Αιφνιδιασμός στην οθόνη

Ο Τσόρτσιλ το είχε διατυπώσει κάπως έτσι: «Ενας αισιόδοξος βλέπει μια ευκαιρία σε κάθε καταστροφή. Ενας απαισιόδοξος βλέπει μια καταστροφή σε κάθε ευκαιρία». Ενδεχομένως το αντιμετωπίζει έτσι και ο Κώστας Τασούλας, περιμένοντας να κατακαθίσει ο κουρνιαχτός από την περιπετειώδη σύνδεση του Βολοντίμιρ Ζελένσκι με το ελληνικό Κοινοβούλιο – ο πρόεδρος της Βουλής, άλλωστε, συγκαταλέγεται στους θαυμαστές του πνευματώδους Ουίνστον. Περισσότερο από τον Τασούλα, ωστόσο, το πρόβλημα με τους «μαχητές του Τάγματος Αζόφ» – που προκάλεσαν τη δική τους καταστροφή σε ένα σκηνικό που είχε στηθεί και με τη λογική του επικοινωνιακού όπλου – το έχει φορτωθεί η κυβέρνηση. Εκείνη προσδοκούσε με την παρέμβαση του ουκρανού προέδρου να αλλάξει το κλίμα που έχει βαρύνει από τον πόλεμο – αλλά η ελληνική στάση στην παγκόσμια περιοδεία του Ζελένσκι είναι αμφίβολο εάν βοήθησε.

Εχει καταγραφεί τουλάχιστον τις τελευταίες τρεις εβδομάδες ότι η τρίτη κρίση στη σειρά που διαχειρίζεται η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη (μετά την κρίση στα ελληνοτουρκικά και την πανδημία) έχει πάψει να αυξάνει τον κυβερνητικό ζωτικό χώρο. Δημοσκοπικά τουλάχιστον, μπροστά στο Ουκρανικό και την ανησυχία που γενικεύεται, η ευρύτερη κοινωνία δεν συσπειρώνεται γύρω από την κυβέρνησή της. Ο πρώτος γύρος στις γαλλικές κάλπες ίσως δείξει ότι δεν πρόκειται μόνον για ελληνικό φαινόμενο. Παραμένει ζητούμενο και για το Μαξίμου, ωστόσο, ποια είναι η βασική αιτία της αντιστροφής. Οι περισσότεροι στο πρωθυπουργικό επιτελείο δεν πιστεύουν ότι υπάρχει η φιλορωσική προσέγγιση της ελληνικής κοινωνίας που να δικαιολογεί μια δυσανεξία από την καθαρή στήριξη της Ουκρανίας. Εστω κι αν ένα μεγάλο ποσοστό (της τάξης του 65 – 70%) προβληματίζεται με την αποστολή αμυντικού εξοπλισμού στο Κίεβο και θα προτιμούσε μόνον ανθρωπιστική βοήθεια (με γάζες, φάρμακα και κονσέρβες), στο Μαξίμου είναι πεπεισμένοι ότι η τοποθέτηση της χώρας στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας» αναγνωρίζεται και επικροτείται. Το δημοσκοπικό κενό, κατ΄ αυτούς, έχει να κάνει κυρίως με την ακρίβεια, τους λογαριασμούς του ηλεκτρισμού και άλλες παρενέργειες της ρωσικής εισβολής που οδηγούν σε ένα πιεστικό οικονομικό κλίμα. Το μήνυμα που αποκρυπτογραφούν στο Μαξίμου, εν ολίγοις, είναι ότι για την πολιτική και δημοσκοπική πίεση φταίει το «καλάθι της νοικοκυράς» – και ο Πούτιν μπορεί να κάνει την κατάσταση ακόμη χειρότερη.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό,  η ομιλία Ζελένσκι θα μπορούσε να διαμορφώσει ένα κλίμα συγκίνησης και εθνικής μεγαλοψυχίας – που θα ήταν χρήσιμο και για τους περαιτέρω κυβερνητικούς χειρισμούς. Από προχθές το μεσημέρι, στην Αθήνα μετρούν τη ζημιά. Στο κυβερνητικό επιτελείο προεξοφλούν ότι ο ουκρανός πρόεδρος όχι μόνον δεν κατάφερε να τροφοδοτήσει ένα κύμα συμπαράστασης, αλλά έχει φέρει σε δύσκολη θέση και εκείνους που έχουν τη διαχειριστική ευθύνη. Η παρεμβολή των «μαχητών του Τάγματος Αζόφ» ήταν ένα στοιχείο αποσυντονισμού, ακόμη μεγαλύτερη αμηχανία προκαλεί η έλλειψη κάθε αναφοράς από τον Ζελένσκι στην κατεχόμενη Κύπρο, τόσο με την ομιλία του στην ελληνική όσο και στην κυπριακή Βουλή. Αν η εγγύτητα του Κιέβου είναι μεγαλύτερη με την Αγκυρα και διαφημίζεται, σε Αθήνα και Λευκωσία ξεμένουν από επιχειρήματα για να προκαλέσουν μια εθνική κινητοποίηση.

Σχεδόν αναγκαστικά, ο Κώστας Τασούλας βρίσκεται και στο εσωκομματικό στόχαστρο, καθώς κάποιος πρέπει να φορτωθεί την ευθύνη του αιφνιδιασμού. Ο ίδιος καταγράφει μεν ως «αχρείαστη και άστοχη» την εμφάνιση των δύο ουκρανών στρατιωτών, αλλά ο αντίλογος και μέσα από το Μαξίμου είναι ότι έπρεπε να είχε εγκαίρως πλήρη γνώση για το διαδικαστικό. Και κυρίως να προασπίσει τον Κανονισμό της Βουλής που προβλέπει ρητά ποιοι και υπό ποιες συνθήκες μπορούν να απευθυνθούν στην εθνική αντιπροσωπεία -σίγουρα δεν περιλαμβάνονται σε αυτούς μασκοφόροι μαχητές. Αντί για εύσημα, ο πρόεδρος της Βουλής ενδεχομένως έμπλεξε με τον Ζελένσκι. Στην αντιπολίτευση ήδη ανακυκλώνουν τον διορισμό Ζαρούλια και τα κλειστά μικρόφωνα στη Βουλή, ενώ οι άσπονδοι φίλοι του στο γαλάζιο στερέωμα επιστρέφουν στον πικρόχολο Τσώρτσιλ: «Η επιτυχία είναι να προχωράς από αποτυχία σε αποτυχία, χωρίς να χάνεις τον ενθουσιασμό σου».