, αλλά η Δικαιοσύνη απονέμεται μόνο από τις αρμόδιες Αρχές. Οχι από τους δημοσιογράφους, ούτε από το εξαγριωμένο πλήθος.

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής του ΑΠΘ