Η «σφαγή {LF}των νηπίων»

Εδώ και καιρό, οι οθόνες που μας συνδέουν με την επικαιρότητα έχουν γεμίσει με φωτογραφίες παιδιών. Νηπίων. Η Τζωρτζίνα, η Μαλένα, η Ιρις από την Πάτρα. Η εκλαμπρότητα της παιδικής ηλικίας τους διαπερνά το «θολό» στα πρόσωπά τους και σε γλυκαίνει σε ένα βλεφάρισμα, όσο χρειάζεται, δηλαδή, για να συνειδητοποιήσεις τη βίαιη και τραγική ανατροπή της. Είναι ο τετράχρονος Σάσα από το Κίεβο που, έτσι όπως τον βλέπεις με τη γάτα του στην αγκαλιά του, νομίζεις ότι είναι πλάνο από διαφήμιση. Και μετά διαβάζεις ότι, για να γλιτώσει από τους βομβαρδισμούς, μπήκε με τη γιαγιά του σε μια βάρκα, η γιαγιά πνίγηκε, οι γονείς έψαχναν μέρες να βρουν το παιδί τους. Και το βρήκαν. Το νεκρό σώμα του. Είναι ο εφτάχρονος Ανδρέας από την Κυψέλη. Που, του έσπαγαν τα δάχτυλα με τανάλια, τον φίμωναν με κολλητική ταινία και μετέφεραν, για χρόνια, τα οστά του μέσα σε μια εργαλειοθήκη. Είναι τα δύο αδελφάκια που έπνιξε, στην κούνια τους, ο γείτονας. Και άλλα νήπια που, ακόμη και αν δεν τα θυμάσαι, το τραγικό τέλος τους έχει συσσωρεύσει, τον τελευταίο καιρό, τη μαυρίλα εντός σου.

Τότε, θέλεις να αγκαλιάσεις τα παιδιά, τα εγγόνια, τα ανίψια σου για να βεβαιωθείς γι’ αυτό που υποτίθεται ότι ξέρεις. Πως τα παιδιά είναι η απόδειξη ότι η ζωή πρέπει να συνεχιστεί. Και αυτά που ακούς είναι διαστροφές των ανθρώπων, της κοινωνίας, της ίδιας της ζωής. Τόσο συχνές τελευταία που, υποσυνείδητα, αγωνιάς για την επόμενη. Αλλωστε, μέχρι τότε, περνούν από τα μάτια σου κι άλλα στιγμιότυπα όπου ο φακός έχει απαθανατίσει τη βίαιη και πρόωρη απώλεια της παιδικής ηλικίας. Ο εξάχρονος που αφήνει κονσέρβες στον τάφο της μητέρας του, στην Μπούτσα. Ο μικρός που περνά κλαίγοντας και ολομόναχος τα σύνορα Ουκρανίας – Πολωνίας με μια σοκολάτα στο ένα χέρι και μια νάιλον σακούλα με όλα τα υπάρχοντά του στο άλλο. Και το παιδί που, επίσης ολομόναχο, ξεκινά το μεγάλο ταξίδι της προσφυγιάς με έναν αριθμό τηλεφώνου γραμμένο στο χέρι του. Και το τρίχρονο κορίτσι που η μητέρα του έγραψε στην πλάτη του τα στοιχεία του ώστε να μη «χαθεί» αν βρεθεί μόνο του στον κόσμο. Και τα παιδιά στα νοσοκομεία, στα καταφύγια, στους δρόμους που, όταν βλέπεις τις φωτογραφίες τους, σκέφτεσαι ότι μπορεί να μη ζουν πια. Και τα άλλα που δεν τα βλέπουμε αλλά το μαρτύριό τους έχει γίνει είδηση. Σεξουαλικές κακοποιήσεις, ξυλοδαρμοί, εφιαλτικές συνθήκες διαβίωσης.

Πιθανόν να συνέβαιναν πάντα. Και οι σύγχρονοι τρόποι επικοινωνίας να τα κάνουν πιο ορατά. Εστω και γι’ αυτό όμως το να αντλούμε, όλο και πιο συχνά, μεγάλο μέρος του συλλογικού μας σοκ από δυστοπίες της παιδικής ηλικίας θα πρέπει να μας κινητοποιήσει όλους. Γονείς, συγγενείς, φίλους, γείτονες, επαγγελματίες, φορείς, Αρχές, κυβερνήσεις. Για να συνειδητοποιήσουμε ότι η πιο σημαντική ερώτηση στον κόσμο θα είναι πάντα «Γιατί κλαίει το παιδί;».