Το καμπανάκι του τρόμου

Πάνε 20 χρόνια από την πρώτη παρουσία ενός ακροδεξιού υποψηφίου στον 2^ο γύρο των γαλλικών εκλογών. Το  2002, ο Ζακ Σιράκ, βλέποντας πως οι δημοσκοπήσεις δεν τον ευνοούσαν απέναντι στον, ελέω «συγκατοίκησης», σοσιαλιστή πρωθυπουργό Λιονέλ Ζοσπέν, επέλεξε μια στρατηγική επιλογής αντιπάλου. Εδωσε ζωτικό «δεξιό» χώρο στον Ζαν Μαρί Λεπέν, οποίος πέρασε προς γενική κατάπληξη στον δεύτερο γύρο, όπου σαρώθηκε με πάνω από 82% από το «ρεπουμπλικανικό μέτωπο».

Το 2007 και το 2012 η Γαλλία γύρισε προσωρινά στην «κανονικότητα», αλλά το 2017 ο Εμανουέλ Μακρόν είδε τα δύο κόμματα – πυλώνες της γαλλικής πολιτικής σκηνής να αυτοκτονούν εκλογικά. Οι επιλογές Φιγιόν και Αμόν, στο ρεπουμπλικανικό και στο σοσιαλιστικό κόμμα αντίστοιχα, απελευθέρωσαν τον κόσμο του Κέντρου να στηρίξει τον νέο και «αμόλυντο» Μακρόν. Η δύσκολη μάχη δόθηκε στον πρώτο γύρο, ενώ στον δεύτερο, παρ’ όλη την άνοδο της Μαρίν Λεπέν σε σχέση με τον πατέρα της, τα δύο τρίτα των γάλλων ψηφοφόρων έδωσαν τη νίκη στον απερχόμενο πρόεδρο.

Αυτό που, στις φετινές εκλογές, αγχώνει τον Μακρόν είναι ότι σε καμία πρόσφατη μέτρηση δεν έχει ξεπεράσει το 40% γενικής αποδοχής, παρά τη διεθνή προβολή και το ευρωπαϊκό του προφίλ. Την ίδια στιγμή, παραπάνω από το 30% των γάλλων πολιτών θα στραφούν αύριο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στην Ακροδεξιά (γιατί υπάρχει και ο απεχθής Ζεμούρ), οι δε αρνητικές γνώμες για τη Μαρίν Λεπέν, για πρώτη φορά, δεν ξεπερνούν το 50%.  Η τελευταία επικεντρώνεται στα προβλήματα της καθημερινότητας και της μετανάστευσης κι εμφανίζεται περισσότερο ως εκπρόσωπος της λαϊκής Δεξιάς παρά μιας «καθαρής» Ακροδεξιάς. Ο Ζαν-Λικ Μελανσόν, λαϊκιστής αριστερής κοπής, επιτέθηκε σκληρά στον Ζεμούρ  και είδε τα ποσοστά του να ζυγώνουν το 20% του 2017, αλλά μάλλον το μόνο που κατάφερε ήταν να θέσει εκτός διεκδίκησης τον πιο σκληρό ακροδεξιό υποψήφιο.

Με βάση αυτά τα δεδομένα:

Α) Η πρωτιά του Μακρόν δεν αμφισβητείται αλλά ο γάλλος πρόεδρος δεν μπορεί αυτή τη φορά να αναμένει περίπατο. Η διαφορά από τη Λεπέν συρρικνώνεται συνεχώς και αν δεν πάρει ένα καθαρό προβάδισμα στον πρώτο γύρο, ο δεύτερος μπορεί να γίνει επικίνδυνος.

Β) Η Λεπέν έχει μικρές αλλά υπαρκτές πιθανότητες νίκης. Αν μάλιστα τα μοντέλα που χρησιμοποιήσαμε στις αμερικανικές εκλογές επιβεβαιωθούν και στις γαλλικές, έχει τις ίδιες πιθανότητες με τον Τράμπ απέναντι στον Μπάιντεν, μια παράσταση νίκης περίπου στο 17%.

Γ) Ο Μελανσόν θα είναι καθαρά τρίτος και παρόλο που θα συγκεντρώσει ένα αξιόλογο ποσοστό, φαίνεται ότι έχασε την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί τη διάλυση του Σοσιαλιστικού Κόμματος και να ενώσει τους ανέστιους της Αριστεράς.

Στη σκιά της επανεκλογής του Ορμπαν και της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, η Γαλλία και η Ευρώπη εναποθέτουν στον Μακρόν τις δημοκρατικές τους ελπίδες. Οι πιθανότητες είναι (ακόμα) με το μέρος του αλλά το καμπανάκι χτυπά πιο βροντερά από ποτέ.

Ο Γιώργος Τράπαλης είναι αναλυτής δεδομένων, εκλογολόγος